อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1407

พวกของอวิ๋นจูตะลึงงันไป

ก่อนหน้านี้ยังสั่งคนมาไล่พวกนางออกจากจวนอ๋องแท้ๆ ตอนนี้กลับลืมไปแล้วว่าพวกนางเป็นใคร?

เซียวหลันยวนไม่สนใจพวกนาง เขามองไปทางฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงหัวเราะขึ้นมา

"องค์จักรพรรดิประกาศราชโองการลงมา บอกจะให้พวกนางอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยน หลังจากนี้ให้คอยปรนนิบัติท่านให้ดี พยายามมีทายาทสืบสกุลให้กับจวนอ๋องเจวี้ยน"

เซียวหลันยวนสันหลังวาบ เขากุมมือนางแน่นทันที และพานางถอยห่างออกมาอีกหลายก้าว

เจ้าจักรพรรดิสุนัขนี่ ถ้าหนิงหนิงโกรธเขาขึ้นมาเพราเรื่องนี้ เขาจะไม่ทนแล้วนะ

"เมื่อครู่หลังจากวพกนางรับราชโองการแล้ว ก็เริ่มเลือกเรือนในจวนอ๋องเจวี้ยนกันแล้วนะ อย่างคนนี้ แม่นางอวิ๋นจู นางบอกจะเลือกเรือนที่อยู่ใกล้กับเรือนโยวหนิงหน่อย หลังจากนี้ทุกคืนถ้าท่านจะไปหานาง จะได้ไม่ต้องตากลมหนาวเยอะ"

ฟู่จาวหนิงเอาคำพูดก่อนหน้านี้พูดออกมาจนหมด

นางเอียงตามองเซียวหลันยวน น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นมา "ท่านอ๋อง ดีใจมากเลยใช่ไหม?"

"ไร้สาระ ข้าจะเอาเจ้าพวกนี้มาทำไมกัน" เซียวหลันยวนไม่มองพวกนางด้วยซ้ำ

เจ้าพวกนี้: ...

"ข้าคิดแบบนี้นะ ในเมื่อองค์จักรพรรดิออกราชโองการให้พวกนางมาปรนนิบัติท่านแล้ว เช่นนั้นก็ไม่ควรเสียเวลาสองเดือนนี้สิ ทุกคนมาอยู่ในคุกนี้กันเลย คอยปรนนิบัติท่านดีดีในคุกนี่ล่ะ"

"ท่านอ๋อง ข้าใส่ใจมากเลยใช่ไหม? ท่านคิดว่าความคิดนี้เข้าท่าไหม?"

เซียวหลันยวนใจชาไปแล้ว

ไม่ดี ไม่ดีแน่นอน

ต่อให้ฟู่จาวหนิงไม่เอาเรื่องนี้มาคิดบัญชีบนหัวเขา แต่เขาตอนนี้ฟังแล้วก็ยังฟังไม่ออกจริงๆ ว่านางโกรธหรือไม่โกรธ

การกระทำเช่นนี้ของนาง คิดจะทรมานหญิงสาวเหล่านี้ หรือว่าคิดจะสั่งสอนเขาไปด้วยเลยกัน?

ถึงอย่างไรใจของเขาก็ลนลานขึ้นมาแล้ว