อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1399

"องค์จักรพรรดิประกาศว่า..."

"โอ้ เจ้าพูดมา"

คือเป็นพระราชโองการที่ไม่ค่อยจริงจังสินะ ฟู่จาวหนิงเอะใจขึ้นหน่อยๆ

ขันทีกระแอม สายตาของพระชายาอ๋องเจวี้ยนเหมือนแสดงความหมายของนางออกมาอย่างชัดเจน

"องค์จักรพรรดิมีรับสั่ง เห็นแก่อ๋องเจวี้ยนที่ร่างกายอ่อนแอโดดเดี่ยวมาตั้งแต่เล็ก ไม่ค่อยได้รับความรักที่อบอุ่น ดังนั้นจึงเพาะบ่มนิสัยขี้อายและดื้อรั้นออกมา ตอนนี้อ๋องเจวี้ยนสุขภาพกลังหันไปในทางที่ดี จึงต้องรีบปรับตัวกับชีวิตทั่วไปให้ไว้ที่สุด จวนอ๋องเองก็ควรจะมีคนให้มากขึ้น และในจวนอ๋องเองก็มีแม่นางหลายคนเข้าไปอยู่ใหม่พอดี ล้วนเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนเรียบร้อยเห็นอกเห็นใจผู้อื่น สามารถแบ่งเบาภาระในจวนอ๋องแก่พระชายาอ๋องเจวี้ยนได้ และสามารถคอยดูแลอ๋องเจวี้ยน ให้จวนอ๋องเต็มไปด้วยความรักที่อบอุ่น"

พอฟังถึงจุดนี้ ฟู่จาวหนิงก็เข้าใจความหมายขององค์จักรพรรดิขึ้นมา

นี่คิดจะใช้พระราชโองการมากดดันนาง ให้นางจำเป็นต้องเก็บแม่นางสามคนนี้เอาไว้

เซียวหลันยวนมีความคิดจะเก็บข้าวของของพวกนางแล้วโยนออกจากจวนอ๋องเจวี้ยนไปด้วยกัน มันก็ดูเรียบง่ายและหยาบคายอยู่ ทว่าตอนนี้องค์จักรพรรดิก็จะทำตรงข้ามกับเขาแล้ว

ขันทีเองก็ไม่อยากจะผิดใจฟู่จาวหนิง แต่ว่าพระราชโองการนี้เขาจะไม่แจ้งก็ไม่ได้

เขาชะงักไปเล็กน้อย และเสริมต่อมาว่า

"ชิวอวิ๋นฉลาดหลักแหลม อวิ๋นจูอ่อนโยน ซือหรูมีความรับผิดชอบ มีพวกนางอยู่คอยรับใช้อ๋องเจวี้ยนด้วยกันถือเป็นเรื่องดี หวังว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนจะใจกว้าง คอยอยู่ร่วมกันกับพวกนางเป็นอย่างดี ไม่ทำตัวเป็นภรรยาที่หึงหวง และรีบให้อ๋องเจวี้ยนรีบมีทายาทสืบสกุลโดยไวที่สุด"

พวกอวิ๋นจูทั้งสามคนมองหน้ากัน จากนั้นจึงดูลิงโลดกันขึ้นมา

ความยินดีของพวกนางเผยออกมาตรงๆ และทยอยกันมองไปทางฟู่จาวหนิง รู้สึกภูมิใจขึ้นมาในพริบตา

"ชิวอวิ๋นรับราชโองการ"

"ซือหรูรับราชโองการ"

"อวิ๋นจู รับราชโองการ"

พวกนางคารวะไปทางวังจักรพรรดิ จากนั้นจึงมองมาทางฟู่จาวหนิงพร้อมกัน

จะดูว่าจวนอ๋องเจวี้ยนตอนนี้ยังกล้าจะไล่พวกนางออกไปอีกไหม!

คนอื่นๆ มองมาทางฟู่จาวหนิงด้วยสีหน้ากังวล

อวิ๋นจูยืนหลังตรง เดินมาตรงหน้าฟู่จาวหนิง "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ดูท่าต่อให้พระชายาจะขี้หึงสักแค่ไหน ก็คงต้องรับพวกเราเอาไว้แล้ว หลังจากนี้ข้าจะปรนนิบัติท่านอ๋องให้ดี..."

"ข้าแปลกใจจริงๆ"

ฟู่จาวหนิงไม่ได้มีสีหน้าโกรธเลยสักนิด ซ้ำจู่ๆ ยังพูดเช่นนี้ขึ้นมา

อวิ๋นจูงงงัน ถามขึ้นด้วยสัญชาตญาณ "แปลกใจอะไรหรือ?"

"อ๋องฉยงเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเซียวหลันยวน เจ้ากับเซียวหลันยวนจะอย่างไรก็ถือว่ามีความสัมพันธ์พี่ชายน้องสาวกันอยู่ แล้วเจ้าทำไมถึงคิดอยากจะอยู่กินกับพี่ชายล่ะ?"

อวิ๋นจูมองนางด้วยความงุนงงขึ้นกว่าเดิม

"ห่างกันอยู่ตั้งสองช่วง แล้วก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ กันเสียหน่อย"

มีตัวอย่างตั้งมากมายที่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องฝ่ายป้า แล้วนางกับอ๋องเจวี้ยนก็ห่างกันไปตั้งสองสามช่วงแล้วยังจะมากลัวอะไรกันอีก?