อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1376

"ข้าแต่งกับนางไม่ได้" อันเหนียนนิ่งงันไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นมา

"มีอะไรไม่ได้กัน? ช่วงนี้องค์หญิงอย่างข้าเห็นชายหนุ่มในเมืองหลวงมาตั้งเยอะแล้ว แต่ก็ไม่มีใครเข้าตาเลย ข้าเองก็กลับไปไม่ได้อีก มีแต่ท่านที่พอไปวัดไปวาได้ เช่นนั้นข้าก็จะแต่งกับท่านี่ล่ะ ไม่ได้ตรงไหนกัน?"

องค์หญิงหนานฉือจ้องอันเหนียน ดูโมโหหน่อยๆ

"องค์หญิง ข้าบอกกับท่านชัดเจนไปแล้ว สาเหตุท่านเองก็รู้อยู่"

"เหตุผลพวกนั้นข้าไม่ยอมรับ"

"นี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านจะยอมรับหรือไม่ ข้าไม่แต่ง ข้าแต่งด้วยไม่ได้"

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนเหลือบสบตากัน

สองคนนี้มันสถานการณ์อะไร?

มาทะเลาะกันต่อหน้าพวกเขาตั้งแต่ไก่โห่?

"ถึงอย่างไรข้าก็ไม่สน อย่างมากสุดในสามวัน องค์จักรพรรดิจะต้องให้ข้าแต่งให้ได้ ข้าก็แต่งได้กับท่านเท่านั้น ถ้าท่านไม่แต่งด้วย พรุ่งนี้ตอนค่ำๆ ข้าจะสั่งคนยกเกี้ยวเจ้าสาวพาขาส่งไปที่ประตูใหญ่จวนตระกูลอันของท่านเลย" องค์หญิงหนานฉือหัวเราะเย็นชาขึ้นมา จากนั้นก็พูดต่อว่า "แล้วข้าก็จะแก้ผ้ามุดประตูเข้าห้องนอนท่านด้วย"

"องค์หญิง..." อันเหนียนมุมปากกระตุก หน้าดำทมึนขึ้นมาแล้ว

ฟู่จาวหนิงถลึงตาโต

องค์หญิงหนานฉือบ้าดีเดือดขนาดนี้เชียว?

แต่ว่า คำพูดพวกนี้ใช่สิ่งที่พวกเขาฟังได้หรือ?

เซียวหลันยวนเย็นชาขึ้นมา "พวกเจ้าถ้าจะทะเลาะกันก็ออกไปเสีย"

อย่ามาทำให้หนิงหนิงของเขาติดนิสัยแย่ๆ

นี่พูดอะไรออกมากัน?

อันเหนียนถอนหายใจ ตอนนี้จึงเพิ่งหันมาหาพวกเขา

ฟู่จาวหนิงมองไปทางเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนเข้าใจความหมายของนาง จึงอธิบายกับนางขึ้นมาคำหนึ่ง "เกาะซีอวิ๋นเป็นอยู่บนเขตทะเลผืนหนึ่งระหว่างแคว้นเจากับหนานฉือ ถ้าจะไปแคว้นหนานฉือก็ต้องผ่านเกาะซีอวิ๋นก่อน ที่นั่นถือเป็นจุดพักเปลี่ยนการเดินทางทางทะเลแห่งหนึ่ง มีสินแร่ทางทะเลอุดมสมบูรณ์"

"เดิมทีเกาะซีอวิ๋นเองก็ไม่ใช่ของหนานฉือ" อันเหนียนเอ่ยขึ้นมา

"ท่านอย่าพูดจาเหลวไหล" องค์หญิงหนานฉือเดือดดาลขึ้น ถลึงตาใส่เขา "เกาะซีอวิ๋นเป็นส่วนหนึ่งของหนานฉือเรา!"

"เกาะซีอวิ๋นเป็นของแคว้นเจาไหม?" ฟู่จาวหนิงถามเซียวหลันยวนเสียงต่ำ

เซียวหลันยวนยังไม่ทันตอบ อันเหนียนก็เสริมเข้ามาให้ "เกาะซีอวิ๋นเป็นของตงฉิง"

ฟู่จาวหนิงตะลึงงัน

"ตงฉิง?"

นางคิดไม่ถึงเลยว่าจู่ๆ อันเหนียนจะพูดประโยคที่เกินคาดนี้ออกมา