อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1304

นายท่านเจิ้งพอได้ยินหน้าก็เปลี่ยนสี แทบจะทรุดลงกับพื้น คนใช้ตระกูลเจิ้งรีบเข้ามาประคองเขา

"เกิดอะไรขึ้นกัน?"

ฮูหยินเจิ้งเองก็รีบคว้าข้อมือลูกชายไว้ "ข้ากับลูกชายไม่ได้ติดพิษแค่ชนิดเดียวหรือ?"

นายน้อยเจิ้งดูอายุราวสิบหกสิบเจ็ด เมื่อครู่ยังแอบมองฟู่จาวหนิงอยู่ตลอด ตอนนี้พอได้ยินคำพูดนี้ ใจเขาก็สั่นคร้าม ไม่สนเรื่องหลงใหลใบหน้าฟู่จาวหนิงอีกแล้ว

"พวกเราไม่ได้ติดพิษจากเห็ดแดงแบบพ่อของข้าหรือ?"

พอสิ้นเสียง เขาก็รู้สึกปวดขึ้นที่ท้อง เจ็บจนเขากรีดร้องขึ้นในทันที โค้งตัวงอลงไป

"เจ็บจะตายอยู่แล้ว...."

"อี้เอ๋อร์!" ฮูหยินเจิ้งร้องขึ้นมา แต่ท้องของนางเองก็ปวดขึ้นมาด้วยเช่นกัน ความเจ็บปวดนี้มาอย่างเร่งด่วนและรุนแรง ราวกับมีกรงเล็บเหล็กคว้าลำไส้ของพวกเขาเอาไว้ เจ็บจนนางยังต้องโค้งเอวลงไป สีหน้าซีดเผือดในพริบตา

"ฮูหยิน อี้เอ๋อร์!"

นายท่านเจิ้งถูกประคองเข้ามา ตกตะลึงจนหน้าซีด

เขากับฮูหยินมีลูกสาวอยู่สามคน คนสุดท้องคือลูกชายคนนี้ ลูกชายคนเล็กแบกภาระทำให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรือง ยิ่งไปกว่านั้นลูกสาวทั้งสามล้วนแต่งงานออกไปหมดแล้ว ล้วนคิดกันว่าหลังจากนี้จะช่วยประคับประคองลูกชายคนเล็กคนนี้ พูดได้ว่าเป็นความหวังของทั้งบ้านเลยทีเดียว

ตอนนี้พอเห็นเขาเจ็บปวดจนล้มลงหัวแทบฟาดพื้น นายท่านเจิ้งก็ร้อนรนจนตาแดงก่ำ

"ท่านพ่อ ข้าปวดท้อง..."

เจิ้งอี้อันปวดจนหัววูบลงไป แต่ก็มีมือข้างหนึ่งประคองตัวเขาไว้ กดบ่าเขาให้เอนกลับไปบนเก้าอี้พิง

"แม่นางฟู่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พวกเขาตอนนี้เจ็บปวดขนาดนี้ ทำอย่างไรดี?" นายท่านเจิ้งมองฟู่จาวหนิง จนเกือบจะหันหน้าไปร้องเรียกคนใช้ให้รีบกลับไปหอวัฒนธรรมเชิญหมอเทวดาคนอื่นอีก

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็ดูสาวเกินไป แล้วยังเป็นผู้หญิงอีก หรือจะเป็นแค่หมอหญิงธรรมดา?

"พิษเดิมทีก็แฝงอยู่ในร่างกาย พอพวกเขากินเห็ดแดง พิษสองชนิดก็มีปฏิกิริยากันจนเกิดพิษใหม่ขึ้นมา"

นายน้อยเจิ้งก็เหมือนกัน สองมือเขาจับที่รองแขนจนข้อนิ้วเขียวไปหมด

"ปวดจริงๆ..." เสียงร้องนี้ฟังออกเลยว่าปวดขนาดไหน

"ยานี้ผลลัพธ์ไวมากนะ"

ยาแก้ปวดก่อนหน้านี้ปกติต้องครึ่งชั่วโมงจะเห็นผล แต่ยาแก้ปวดที่ฟู่จาวหนิงสกัดขึ้นมาเองนั้นเห็นผลไวมาก ไม่มีผลข้างเคียง ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงถูกพวกทหารจับตา แล้วก็มาจองสินค้ากับนาง

ตอนนั้นนางเองก็อาศัยการแลกเปลี่ยนกับฝ่ายราชการ หาเงินมาได้ไม่น้อย

"เร็วได้แค่ไหนล่ะ..."

ประโยคนี้ของนายท่านเจิ้งยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นร่างของชายน้อยเจิ้งตัวแข็งไป ค่อยๆ ลองพยายามนั่งตัวตรงขึ้นมา

เขาเองก็ยังแทบจะไม่เชื่อ "เอ๋? เหมือนจะไม่ปวดแล้ว?"