อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1314

"เจ้ามาทำอะไรกัน? หมอหญิงจากตระกูลไหน?"

ชายชราคนหนึ่งเอ่ยปากขึ้น

และหมอเทวดาอันเองก็อยู่ที่นี่ พอเขาเห็นฟู่จาวหนิง ก็ยิ้มให้กับนาง "มาแล้วหรือ?"

และก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องของนายท่านเจิ้ง เพราะตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงอยากให้คนที่นี่รู้เรื่องนี้ไหม

"คารวะผู้อาวุโสทุกท่าน ข้าชื่อฟู่จาวหนิง มาจากเมืองหลวงแคว้นเจา ครั้งนี้มายื่นขอเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่..."

ฟู่จาวหนิงแนะนำตนเองอย่างมีมารยาทก่อน

นางเองก็ยิ้มตอบหมอเทวดาอันด้วย

"พูดไร้สาระอะไร? เจ้าจะเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่? หมอหญิงของสมาคมหมอใหญ่ไม่จำเป็นต้องมายื่นขอกับพวกเราทางนี้ ถ้าหากที่นี่ใครเป็นอาจารย์ของเจ้า เจ้าติดตามอาจารย์เจ้าก็ถือว่าเป็นคนของสมาคมหมอใหญ่แล้ว" ชายชราคนหนึ่งเห็นว่านางอายุยังน้อย แล้วยังเป็นหญิงสาวอีก จึงตำหนิหน้าขรึมขึ้นมาคำหนึ่ง

หมอหญิงน่าจะเทียบเท่ากับผู้ช่วยหมอ เป็นคนที่คอยช่วยเรื่องสัพเพเหระ คอยแบกกล่องยาอยู่ข้างๆ หมอ จำเป็นต้องมายื่นขอเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่กับพวกเขาเสียที่ไหนกัน?

แล้วถ้าจะบอกตัวตนฐานะ แค่บอกว่าติดตามหมอคนไหนอยู่ก็พอแล้ว แล้วหมอคนนั้นถ้าเป็นสมาชิกของสมาคมหมอใหญ่ หมอหญิงก็ถือว่ามีตัวตนฐานะตามไปด้วยแล้ว

แต่หมอหญิงไม่มีคุณสมบัติที่จะแนะนำตัวกับคนอื่น: ว่าข้าคือคนของสมาคมหมอใหญ่

เหมือนกับชายชราที่พูดคนนี้ ลูกมือของเขาอันที่จริงก็มีหมอหญิงอยู่สองคน ยังเป็นหญิงสาวอายุสิบสามสิบสี่เท่านั้น ตอนนี้ยังไม่ถูกอนุญาตให้ขึ้นมาชั้นสาม จึงรอกันอยู่ที่ชั้นสอง

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองไป นอกจากซุนฉงหมิงกับหมอเทวดาอันที่นางรู้จักแล้ว คนที่เหลือนางล้วนไม่รู้จัก

ผู้ชายชุดดำคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ราชครูด้านหน้า แม้ดูอายุประมาณเจ็ดสิบกว่าแล้ว แต่ยังคงมีความทรงสง่าราศีอยู่ ดูท่วงท่าลักษณะแล้วแตกต่างออกไปเป็นพิเศษ

ถ้าหากเดาไม่ผิด ก็น่าจะเป็นประธานกงซุน

สายตาของเขาเองก็ตกอยู่บนตัวฟู่จาวหนิง แต่สายตาพิจารณานั้นไม่ได้ทำให้คนรู้สึกถูกล่วงเกินแต่อย่างใด แค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น

ที่นี่มีอยู่สองสามคนที่ไม่ค่อยถูกกับท่านอาจารย์...

ฟู่จาวหนิงเองก็อยากจะออกไปบอกกับอาจารย์ก่อนจริงๆ ว่าที่นี่มีอยู่แค่หกเจ็ดคน มีสามคนที่ไม่ลงรอยกับเขา เช่นนั้นถ้าได้ยินว่าเป็นศิษย์ของเขา ก็เป็นไปได้มากเลยว่าจะคัดค้านการเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ของนาง

เอาล่ะ นี่ไม่ต้องถามแล้ว หนึ่งในสองสามคนที่ไม่ถูกกับท่านอาจารรย์แน่นอน

ข้างกายชายชราชุดสีฟ้ามีผู้เฒ่าอายุราวห้าสิบกว่าร่างสูงใหญ๋คนหนึ่งพิจารณาตัวฟู่จาวหนิงอย่างจับผิด และรีบเอ่ยตามขึ้นมาว่า "อายุยังน้อยก็หลงระเริงเสียขนาดนี้ ยังคิดว่าตนเองเป็นอัจฉริยะ เข้าร่วมพันธมิตรโอสถแล้วยังจะมาที่สมาคมหมอใหญ่อีกหรือ?"

คนที่เป็นทั้งยาและการแพทย์ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี แต่ถ้าต้องยอดเยี่ยมทั้งยาและการแพทย์ อย่าน้อยก็ต้องทุ่มเทพยายามและใช้เวลามากกว่าคนอื่นหลายเท่า จะมาเป็นคนอายุน้อยแบบนางได้อย่างไรกัน?

ต่อให้นางมีพรสวรรค์นี้ ก็ยังมีพื้นที่ให้พัฒนาอีกมากมาย ดังนั้นจึงมีหมออีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า "แม่นาง เจ้าไปเรียนรู้อีกสักสิบปีค่อยมาเข้าร่วมก็ยังไม่สายนะ"

ดูจากพวกเขาแล้ว ที่อายุน้อยที่สุดก็อายุสี่สิบกว่าไปแล้ว

บุคคลโดดเด่นด้านแพทย์จากแคว้นต่างๆ ใครบ้างที่ไม่ต้องศึกษาเรียนรู้สั่งสมประสบการณ์การแพทย์มาสิบปียี่สิบปีบ้าง

ไม่มีใครที่อายุน้อยขนาดนี้หรอก!

พวกที่อยู่ชั้นสอง แม้จะมีคนที่อายุน้อยอยู่ แต่ก็ใกล้สามสิบไปแล้ว แล้วยังเป็นผู้ชายกันหมด ถึงจะเป็นบุคคลที่เก่งกาจอัจฉริยะ