อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1327

"เฮอะ!"

ผู้เฒ่าเถียนสะบัดชายเสื้อเดินออกไป

พอเพิ่งออกประตู ก็ได้ยินเสียงดีอกดีใจของฟู่จาวหนิงดังขึ้น "เอาล่ะ คนที่ข้าเกลียดขี้หน้าก็ออกไปแล้ว พกวเราเริ่มกันดีกว่า"

ผู้เฒ่าเถียนแทบจะสะดุดเท้าล้มลง

น่าโมโหจริงๆ!

พวกของประธานกงซุนแทบจะอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

แม่นางฟู่คนนี้นี่จริงๆ เลย...

พวกเขาเพิ่งจะเคยเห็นคนที่ตรงไปตรงมาแบบนางเป็นครั้งแรก

"แม่นางฟู่เป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนจริงหรือ?" ประธานกงซุนถาม แม้เขาจะรู้ว่าฟู่จาวหนิงน่าจะไม่ใช่คนที่เอาเรื่องเช่นนี้มาโกหกคนอื่น แต่พอคิดถึงข่าวลือในอดีตของอ๋องเจวี้ยนแคว้นเจา ก็ยังรู้สึกว่าที่เขาแต่งงานกับแม่นางเช่นนี้มันดูมหัศจรรย์มาก

"แน่นอนสิ ข้าเองก็คงไม่น่าจะหาสามีสุ่มสี่สุ่มห้าให้ตัวเองหรอกกระมัง"

ฟู่จาวหนิงอยากจะบอกว่า ทำไมเรื่องแบบนี้ก็ยังมาสงสัยกันล่ะ?

"ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าอ๋องเจวี้ยนติดพิษมาตั้งแต่ในครรภ์ บาดเจ็บไปถึงรากฐาน สุขภาพแย่เอามากๆ...."

"ข้ารักษาเขาเรียบร้อยแล้ว" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจ

ผู้อาวุโสเหยาก็สอดรู้สอดเห็นขึ้นมา "เช่นนั้นอ๋องเจวี้ยนจึงแต่งงานด้วยเพราะวิชาการแพทย์ที่สูงส่งของแม่นางหรือ?"

"นี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุ ส่วนอีกสาเหตุก็คือ..."

คืออะไร?

ฟู่จาวหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ยิ้มละไมขึ้นมา "เพราะข้าหน้าตาดีอย่างไรล่ะ อ๋องเจวี้ยนของข้าชอบใบหน้าที่ยอดเยี่ยมของข้านี่ล่ะ"

พรวด

หมอเทวดาหลายคนในนี้ก็แทบจะเก็บทรงไม่อยู่

"แม่นางฟู่ ในเมื่อนี่คือของขวัญขอบคุณที่ผู้ป่วยมอบให้เจ้า เจ้าสามารถรับไว้ได้" ประธานกงซุนพูดกับฟู่จาวหนิง

พวกเขาที่เข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่ ล้วนไม่ขาดแคลนเงินทองอะไร แน่นอนว่าไม่มีการอิจฉาต่อทองกล่องหนึ่งอยู่แล้ว

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่เกรงใจ รับเข้ามา

เพียงไม่นาน ป้ายอนุญาตหมอสมาคมหมอใหญ่ที่สลักสกุลของนางลงไปก็ส่งเข้ามา

ป้ายสีทองเจิดจ้าชิ้นหนึ่ง ขนาดประมาณฝ่ามือ มีสัญลักษณ์ของสมาคมหมอใหญ่ ด้านหลังสลักอักษรฟู่เอาไว้

นับจากนี้นางก็เป็นสมาชิกของสมาคมหมอใหญ่แล้ว

"พรุ่งนี้ตอนอาหารกลางวันทุกคนจะมากินกันที่หอวัฒนธรรม ถึงตอนนั้นจะให้แม่นางฟู่ได้รู้จักกับทุกคนอย่างเป็นทางการ" ประธานกงซุนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงขอบคุณประธานกงซุน พาพวกของสืออีออกจากหอวัฒนธรรม

"วันนี้พวกเรากลับก่อนเถอะ" นางอึดอัดกับที่นี่แล้ว