อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1414

"ฮ่าๆๆ ใช่ๆๆ เสียงไพเราะเสียจริง"

"สาวงามเอ๋ย ร้องเรียกออกมาอีก หูของพี่มันคันยุบยิบไปหมดแล้ว"

"และไม่รู้ว่าตอนที่ทับลงไปจะร้องแบบนี้หรือเปล่า คิกๆ"

ในห้องขังด้านหน้ามีเสียงเหล่าพวกนักโทษโห่ก้องเข้ามา และยังมีเสียงหัวเราะโรคจิตของพวกเขาอีกด้วย

อวิ๋นจูปิดปากตนเองแน่น ไม่กล้าตะโกนอีกแล้ว

น้ำตาของนางไหลพรากออกมา

คนเหล่านี้ คนเหล่านี้ทำไมถึงน่ารังเกียจนัก?

ชิวอวิ๋นกับซือหรูก็หน้าขาวซีดไปแล้ว คนเหล่านั้นเองก็ทำให้พวกนางรังเกียจด้วย

พอคิดถึงตอนที่เดินเข้ามาก่อนหน้านี้ คนเหล่านั้นยังกล้าพุ่งมาที่ประตูลวนลามพวกนางต่อหน้าผู้คุม พวกนั่งก็ตัวสั่นขึ้นมา

นี่เพิ่งเข้ามาแค่ครู่เดียวเอง นี่ยังต้องอยู่ต่อไปอีกหรือ?

คนพวกนั้นจะออกมาไหม?

พอตกค่ำจะกลายเป็นอย่างไร?

ข่าวในคุกใหญ่ส่งไปถึงในวัง

องค์จักรพรรดิโมโหจนตบโต๊ะ สิ่งของที่วางอยู่ด้านบนล้วนกระเด้งกันขึ้นมา ฝ่ามือเขาแดงไปหมด

ตนเองปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยวไป และรู้สึกชิงชังเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงขึ้นมาอีกอย่างอดไม่อยู่

"นี่มัน นี่มัน..."

เขาโมโหจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว

ฟู่จาวหนิงกล้าดีอย่างไร!

นางทำไมจึงทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้? กล้าพาพวกอวิ๋นจูเข้าไปอยู่ในคุกใหญ่!

"ไป ส่งราชโองการออกไป ให้พวกอวิ๋นจูกลับจวนอ๋องเจวี้ยน! ฟู่จาวหนิงเองก็กลับไปด้วย ข้าให้อ๋องเจวี้ยนไปทบทวนตัวในคุกใหญ่ แล้วพวกนางจะเข้าไปด้วยทำไมกัน?"

พระชายาเยว่พอรู้เรื่องนี้ ตาก็กลอกแล้วเรียกคนที่จะไปส่งราชโองการเอาไว้

"ชิวอวิ๋นเองก็เป็นสาวใช้ที่ติดตามข้า ถ้าหากพระชายาอ๋องเจวี้ยนอยู่ได้ พวกนางทำไมจะอยู่ไม่ได้?"

แค่ทนให้มากกว่าฟู่จาวหนิงก็พอ!

ถึงอย่างไรฟู่จาวหนิงพอหนีเพราะทนไม่ไหว พวกของชิวอวิ๋นก็มีเหตุผลที่จะออกไปทันทีเหมือนกัน

ลองเจอความลำบากดูเสียหน่อยมีอะไรไม่ดี?

"งั้นเอาตามที่พระชายาว่าเลย"

ดังนั้น ในคุกจึงไม่มีคนไปสนใจแล้ว

พวกของอวิ๋นจูเดิมทีคิดว่าหัวหน้าคุกจะรีบเอาข่าวดีกลับมา แล้วปล่อยพวกนางออกไปได้ ผลคือรอจนค่ำมืด หัวหน้าคุกก็ไม่กลับมา

พอกลางคืนมาถึง อุณหภูมิในคุกก็ลดลง

ด้านนอกสายลมหวีดหวิว ฟังแล้วเหมือนเสียงคร่ำครวญเลยทีเดียว

ในคุกมีแค่ตะเกียงที่เว้นช่วงเป็นระยะเท่านั้น ไม่ได้สว่างเอาเสียเลย แล้วยังมีเงาที่ส่งมาจากหลายจุด ยิ่งทำให้ดูน่ากลัวขึ้นเป็นพิเศษ