อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1326

ฟู่จาวหนิงมองซุนฉงหมิง ยิ้มหวานให้

"เช่นนั้น หลังจากนี้พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้วสินะ"

เพื่อนร่วมงาน? ร่วมงานอะไร!

ซุนฉงหมิงน่าจะเดาออกถึงความหมายนี้แล้ว เขาสีหน้าถมึงทึง ในใจก็ก่นด่าพวกคนที่อยู่ชั้นสองเหล่านั้นไปร้อยกว่ารอบ

แต่ละคนโง่กันขนาดนี้เชียว?

ไม่รู้จักขึ้นมาดูเลย? ถ้าหากมีคนึ้นมา แค่มองสีหน้าเขา แค่มองสายตาเขา ก็ต้องเข้าใจความหมายของเขาแล้วสิ?

แต่ไม่มีโผล่หัวมาสักคน!

เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาหน่อยๆ ทำไมต้องมาฟู่จาวหนิงจับมาย่างไฟเช่นนี้! เมื่อครู่เขาก็ไม่ควรโดนนางกระตุ้นเลย น่าจะให้คนออกไปคัดค้านการเข้าร่วมของนางก่อน แล้วตัดโอกาสของนางออกไปเสีย

ความสัมพันธ์กับประธานกงซุนค่อยๆ ฟื้นฟูเอาก็ได้!

ต้องโทษแม่นางคนนี้ที่ทำตัวน่าโมโหเหลือเกิน พูดปาวๆ พร่ำเพรื่อจนดึงเขาเข้าไปด้วย น่าโมโหเสียจริง

ประธานกงซุนตอนนี้ใบหน้าก็มีรอยยิ้ม

"ข้าขอเป็นตัวแทนสมาคมหมอใหญ่ต้อนรับแม่นางฟู่"

หมอเทวดาอันกับผู้อาวุโสเหยาเองก็ยิ้มตาหยีเอ่ยยินดีกับนาง

พวกเขาเห็นฟู่จาวหนิงยุยงซุนฉงหมิงเช่นนั้น ทำเอาในใจเบิกบานขึ้นมาเลยทีเดียว หมอเทวดาซุนคนนี้ แต่ก่อนพวกเขาอาศัยตัวตนฐานะแคว้นหมิ่น กับความแข็งแกร่งของตระกูลซุน ที่มีลูกหลานเพศชายจำนวนมาก พอออกมาก็พาพวกลูกหลานที่ร่างกายกำยำล่ำสันเข้ามาเป็นกลุ่ม กดดันพวกเขาจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่หลายครั้งครา

ครั้งนี้ ความอวดดีของซุนฉงหมิงกลับถูกแม่นางคนเดียวกดไว้จนมิดเสียแล้ว

ทำเอาพวกเขาได้เปิดหูเปิดตาเลยทีเดียว

ดังนั้นพวกเขาจึงชอบฟู่จาวหนิงมาก

หมอเทวดาอันเอ่ยขึ้นว่า "ประธาน ถ้าอย่างนั้นก็มอบป้ายอนุญาตหมอให้แม่นางฟู่กันเถอะ"

ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้มีโรงหมอเมตตาของเมืองหลวงแคว้นเจามอบป้ายสีม่วงให้ ถ้าเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ก็จะได้รับป้ายอนุญาตหมอสีทองชิ้นหนึ่ง

ป้ายอนุญาตหมอสีทอง หลังจากนี้ไม่ว่าจะไปที่แคว้นไหน ไปจวนทางการหรือที่ว่าการแห่งใดก็ล้วนมีบารมีทั้งสิ้น