อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1416

อวิ๋นจูรู้สึกแย่มาก ออกแรงเการ่างกายของตนเอง

บนตัวนางคันจนไม่ไหวแล้ว

แต่ต่อนห้าคนมากขนาดนี้ โดยเฉพาะยังมีผู้คุมอีก นางที่เป็นหญิงสาวสูงศักดิ์มายืนเกาแบบนี้ มันดูเสียท่าทีไม่สุภาพเอาเสียเลย

นางอยากจะทนไว้ แต่ว่า! มันทนไม่ไหวจริงๆ!

คันมากเลย นางอยากจะแก้ผ้าตัวเองแล้วก็เกาๆ มันทั้งตัวให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!

แค่ถูๆ ใบหน้า ตอนนี้จุดแดงบนหน้านางก็ยิ่งลามเป็นตุ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

"คุณหนู หน้าของท่าน..." สาวใช้นางเหลือบมองผาดหนึ่ง สายตาก็สะพรึงขึ้นมา

อวิ๋นจูพอเห็นสายตาของนาง ก็รีบกุมหน้าไว้ "หน้าของข้ามันทำไม? เป็นอะไรไป?"

"ในห้องขังนี้มันจะสะอาดแค่ไหนกัน โอ้ ข้านึกออกแล้ว ก่อนหน้าห้องขังพวกนั้นเหมือนจะขังนักโทษที่เคยเป็นโรคติดต่อเพศสัมพันธ์อยู่คนสองคน แต่ลืมไปแล้วว่าห้องไหน" ผู้คุมคนหนึ่งเหลือบมองนางผาดหนึ่ง จากนั้นจึงถอยห่างออกมาหลายก้าว

ทำเหมือนนางเป็นสิ่งสกปรกอย่างไรอย่างนั้น

"อะไรนะ?!"

ไม่ใช่แค่อวิ๋นจู กระทั่งชิวอวิ๋นกับซือหรูพวกนางก็ยังกระโดดเหยงขึ้นมาทันที

พอเห็นสภาพนี้ของอวิ๋นจู พวกนางก็ไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว

อวิ๋นจูพังทลายไปแล้ว

นางร้องไห้ขึ้นมา "ข้าจะออกไป ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่..."

เสียงไม่ค่อยสบอารมณ์ของฟู่จาวหนิงดังขึ้นมา "อย่างนั้นได้ที่ไหน? พวกเจ้ารับราชโองการให้มาอยู่กับท่านอ๋องของข้านะ ไม่ใช่บอกว่าจะคอยปรนนิบัติเขาหรือ? เพิ่งจะวันเดียว พวกเจ้ายังไปไม่ได้"

นี่มันมารร้ายอะไรกันนี่!

สาวใช้ของอวิ๋นจูหน้าถอดสี รีบวิ่งตามออกไป

ฟู่จาวหนิงมองไปทางชิวอวิ๋นกับซือหรูต่อ

พวกนางสองคนก็ใจสะดุ้งโหยง

เมื่อคืนนี้พวกนางกลั้นเอาไว้ตลอดไม่บอกว่าจะเข้าห้องน้ำ ตอนนี้ทั้งหนาวทั้งกลัว ในท้องเองก็กลั้นไม่อยู่แล้ว พอเห็นสภาพเวทนาของอวิ๋นจู พวกนางก็กลัวขึ้นมา ทั้้งสองคนสบตากัน ยกเท้าออกวิ่ง

"พวกเราก็ไม่ไปจวนอ๋องเจวี้ยนแล้ว!"

พอเห็นพวกนางวิ่งออกไป ฟู่จาวหนิงก็นิ่งเงียบ

ผู้คุมเองก็งงงันไปแล้ว

"ท่านอ๋อง ท่านน่าสงสารเหลือเกิน พวกนางไม่ต้องการท่านเสียแล้ว ทำอย่างไรดีล่ะ? เฮ้อ เสียใจจัง ปวดใจเหลือเกิน"