อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1302

"อ๋องเจวี้ยน?"

คนที่นี่ล้วนมองฟู่จาวหนิงอย่างประหลาดใจ จากนั้นก็มองหมอเทวดาหลี่

แต่คนของตระกูลเจิ้งกลับไม่ค่อยสบายใจนัก

นายท่านของพวกเขาตอนนี้ยังนอนหน้าซีดอยู่เลยนะ หมอเทวดาหลี่ทำไมถึงเอาแต่นอกเรื่องอยู่เรื่อย?

"น้องหลี่ เราให้แม่นางฟู่จับชีพจรก่อนแล้วค่อยคุยกันดีไหม?" หมอเทวดาอันก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน

พ่อลูกอันหลี่ยืนอยู่ที่หน้าประตูไม่ได้เข้ามา คนล้อมมากเกินไปไม่ดีกับผู้ป่วย

แต่พวกเขาได้ยินหมอเทวดาหลี่เอ่ยถึงอ๋องเจวี้ยน พ่อลูกทั้งสองคนจึงสบตากัน สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

หมอเทวดาหลี่เดิมทียังคิดจะพูดต่อ แต่หมอเทวดาอันก็ยืนอยู่ข้างฟู่จาวหนิงแล้ว จะอย่างไรเขาก็ต้องไว้หน้าหมอเทวดาอันบ้าง จึงทำเอาไว้ก่อน

ฟู่จาวหนิงไม่สนใจเขา จับชีพจร จากนั้นก็บีบเปิดปากของนายท่านเจิ้งออกดู จากนั้นก็มองไปทางดวงตาเขา ถามคนตระกูลเจิ้งว่า

"วันนี้เขากินเห็ดอะไรลงไป?"

คนตระกูลเจิ้งพอเห็นนางถามจุดนี้ ก็ล้วนประหลาดใจกัน รีบร้อนพยักหน้า

"ใช่ๆๆ นายท่านของพวกเรากินเห็ดไปหลายชนิด ครั้งนี้ได้เห็ดสีแดงที่ไม่เคยกินมาชนิดหนึ่ง จึงกินเข้าไปมากหน่อย"

"เห็ดนั้นน่าจะมีพิษ ยังดีที่เขาอาเจียนออกมา ตอนนี้กินยาล้างท้องแล้วให้อาเจียนอีกสักหน่อย แล้วกินยาลูกกลอนไล่พิษลดการอักเสบไปก็ดีขึ้นแล้ว"

คนตระกูลเจิ้งมองไปทางหมอเทวดาอันอีกครั้ง คิดจะถามผลการวินิจฉัยของเขา

"ความเห็นของข้าเป็นเหมือนกับแม่นางฟู่เลย" หมอเทวดาอันเอ่ยขึ้น

หมอเทวดาหลี่เดิมทียังคิดจะไว้หน้าเขา แต่ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว

"หมอเทวดาอันเองก็เป็นหมอมาตั้งครึ่งค่อนชีวิตแล้วนะ ตอนนี้กลับเห็นดีเห็นงามกับความเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง ถ้าลือกันออกไปไม่กลัวคนเขาจะหัวเราะเยาะกันหรือ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน