อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1303

ฝั่งตรงข้ามก็เป็นโรงยาทงฝูพอดี เพียงไม่นานก็จัดยาเสร็จ

หมอเทวดาหลี่พอเห็นพวกเขาเชื่อฟู่จาวหนิงจริงๆ ตำรับยานั้นก็ไม่ให้หมอเทวดาอันอ่านก่อนด้วยซ้ำ จึงรู้ว่าตนเองตอนนี้อยู่บนเรือลำเดียวกับตระกูลเจิ้งไม่ได้แล้ว จึงสะบัดชายเสื้อชักสีหน้าปั้นยากเดินออกไป

ฟู่จาวหนิงไม่สนใจเขา หันไปกำชับกับคนตระกูลเจิ้งอีกสองสามเรื่อง จึงได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านหน้าอีกครั้ง

"แม่นางฟู่ ขอเชิญท่านไปที่จวนของเราหน่อยได้ไหม ไปดูฮูหยินกับนายน้อย?"

ฟู่จาวหนิงเดิมทีไม่คิดจะไป นางเองก็มาเข้าร่วมงานประชุมหมอใหญ่นะ แต่พอคิดว่าการกินเห็ดจนติดพิษเองก็เป็นได้ทั้งเรื่องใหญ่เรื่องเล็ก ร่างกายแตกต่างกัน ปริมาณการกินก็แตกต่างกัน สถานการณ์ของโรคก็อาจจะแตกต่างกันไปด้วย

"บ้านตระกูลเจิ้งอยู่ห่างไปมากไหม?" นางถาม

"ไม่ไกล เพราะอย่างนี้พวกเราจึงแบกนายท่านมาหาได้ทันที"

"ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไปเสียรอบหนึ่งแล้วกัน หมอเทวดาอันท่าน..."

"ไม่นางฟู่ไปก็พอ พวกเราจะขึ้นไปดูที่ชั้นบนก่อน เอาไว้ค่อยเจอกัน"

ฟู่จาวหนิงจึงไปกับคนของตระกูลเจิ้ง

หมอเทวดาอันมองชายหนุ่มร่างใหญ่หลายคนเดินตามอยู่ด้านหลังฟู่จาวหนิง ก็อดถอนใจเบาขึ้นมาไม่ได้

อันหรานหลานชายเขาดวงตาเปล่งประกายเล็กน้อย "ท่านปู่ แม่นางฟู่คนนั้น..."

"ไม่ได้ยินที่หมอเทวดาหลี่พูดหรือ? นางคือพระชายาอ๋องเจวี้ยน" หมอเทวดาอันเหลือบมองหลานชายผาดหนึ่ง จะไม่รู้ความคิดของเขาได้อย่างไรกัน

ความคิดของคนหนุ่มนั้นแสนจะง่ายดาย พอเห็นแม่นางหน้าตาสะสวยแบบนี้ ก็ถูกดึงดูดกันไปหมด

"นางแต่งงานแล้วสินะ..." อันหรานดูผิดหวัง

"จุดสำคัญของเจ้ามันเอียงไปหน่อยนะ นางไม่ใช่แค่แต่งงานแล้ว แต่นางยังแต่งกับอ๋องเจวี้ยน" นั่นคือพระชายานะ เจ้าเด็กโง่

อันหรานไม่พูดอะไรอีก แค่ใจดูขมขื่นหน่อยๆ

"อันหลี่ เจ้าพาหรานเอ๋อร์ไปฟังด้วยกันเสีย ให้หรานเอ๋อร์เรียนรู้หน่อย ข้าจะไปดูว่ามีคนป่วยไหนที่ข้ารักษาได้บ้าง" หมอเทวดาอันเอ่ยขึ้น

"ขอรับ"

ฟู่จาวหนิงเข้าไปในบ้านตระกูลเจิ้ง จับชีพจรให้กับฮูหยินเจิ้งและชายน้อยเจิ้ง

นายท่านเจิ้งเองก็ถูกแบกกลับมา เขาได้สติกลับมาแล้ว ได้ยินการรายงานจากคนใช้ จึงให้คนประคองตนเองไปที่โถงเพื่อเตรียมดูอาการฮูหยินกับลูกชาย

"นายท่าน ฮูหยินกับชายน้อยเองก็อาเจียนออกมาเช่นเดียวกัน คิดว่าน่าจะเพราะกินเห็ดสีแดงจนเป็นพิษขึ้นมา ยังดีที่พวกเขากินไปน้อย อาเจียนออกมาก็น่าจะดีขึ้นแล้ว"

คำพูดนี้ฟู่จาวหนิงได้ยินเข้า

ฮูหยินเจิ้งกับชายน้อยเจิ้งเองก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนี้ จึงพูดกับฟู่จาวหนิงว่า "ถ้าอย่างนั้นใช้ตำรับยาที่แม่นางฟู่เปิดให้กับนายท่านของพวกเราเป็นอย่างไร? ไม่ต้องรบกวนแม่นางฟู่เปิดยาให้ใหม่แล้ว"

พอสิ้นเสียง กลับได้ยินน้ำเสียงกังวลเล็กๆ ของฟู่จาวหนิงดังขึ้น "ไม่เหมือนกัน พวกเขาไม่ได้แค่ติดพิษจากเห็ดสีแดง"