อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1393

"ตอนนี้ถูกเจ้าเข้ามาปั่นป่วน แล้วข้าจะเผชิญหน้ากับองค์หญิงหนานฉือได้อย่างไร? แล้วก็ คำพูดที่คุยกันเล่นๆ สมัยยังเด็กของเจ้ากับข้า เจ้าก็ยังยึดเป็นพระราชโองการ มันใช่เรื่องเสียที่ไหน มันเหมือนกับคำพูดตอนนี้ของข้าหรือ? เจ้าตอนนี้ก็ไม่ใช่อายุสิบสองแล้ว ยังไม่รู้อีกหรือว่าอะไรที่ควรทำอะไรไม่ควรทำ?"

"ถ้าข้ายังปล่อยปละละเลยเจ้าต่อไปเช่นนี้ หลังจากนี้จะกลายเป็นทำร้ายตัวเจ้าไป! ดังนั้นอ๋องเจวี้ยน ครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยผ่านฝ่ายๆ แล้ว ข้าจะให้เจ้าได้รู้ถึงน้ำหนักของเรื่องราวเสียบ้าง!"

เขาโกรธจนพูดออกมาชุดใหญ่ ตบลงไปยังที่รองแขนหัวมังกร ตะคอกขึ้นมาว่า "อ๋องเจวี้ยนจ้ดการงานอภิเษกเพื่อสันติขององค์หญิงแคว้นเพื่อนบ้านตามอำเภอใจ ลบหลู่ต่อองค์หญิง บงการขุนนางใหญ่ ความความกำเริบเสิบสาน ส่งตัวไปขังในคุกใหญ่เป็นเวลาสองเดือน! หวังว่าอ๋องเจวี้ยนจะไปสำนึกตัวดีดีในคุก หลังจากนี้จะได้รู้สึกถึงน้ำหนักเรื่องราว รู้จักเคารพต่อพิธีการ!"

"ทหาร!"

ขุนนางนับร้อยตกตะลึง

อันเหนียนเองก็มองขวับไปทางอ๋องเจวี้ยน

สุขภาพของอ๋องเจวี้ยน จะยังอยู่ในคุกได้ถึงสองเดือนหรือ? ออกมาจะยังเป็นผู้เป็นคนอยู่ไหม?

ก่อนหน้านี้องค์จักรพรรดิไม่ะเคยกล้าลงโทษอ๋องเจวี้ยน เพราะก่อนหน้านี้ไม่ต้องส่งเขาเข้าคุก อ๋องเจวี้ยนก็เหมือนจะล้มพับไปได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว

แต่สุขภาพของอ๋องเจวี้ยนตอนนี้ก็ดีขึ้นมามากแล้ว องค์จักรพรรดิเลยทนไม่ไหวแล้วหรือไรกัน?

เหล่าขุนนางที่ไม่สบอารมณ์อ๋องเจวี้ยนก่อนหน้านี้ล้วนลิงโลดกันในใจ

โดยเฉพาะพ่อลูกชินอ๋องเซียว

เซียวเหยียนจิ่งตายิ่งเป็นประกาย...

เซียวหลันยวน ในที่สุดเจ้าก็มีวันนี้!!

ตอนนี้มีองครักษ์เข้ามา พอเห็นอ๋องเจวี้ยนกลับไม่กล้าขยับตัว

องค์จักรพรรดิมองปฏิกิริยาของพวกเขา ก็ยิ่งโมโหจนหน้าดำขึ้นแล้ว

คนเหล่านี้ คนเหล่านี้ไม่รู้ว่าใครเป็นองค์จักรพรรดิหรือ?! ขนาดเขาสั่งการลงมาแล้ว คนเหล่านี้พอบุกเข้ามาก็ควรจะเข้าไปคุมตัวอ๋องเจวี้ยนจึงจะถูก จัดการคุมตัวออกไปได้เลย แล้วนี่พวกเขายังจะมองอะไรอีก?

คิดอะไรเรื่อยเปื่อย!

อันเหนียนกลับเหลือบมองไปทางขุนนางใหญ่

ขุนนางใหญ่พอเจอกับสายตานี้ของเขา หัวใจก็กระตุกวูบ ลุกขึ้นยืนทันที ยืดหลังตรงถลึงจ้องไปทางอันเหนียน

มีหลักการเช่นนี้เสียที่ไหน ผู้ตรวจการอันคงไม่คิดหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆ หรอกนะ?

"ส่งอ๋องเจวี้ยนไปคุมขังที่คุกใหญ่ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้!" องค์จักรพรรดิคำรามขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

ยังจะชักช้าอืดอาดทำอะไรกันอยู่!

"นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดและรวดเร็วที่สุดแล้ว องค์จักรพรรดิรอเสร็จประชุมเช้าแล้วลองคิดอีกทีก็ได้ ครั้งที่แล้วท่านไม่ได้บอกหรอกหรือ ว่าพวกขุนนางใหญ่อายุก็ไม่น้อยแล้ว เกรงว่ากำลังกายจะสู้พลังใจไม่ไหว ถ้าหากเรื่องในแคว้นมีมากเกินไป จะทำให้เขาเหนื่อยตายไปก่อนหรือเปล่า? สู้ถือโอกาสนี้..."

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นมาเรียบๆ หมุนตัวส่ายหัวเดินออกจากตำหนักใหญ่ไป