อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1398

ฟู่จาวหนิงมาถึงโถงหน้า

สาวงามทั้งสามคนเองก็อยู่ที่นี่

ชิวอวิ๋น อวิ๋นจู และยังมีคนนั้นที่ชื่อซือหรู

และเป็นไปตามคาด คนที่ชื่อซือหรูก็ยังเป็นแม่นางที่หน้าตาดี

ชิวอวิ๋นหน้าตาสะสวย ดูมีความหยิ่งยโสที่สง่าผ่าเผยหน่อยๆ ซือหรูกลับเป็นพวกดูอ่อนโยนเรียบร้อย

อวิ๋นจูเป็นคนที่โดดเด่นสุดในสามคนนี้ คิ้วตาคมชัดวิจิตร โดยเฉพาะผิวที่ขาวผ่องนั่น

ยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นจูยังเป็นคนที่มาจากครอบครัวที่ดีที่สุดในสามคนนี้ด้วย แม้นางจะเป็นลูกสาวนอกสมรส แต่บิดาก็เป็นถึงอ๋องฉยง

นางยืนอยู่คนเดียวห่างจากชิวอวิ๋นกับซือหรูออกมาหน่อย ดูแล้วเหมือนจะรังเกียจที่ต้องยืนอยู่ด้วยักนกับสองคนนั้น

ตรงหน้าพวกนางยังมีขันทีคนหนึ่งเข้ามาประกาศราชโองการ กำลังยืนรออย่างกระวนกระวาย

พอเห็นฟู่จาวหนิงเดินมา เขาก็รีบโค้งตัวคารวะ เดินเข้ามาต้อนรับ

"เจ้าคนรับใช้" อวิ๋นจูแอบส่งสายตาเหยียดๆ ใส่ขันทีคนนี้

นี่เป็นถึงคนข้างกายองค์จักรพรรดิเลยนะ แล้วยังเป็นคนแจ้งราชโองการอีก ทำไมถึงต้องพะเน้าพะนอพระชายาอ๋องเจวี้ยนเสียขนาดนั้น?

นางไม่รู้ ว่าต่อให้ไม่มีอ๋องเจวี้ยน ตอนที่ฟู่จาวหนิงเข้าวังสมัยก่อนก็ไม่ได้ไว้หน้าองค์จักรพรรดิเท่าไรนัก ยิ่งไปกว่านั้นพวกตระกูลเจากับโหวอาวุโสน้อยจี้รัฐทายาทเซียวพวกนั้น รวมไปถึงท่านหญิงอวิ๋นเหยา พวกตระกูลซ่ง พวกนี้พอผิดใจกับฟู่จาวหนิง แทบจะไม่มีคนไหนที่จบสวยเลยสักคน

ตอนนี้ถึงแม้อ๋องเจวี้ยนจะถูกส่งไปคุกใหญ่แล้ว แต่องค์จักรพรรดิก็ไม่ใช่พูดแล้วหรือ ว่าจะขังเขาไว้สองเดือนก่อน?

ใครจะรู้ว่าหลังจากสองเดือนไปแล้วจะเป็นอย่างไร?

ต่อให้ไม่มีอ๋องเจวี้ยน ฟู่จาวหนิงเองก็เป็นคนที่ร้ายกาจมากนะ

"ข้าได้ยินว่าพระชายาเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่แล้ว ช่างน่ายินดีเสียเหลือเกิน" ขันทีคนนี้กระทั่งยังเข้ามาอวยพรแก่ฟู่จาวหนิงด้วย

นี่ยิ่งทำให้สีหน้าอวิ๋นจูเปลี่ยนไปอีก

"ขอบคุณมากกงกง" ฟู่จาวหนิงอมยิ้มตอบมาคำหนึ่ง จากนั้นสายตาก็กวาดมองไปทางพวกของอวิ๋นจู

พวกไป๋หู่กับสืออีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก็แทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นห่วงท่านอ๋อง แต่ฟังคำนี้ของฟู่จาวหนิงแล้วพวกเขาก็รู้สึกว่ารับมือได้ยอดเยี่ยมจริงๆ

แม่นางพวกนี้จะมาส่งเสียงน่ารำคาญที่นี่กันทำไม?

พวกนางนั่นล่ะที่มาวุ่นวายที่นี่ มันก็จริง เกี่ยวอะไรกับพวกนางกัน?

"ท่าน..."

"หยาบคายนัก!" อวิ๋นจูโมโหจนตาแดงไปหมด

ฟู่จาวหนิงทำไมจึงเป็นเช่นนี้!

"พระชายาในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นก็ฟังราชโองการเถิด" ขันทีรู้สึกเสียใจขึ้นมา เมื่อครู่น่าจะรีบๆ ประกาศราชโองการไปเสีย ตอนนี้พอได้ยินฟู่จาวหนิงพูดเช่นนี้แล้วเขายังต้องมาประกาศราชโองการขององค์จักรพรรดิต่อ ก็รู้สึกไม่ดีกับนางอยู่หน่อยๆ

"พระราชโองการหรือ?" ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง นางไม่เห็ฯว่าเขาหยิบพระราชโองการอะไรออกมาเลยนี่นา