อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1431

ฟู่จาวหนิงสีหน้าขรึมลงเล็กน้อย "ดูท่า น่าจะมีคนไม่น้อยที่ยังไม่ลืมพวกเขา คอยจับตาดูจนถึงทุกวันนี้"

"ข้าเตรียมการเสร็จแล้ว รอบบ้านตระกูลฟู่วางองครักษ์ลับเอาไว้แล้ว วางใจเถอะ" เซียวหลันยวนพานางเข้ามา สองมือโอบข้างเอวนาง จ้องมองนาง "องค์จักรพรรดิน่าจะลงมือกับพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้นพ่อลูกชินอ๋องเซียวยังคอยจับตาดูพวกเขาขนาดนี้ มันดูแปลกไปหน่อย"

"ตรวจสอบดูก็รู้ พวกเขาถ้าหากมีความคิดอะไร มีแผนอะไร มีเป้าหมายอะไร เดี๋ยวก็ได้รู้เอง"

ฟู่จาวหนิงไม่ได้ใส่ใจนัก

เซียวหลันยวนพยักหน้า

สายตาเขามองออกไปไกลๆ ถัดจากนี้ต้องดูว่าสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินจะรับมืออย่างไร เมืองหลวงยังมีคนที่มีเป้าหมายต่างๆ อยู่ และยังมีขั้วอำนาจที่ใช้วิธีการต่างๆ อยู่อีกด้วย

เขาถึงแม้จะเชื่อว่าครั้งนั้นไม่ใช่เสิ่นเชี่ยวที่วางยาพิษ แต่ว่าพวกเขาตอนนั้นถูกใครบางคนหรือเรื่องบางอย่างหนีบเอาไว้ตรงกลาง ไม่มีทางดึงตัวออกมาอย่างหมดจดได้ พวกเขาเองก็เป็นคนในเหตุการณ์

ตอนนี้พอมีความสัมพันธ์เช่นนี้กับเขา เซียวหลันยวนก็ยังพิจารณานาว่าพวกเขาจะแบกรับไหวไหม หลังจากนี้จะไม่ถ่วงแข้งขาฟู่จาวหนิงได้จริงไหม จะไม่ทำร้ายนางจริงไหม

เซียวหลันยวนไม่ได้มีความรู้สึกมากมายขนาดนั้น ไม่มีทางเป็นห่วงกับวางใจต่อพวกเขาเพียงเพราะสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินเป็นพ่อแม่ของฟู่จาวหนิง

"จะออกไปหาพวกเขาหน่อยไหม?" เซียวหลันยวนถามฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงกลับมีความคิดของตนเอง

ข้ายังไม่ไปแล้วกัน

นางอันที่จริงก็อยากจะลองดู ว่าหลังจากกลับมาเมืองหลวงแล้วพบกับสภาพเช่นนี้ที่พวกเขาเผชิญอยู่ พวกฟู่จิ้นเชินจะมีความคิดอย่างไรบ้าง

"ในบ้านมีคนอยู่ ด้านนอกก็ยังมีองครักษ์ลับของท่านคุ้มครอง พวกเขาไม่มีอันตรายหรอก ที่เหลือก็ต้องดูว่าพวกเขาจะรับมืออย่างไรแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราเล่นหมากรุกต่อ?"

"ได้เลย"

ตอนที่หัวหน้าคุกเข้ามาก็เห็นสามีภรรยาคู่นี้กำลังลงหมากอย่างมีสมาธิ กระดานหมากกำลังอยู่ในสถานการณ์เข้มข้น

เขาออกไปแจ้งข่าวกับคนที่อยู่เหนือขึ้นไป อีกฝ่ายเองก็รู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ

"ฟู่จาวหนิงไม่รีบร้อนออกไปพบพ่อกับแม่นางหรือ?"

นี่ผ่านไปเกือบสิบแปดปี

มีเกล็ดหิมะปลิวเข้ามา

"คุณ หิมะลงแล้ว" เสิ่นเชี่ยวเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา

คนเหล่านั้นไม่กลับมา ทว่าตอนนี้พวกเขากลับมาแล้ว

ฟู่จิ้นเชินกุมมือนาง กำลังคิดจะจูงนางเขาไปเคาะประตูบ้านด้วยกัน แต่ที่ประตูใหญ่ตอนนี้ก็เปิดออกมาแล้ว

มีคนเดินออกมา ในมือหิ้วตะกร้าเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก

พอเห็นว่าประตูใหญ่มีรถม้าจอดอยู่ก็ตกตะลึง มองไปทางฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยว

คนที่ออกมาคือเซี่ยซื่อ

ตอนที่นางมองเห็นฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวชัดๆ ดวงตาก็เบิกโพลงขึ้นมา