อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1374

เซียวหลันยวนเหมือนไม่เคยเรียกองค์จักรพรรดิฮองเฮาไทเฮาอย่างจริงจังเลย

ฟู่จาวหนิงถูกเขาพูดมาเช่นนี้จึงไม่มีคำจะต่อแล้ว

"ไม่ใช่ว่าใครก็จะมาเรียกข้าว่าพี่ชายได้" เซียวหลันยวนถึงอย่างไรก็เป็นคนที่นิสัยโดดเดี่ยวมาก

ตอนเขายังเล็กมากก็ถูกวางยาพิษจนเกือบตาย คนข้างกายเขาเหล่านั้นก็ไม่จริงใจกับเขา ต่อให้พวกคนในวังที่มารับใช้ข้างกายเขาตอนที่ยังเล็กส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่ขั้วอำนาจต่างๆ ส่งเข้ามาคอยจับจ้องเขาทั้งนั้น คิดหาวิธีเล่นงานเขาให้ตาย ทรมานเขา คนแบบไหนก็มีทั้งนั้น

พวกพี่น้องหรือเหล่าองค์หญิงก็ล้วนเอาแต่แย่งชิงความโปรดปรานกันหมด

ตอนเขายังเล็กถูกพากลับเข้าวัง หลังจากที่ไท่ซ่างหวงปฏิบัติกับเขาเป็นพิเศษ พวกพี่น้องเหล่านั้นก็เข้าหาเขาด้วยเป้าหมายต่างๆ นานา

เคยมีองค์หญิงเล็กคนหนึ่งทำดีกับเขา แต่ต่อมาเขาก็รู้ว่า นั่นเป็นเพราะน้องสาวคนนั้นรู้สึกว่าไท่ซ่างหวงเอ็นดูเขา ถ้ามีความสัมพันธ์อันดีกับเขาหน่อย ไท่ซ่างหวงก็อาจจะเอ็นดูตามไปด้วย

แม่นางคนนั้นแต่ก่อนก็เรียกเขาว่าพี่ชายพี่ชาย แต่หลังจากที่รู้เป้าหมายของนางที่ยังเล็กแล้ว เซียวหลันยวนก็ตีตัวออกห่าง และไม่ยอมให้ใครเรียกตนเองว่าพี่ชายอีกเลย

ถึงอย่างไรตอนเขาอายุหกขวบก็ได้อวยยศอ๋องแล้ว ทุกคนเรียกเขาว่าอ๋องเจวี้ยนก็พอ

กระทั่งเหล่าองค์หญิงสายตรงในวังเขาเองก็ยังไม่ยอมรับ ไม่ต้องพูดเรื่องลูกสาวนอกสมรสของพี่ชายเลย

จู่ๆ ก็จะเข้ามาเป็นน้องสาวเขา คิดอะไรอยู่กัน?

"อวดดีเหลือเกินนะท่าน"

ฟู่จาวหนิงเอานิ้วชี้จิ้มหน้าอกเขา

"หนิงหนิง ข้ามีนิสัยแบบนี้ ไม่ถนัดเข้าสังคม หลังจากนี้อาจจะเลี่ยงเรื่องการผิดใจกับใครได้ลำบาก เจ้าก็หยวนให้หน่อย" เซียวหลันยวนตักน้ำแกงหวานให้นางชามหนึ่ง พูดออกมาว่า "ข้าเองก็ไม่ใช่ว่ามีเรื่องอะไรก็จะหันไปพึ่งพาหรือช่วยเหลือเหล่าพี่น้อง ดังนั้น ข้าจึงมีแค่เจ้า"

สายตาของเซียวหลันยวนที่มองฟู่จาวหนิง ดูมีความน่าสงสารอยู่หน่อยๆ

และไม่รู้ว่าถ้าเขาปลดหน้ากากลง ใช้ใบหน้าที่ยอดเยี่ยมนั้นแล้วทำตัวให้ดูน่าสงสารน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้อีกครั้ง จะทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดจนสู้อย่างสุดใจเพื่อเขาไหม

นางตอนนี้อยากจะเข้าไปกอดเขาแล้วบอกว่า ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่ก็พอแล้วเสียด้วยซ้ำ

หลังจากตั้งสติกลับมา ฟู่จาวหนิงก็ถลึงตามองเขา

"ท่านตัวคนเดียวก็เก่งกาจอยู่แล้ว อย่ามาพูดน่าสงสารแบบนี้นะ"