อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1326

ฟู่จาวหนิงมองซุนฉงหมิง ยิ้มหวานให้

"เช่นนั้น หลังจากนี้พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้วสินะ"

เพื่อนร่วมงาน? ร่วมงานอะไร!

ซุนฉงหมิงน่าจะเดาออกถึงความหมายนี้แล้ว เขาสีหน้าถมึงทึง ในใจก็ก่นด่าพวกคนที่อยู่ชั้นสองเหล่านั้นไปร้อยกว่ารอบ

แต่ละคนโง่กันขนาดนี้เชียว?

ไม่รู้จักขึ้นมาดูเลย? ถ้าหากมีคนึ้นมา แค่มองสีหน้าเขา แค่มองสายตาเขา ก็ต้องเข้าใจความหมายของเขาแล้วสิ?

แต่ไม่มีโผล่หัวมาสักคน!

เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาหน่อยๆ ทำไมต้องมาฟู่จาวหนิงจับมาย่างไฟเช่นนี้! เมื่อครู่เขาก็ไม่ควรโดนนางกระตุ้นเลย น่าจะให้คนออกไปคัดค้านการเข้าร่วมของนางก่อน แล้วตัดโอกาสของนางออกไปเสีย

ความสัมพันธ์กับประธานกงซุนค่อยๆ ฟื้นฟูเอาก็ได้!

ต้องโทษแม่นางคนนี้ที่ทำตัวน่าโมโหเหลือเกิน พูดปาวๆ พร่ำเพรื่อจนดึงเขาเข้าไปด้วย น่าโมโหเสียจริง

ประธานกงซุนตอนนี้ใบหน้าก็มีรอยยิ้ม

"ข้าขอเป็นตัวแทนสมาคมหมอใหญ่ต้อนรับแม่นางฟู่"

หมอเทวดาอันกับผู้อาวุโสเหยาเองก็ยิ้มตาหยีเอ่ยยินดีกับนาง

พวกเขาเห็นฟู่จาวหนิงยุยงซุนฉงหมิงเช่นนั้น ทำเอาในใจเบิกบานขึ้นมาเลยทีเดียว หมอเทวดาซุนคนนี้ แต่ก่อนพวกเขาอาศัยตัวตนฐานะแคว้นหมิ่น กับความแข็งแกร่งของตระกูลซุน ที่มีลูกหลานเพศชายจำนวนมาก พอออกมาก็พาพวกลูกหลานที่ร่างกายกำยำล่ำสันเข้ามาเป็นกลุ่ม กดดันพวกเขาจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่หลายครั้งครา

ครั้งนี้ ความอวดดีของซุนฉงหมิงกลับถูกแม่นางคนเดียวกดไว้จนมิดเสียแล้ว

ทำเอาพวกเขาได้เปิดหูเปิดตาเลยทีเดียว

ดังนั้นพวกเขาจึงชอบฟู่จาวหนิงมาก

หมอเทวดาอันเอ่ยขึ้นว่า "ประธาน ถ้าอย่างนั้นก็มอบป้ายอนุญาตหมอให้แม่นางฟู่กันเถอะ"

ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้มีโรงหมอเมตตาของเมืองหลวงแคว้นเจามอบป้ายสีม่วงให้ ถ้าเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ก็จะได้รับป้ายอนุญาตหมอสีทองชิ้นหนึ่ง

ป้ายอนุญาตหมอสีทอง หลังจากนี้ไม่ว่าจะไปที่แคว้นไหน ไปจวนทางการหรือที่ว่าการแห่งใดก็ล้วนมีบารมีทั้งสิ้น

แต่ฟู่จาวหนิงกลับไม่ถือสา

"ประธาน หมอเทวดาอัน ผู้อาวุโสเหยา พวกท่านสามคนเมื่อครู่เห็นด้วยให้ข้าเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ ข้ายังไม่มีอะไรที่จะตอบแทนท่านทั้งสามเลย เช่นนั้นจะบรรยายเรื่องวิชาฝังเข็มนี้ให้พวกท่านรอบหนึ่งก็แล้วกัน"

ฟู่จาวหนิงพูดจบก็มองไปทางซุนฉงหมิงกับผู้เฒ่าเถียนที่แข็งทื่ออยู่ข้างๆ

หน้าของซุนฉงหมิงก็ไม่ได้ด้านขนาดนั้น ตะคอกขึ้นมาเสียงหนึ่ง "ใครอยากจะไปดูของเจ้ากัน!"

พูดจบก็สะบัดชายเสื้อหนี

ผู้เฒ่าเถียนกลับรู้สึกเหมือนแมวมาเกาจนคันยุบยิบ เขาถนัดวิชาฝังเข็ม แต่เขาไม่เป็นวิชาฝังเข็มนี้นี่นา!

เขาอยากเรียนจริงๆ!

ถ้าซุนฉงหมิงหน้าด้านพอจะอยู่ต่อ เช่นนั้นเขาก็จะอยู่ด้วย ถึงอย่างไรคนที่ขายหน้าไม่ใช่เขาคนเดียวก็พอ

แต่ซุนฉงหมิงออกไปแล้ว พอเขาสบเข้ากับสายตาเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้มของฟู่จาวหนิง แล้วจะยังอยู่ต่อได้อย่างไรกัน