อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1415

และไม่รู้ว่านักโทษจากห้องไหน พอถึงตอนกลางคืนก็ร้องไห้โอดครวญ เสียงนั้นราวกับภูตผี พอรวมเข้ากับเสียงลม ฟังแล้วขนลุกมาก

เว้นออกไปไม่กี่ห้องขังยังมีนักโทษบดฟัน พูดอะไรงึมงำไม่ได้ศัพท์

ในนี้บางครั้งยังได้ยินคะว่า "สาวงาม" ด้วย

พวกของอวิ๋นจูนั่งอยู่บนกองฟาง เอามารวมกันเป็นก้อนๆ ทั้งกลัวทั้งหนาว ฟันสั่นกระทบระริก

ของว่างไม่กี่ชิ้นก่อนหน้านี้ก็กลืนลงไปพร้อมกับน้ำเย็น ตอนนี้ในกระเพาะจึงเย็นวาบไปหมด

ผู้คุมพวกนั้นรังแกกันเกินไปแล้ว เอาเงินพวกนางไปตั้งเยอะ ผ้าห่มที่ซื้อมาก็ยังบางอยู่ ด้านในมีแค่สำลีชั้นเดียว ในอากาศแบบนี้กันอะไรไม่ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางจะปูผ้านอนก็ไม่ได้ จึงทำได้แค่เบียดตัวกันแล้วห่มผ้าทับ กอดกันให้อบอุ่นได้เท่านั้น

"ข้า ข้าอยากไปเข้าห้องน้ำ" อวิ๋นจูหน้าซีด บอกเสียงแผ่วกับสาวใช้

ก่อนหน้านี้นางดื่มน้ำไปแล้ว บวกกับของว่างนั่นค่อนข้างฝืดคอ จึงดื่มน้ำเย็นลงไปครึ่งกา ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว

สาวใช้คนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืนตัวสั่น เดินไปที่ข้างลูกกรง พยายามมองออกไปด้านนอก ในระเบียงคุกว่างเปล่า นอกจากความมืดมิดก็ไม่มีคนเลยสักคน

พอมองไปอีกด้าน ก็เหมือนมีปากที่น่ากลัว จ้องจะเขมือบพวกนางลงไปอย่างไรอย่างนั้น

นางกลัวจนแทบจะร้องไห้ออกมา จากนันจึงรีบวิ่งกลับเข้าไปในกองฟาง "คุณหนู ข้างนอก ข้างนอกไม่มีคนเลย"

ผู้คุมไม่อยู่ แล้วพวกนางจะเรียกให้เปิดประตูออกไปได้อย่างไรกัน?

ตอนนี้ต่อให้ประตูคุกไม่ลงดาล พวกนางก็ไม่กล้าวิ่งกันออกไป ต้องผ่านระเบียงคุกที่ยาวขนาด พวกนางกลัวจะถูกพวกนักโทษซ้ายขวาดึงเอา

น่ากลัวจะตาย!

"เจ้าเรียกคน เจ้าเรียกหน่อย" อวิ๋นจูจิ้มนางไปทีหนึ่ง

สาวใช้แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว "คุณหนู ถ้าหาก ถ้าหากผู้คุมพาพวกเราไปห้องส้วมที่อยู่ลึกเข้าไปอีกล่ะ?"

ยังไม่รู้ว่าในห้องขังในคุกใหญ่น่ากลัวขนาดไหน

อวิ๋นจู๋ตัวแข็งทื่อ

นางเองก็ลังเลขึ้นมาทันที

แต่ว่า นางร้อนรนขึ้นมา แล้วทำอย่างไรดี?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน