อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1400

ฟู่จาวหนิงดึงสติกลับมา

ที่นี่ยังไม่มีความคิดเรื่องที่ว่าเครือญาติแต่งงานกันไม่ได้สินะ

แล้วเรื่องที่ลูกพี่ลูกน้องแต่งงานกันก็มีอยู่มากมายจริงๆ

เซียวหลันยวนกับอวิ๋นจูเองก็ไม่ถือว่าเป็นญาติใกล้ๆ กันแล้ว จากที่พวกเขาเห็นก็ไม่ได้มีความผิดปกติอะไร

"ท่านถามข้าว่าทำไมไม่เรียกเขาพี่ชาย ไม่ใช่คิดจะหยามหมิ่นข้าหรอกหรือ?" อวิ๋นจูเข้ามาใกล้นาง กดเสียงต่ำเอ่ยขึ้นว่า "แม่ของข้าเป็นเมียน้อยที่ไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวัน ราชวงศ์ไม่ยอมรับตัวตนฐานะของข้า พ่อของข้าก็ไม่ยอมเปิดเผยตัวตนข้าแล้วพาข้าไปพบเหล่าพี่น้องในราชวงศ์พวกนั้นอย่างผ่าเผย แล้วอ๋องเจวี้ยน จะมองข้าเป็นน้องสาวได้อย่างไรกัน?"

"ดังนั้นข้าจึงไม่คิดจะใช้ความสัมพันธ์ในชั้นนี้เข้าใกล้เขาตั้งแต่แรก"

อวิ๋นจูดูแล้วเหมือนจะภูมิใจขึ้นมาหน่อย แต่พอฟังน้ำเสียงนางก็ยังมีความน้อยเนื้อต่ำใจอยู่เหมือนกัน

คนแม่เป็นเมียน้อย เป็นความเจ็บปวดในใจนางมาโดยตลอด

"ข้าเชื่อว่า ด้วยตัวของข้า ข้าเองก็สามารารถทำให้อ๋องเจวี้ยนเอียงตามองข้าต่างออกไปได้"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองพิจารณานางผาดหนึ่ง

ท่ามกลางสายตาพิจารณาของนาง อวิ๋นจูก็ยืดอกขึ้น

นางมั่นใจกับรูปร่างภายนอกของนางมาก ด้วยผิวขาวราวหิมะของนาง ไม่มีชายคนไหนที่ไม่หวั่นไหว

พวกผู้ชายเลวๆ ที่เคยหมายปองนาง วิพากษ์วิจารณ์นาง บอกว่าร่างกายที่ขาวขนาดนี้ เล่นด้วยทั้งชีวิตก็คงไม่เบื่อ

คำพูดสกปรกเหล่านั้น นางเดิมทีควรจะสลัดทิ้งออกจากหัวไปแล้ว แต่คำพูดนี้ไม่รู้ว่าทำไมจึงวนเวียนอยู่ในสมองนางอยู่ตลอด ไม่สลายหายไปไหนเสียที

อวิ๋นจูรู้อยู่รางๆ ว่าร่างกายของตนเองคืออาวุธของนาง

ผู้ชายชอบกันมาก

อ๋องเจวี้ยนเองก็เป็นชาย ถ้าเป็นชายคือไม่มีข้อยกเว้น

"พระชายา" ซือหรูเองก็เดินเข้ามาแล้ว คารวะให้กับฟู่จาวหนิง หลังจากยืนตรงก็เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน "ข้าน้อยซือหรู หลังจากนี้จะคอยรับฟังการกำชับจากพระชายา คอยดูแลท่านอ๋องและพระชายาอย่างดี"

ชิวอวิ๋นเองก็เข้ามาด้วย "ข้าน้อยชิวอวิ๋ฯ จะคอยแบ่งภาระให้กับพระชายา ปรนนิบัติท่านอ๋องให้ดี"

ท่าทีของพวกนางเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน นางมองไม่ออกเสียที่ไหน?

ตอนที่ราชโองการยังมาไม่ถึง พวกนางยังเอาตัวเองว่าอยู่ในตำแหน่งสาวใช้อยู่เลย นอกจากอวิ๋นจู ที่เหลืออีกสองคนก็ไม่กล้าที่จะทำตัวกำเริบเสิบสาน

แต่ตอนนี้พอพระราชโองการประกาศลงมา พวกนางก็เปลี่ยนไปทันที

ตอนนี้เริ่มเป็นห่วงหน้าตาเซียวหลันยวนขึ้นมาเสียแล้ว

"ทำไมล่ะ ถ้าหากใบหน้าเซียวหลันยวนยังไม่ดี ยังเหมือนกับผีร้ายอยู่จริง พวกเจ้าก็จะไม่รับใช้แล้วหรือ?" นางเลิกคิ้วถามกลับไป

"ใช่เสียที่ไหน?" อวิ๋นจูรีบต่อคำนางมาทันที "พวกเราก็แค่เป็นห่วงท่านอ๋อง..."

พวกของหงจั๋วพอได้ยินคำพูดของพวกอวิ๋นจูก็รู้สึกหัวจะระเบิด

ไป๋หูเองก็มองฟู่จาวหนิง

มือของเขาคันยุบยิบ อยากจะช่วยคุณหนูจาวหนิงโยนผู้หญิงพวกนี้ออกไปเสียจริง