อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1420

องค์จักรพรรดิพอได้ยินคำของฟู่จาวหนิง หน้าผากก็มีเส้นเลือดปูดตึงขึ้นมา

"อายวนเขามีอะไรต้องทุกข์ใจกัน? ไม่พอใจข้าที่ให้เขาไปนั่งทบทวนตนเองในคุกหรือ?"

ถ้านางกล้าบอกว่าไม่พอใจล่ะก็...

ในใจองค์จักรพรรดิยังกำลังคิด ว่าตอนที่นางพูดว่าไม่พอใจแล้วจะตอกนางกลับไปอย่างไร ก็ได้ยินฟู่จาวหนิงใช้น้ำเสียงแปลกประหลาดออกมาคำหนึ่ง

"องค์จักรพรรดิ ใครบ้างที่ยินดีจะอยู่ในคุก?"

องค์จักรพรรดิ: นี่ยังจะย้อนถามมาอีกหรือ?

"แต่ต่อให้ไม่ยินดีก็มิอาจขัดราชโองการได้" ฟู่จาวหนิงผายสองมือออก ดูจำใจอย่างมาก "เขาเป็นทุกข์ก็คือพวกสาวงามที่องค์จักรพรรดิยัดเข้ไาปข้างกายนั่นมันน่าโมโหมาก องค์จักรพรรรดิให้พวกนางไปดูแลเขา ผลลัพธ์คือพวกนางทั้งหมดก็หนีไปกันเกลี้ยง!"

"หนีหรือ?"

องค์จักรพรรดิเองก็เดินตามแนวคิดของนางโดยไม่รู้ตัว กระทั่งน้ำเสียงก็ยังเลียนเสียงนางขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

จากนั้นเขาจึงได้สติกลับมา อยากจะตบปากตัวเองเสียจริงๆ

"ใช่ไหมล่ะ เกินไปจริงๆ องค์จักรพรรดิ อายวนอยู่ในคุำำใหญ่ออกมาไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงให้ข้าเข้าวังมาบอกกับองค์จักรพรรดิ จวนอ๋องเจวี้ยนไม่ต้อนรับสาวงามพวกนี้ แต่เจอเรื่องครั้งนี้เข้าไปก็ส่งผลกระทบกับเขามาก ถ้ามีอีกครั้งเขาคงรับไม่ไหวแล้ว"

องค์จักรพรรดิโมโหจนหัวเราะ

"ฟู่จาวหนิง เจ้าคิดว่าพูดแค่ไม่กี่คำก็คิดจะควบคุมเรือนหลังของจวนอ๋องเจวี้ยนแล้วหรือ? ขี้หึงเสียขนาดนี้ ไม่ใช่พฤติกรรมที่เหมาะสมของภรรยาเลย!"

"ข้าขี้หึง?" ฟู่จาวหนิงชี้ที่ตนเอง พยักหน้า "จะพูดเช่นนี้ก็ไม่ผิด แต่ว่า องค์จักพรรดิเองก็ทรงไม่รักษาคำพูด"

นางหรี่ตาลงเล็กน้อย มององค์จักรพรรดิด้วยความสงสัยอย่างชัดเจน

"หรือว่าองค์จักรพรรดิทนไม่ได้ที่จะเห็นอายวนสุขภาพดีขึ้นมากัน? ถ้าเป็นเช่นนี้ องค์จักรพรรดิพูดมาตรงๆ ก็พอ อย่าให้ขารักษาเขาจนหายแล้วมาทรมานเขา แบบนี้มันทำให้พวกข้าเหนื่อยกันเปล่าๆ"

"ฟู่จาวหนิง!!"

นางเอาความกล้าเช่นนี้มาจากไหน! ทำไมจึงกล้าพูดกับเขาเช่นนี้!

"องค์จักรพรรดิเองก็รู้ว่าข้าเป็นคนพูดตรงๆ โปรดให้อภัยด้วย"

"อ๋องเจวี้ยนเดิมทีก็ทำเรื่องผิด เขาทำอะไรตามใจชอบ ไม่เห็นกฏเกณฑ์ของแคว้นเจาในสายตา ข้าก็แค่ให้เขาไปทบทวนตนเองสองเดือน ไม่ตีไม่ลงโทษอะไรทั้งนั้น แล้วนี่จะเอาอย่างไรอีก?"