อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1429

"ใช่ พ่อแม่ของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังกลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว" เซียวเหยียนจิ่งจ้องมองฟู่จาวหนิง "เป็นอย่างไร เจ้าอยากรีบกลับบ้านไหม? ได้ยินว่าปู่ของเจ้ากับเด็กที่ชื่อเสี่ยวเฟยก็อยู่กันที่จวนอ๋องเจวี้ยนนี่? ถ้าเจ้าไม่กลับไป พ่อแม่ของเจ้าคงจะหาคนไม่เจอแน่"

ฟู่จาวหนิงทำท่าทางตกตะลึงอย่างมาก

"เจ้าไม่ได้โกหกข้าใช่ไหม? พวกเขากลับมาแล้วจริงหรือ?"

"ข้าจะโกหกเจ้าทำไมกัน? ไม่เชื่อข้าตอนนี้เจ้าก็ไปกับข้าสิ ข้าจะพาเจ้าไปหาพวกเขา"

เซียวเหยียนจิ่งพูด มือเองก็คันยุบยิบ เขาอยากจะยื่นมือไปจูงนางเหลือเกิน จูงนางออกจากคุกใหญ่

ถ้าเขาสามารถจูงมือนางออกไปได้ เซียวหลันยวนคงได้กระอักเลือดตายกระมัง?

แต่เขาเพิ่งจะขยับ ฟู่จาวหนิงก็ถอยออกไปแล้วสองก้าว

"พวกเขาถ้ากลับมาแล้วจริง เช่นนั้นก็ต้องกลับไปที่บ้านตระกูลฟู่ ที่บ้านตระกูลฟู่มีคนอยู่ พวกเขาจะหาคนไม่เจอได้อย่างไรกัน?"

"เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ?"

"เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าวิ่งแจ้นเข้ามาบอกข้าหรอกกระมัง? พวกเขาถ้ากลับมาแล้วจริง คนใช้บ้านตระกูลฟู่อีกเดี๋ยวก็คงเข้ามาบอกข้าเอง"

"เจ้าลืมอ๋องเจวี้ยนไปแล้วหรือ?"

"เขาก็อยู่ที่นี่ ลืมอะไรกัน?"

"ความหมายของข้าคือ" เซียวเหยียนจิ่งกัดฟัน "เจ้าลืมความแค้นระหว่างอ๋องเจวี้ยนกับพ่อแม่เจ้าไปแล้วหรือ? พวกเขาตอนนี้กลับเมืองหลวง แล้วเจ้าไม่กลัวอ๋องเจวี้ยนจะไปหาพวกเขาเพื่อสะสางความแค้นที่วางยาพิษในอดีตหรือไรกัน?"

"จริงด้วย ถ้าเจ้าไม่พูดข้าก็ลืมไปแล้วนะเนี่ย" ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว "พูดแบบนี้แสดงว่าเจ้าเป็นดีมากเลยสินะ? ถึงกับเข้ามาบอกข้าเรื่องนี้โดยเฉพาะ"

"แน่นอน ถึงอย่างไรพวกเราก็เคยมีความสัมพันธ์กันมาตั้งหลายปี..."

"ความสัมพันธ์ เหอๆ ตลกตาย?"

"ใช่ ก่อนหน้านี้ข้าผิดกับเจ้า แต่นั่นก็เป็นเรื่องในอดีต คนเองก็เปลี่ยนไปได้ ถึงอย่างไรเจ้าตอนนี้รู้แค่ว่าข้าไม่ทำร้ายเจ้าก็พอ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เจ้าต้องทำตอนนี้ก็คือรีบไปหาพ่อแม่ของเจ้าเสีย จัดการลงหลักปักฐานพวกเขาให้ดี ถ้าหากคนของอ๋องเจวี้ยนพบตัวพวกเขาจะไม่ทันการเอานะ"

นางกำลังคิด เซียวหลันยวนที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้จะรู้สึกอย่างไรบ้าง?

ผลคือได้ยินเสียงดังเพล้งจากในห้องขัง เหมือนมีอะไรแตก

"หนิงหนิง ข้าทำแจกันดอกไม้ของเจ้าแตกเสียแล้ว เจ้ากลับมาช่วยเก็บหน่อยสิ"

เสียงของเซียวหลันยวนลอดเข้ามา

ฟู่จาวหนิงอยากจะหัวเราะ ทนไม่ไหวแล้วสินะ?

"มาแล้ว!"

เซียวเหยียนจิ่งขวางนางไว้ รู้สึกสงสารนาง "มองเจ้าเป็นอะไรไปแล้วกัน ทาสหรือ? ทำแจกันดอกไม้แตกแล้วทำไมต้องให้เจ้าไปเก็บ? เรื่องที่สำคัญที่สุดของพวกเราตอนนี้ คือเจ้าต้องออกไปกับข้าก่อน"

ถ้าช้าเกินไป องครักษ์จวนอ๋องเจวี้ยนอาจจะจับสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินเข้าก็เป็นได้