อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1437

เขาดีใจมาก ขณะเดียวกันก็ยังสงสารและปวดใจ

จาวหนิงเป็นคนที่ลำบากมาไม่น้อย แล้วยังพยายามอย่างมาก แบกเรื่องต่างๆ ไว้มากมายขนาดไหน?

มีแค่เคยแบกท้องฟ้าให้กับคนมากมายขนาดนี้เท่านั้น จึงจะถูกคนเหล่านี้เชื่อมั่นอย่างไม่มีข้อกังขาเช่นนี้

"เช่นนั้นก็ฟังจาวหนิงเถอะ แต่ว่า หาคนไปส่งจดหมายให้พ่อของข้าหน่อยได้ไหม? เขาสามารถกลับมาได้หรือเปล่า?" ฟู่จิ้นเชินถาม

"น่าจะได้อยู่ ข้าเมื่อครู่เดิมทีก็จะไปที่จวนอ๋อง ในบ้านทำซาลาเปาไว้จึงคิดจะส่งไปที่นั่น"

เซี่ยซื่อตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง

"ดูเอาเถอะ พวกเจ้ากลับมาเป็นเรื่องน่ายินดีเสียขนาดนี้ ต้องรีบไปบอกท่านผู้เฒ่าหน่อยแล้ว เขาต้องรีบกลับมาแน่ๆ!"

นางรู้สึกอดรนทนไม่ไหว "ข้าจะไปที่จวนอ๋อง พวกเจ้าพักผ่อนกันก่อนเถอะ เสี่ยวเถา หู่จือ พวกเจ้ารีบไปต้มชา แล้วยกน้ำร้อนมาให้คุณชายใหญ่กับฮูหยินน้อยชะล้างหน่อย ต้องข้ามกองไฟเสียหน่อยไหม? กว่าจะได้กลับมาบ้านกัน สักหน่อยดีไหม?"

ป้าจงพอได้ยินคำนี้ก็ตบต้นขา

"ใช่ๆๆ เรื่องนี้ต้องมี ต้องมีต้องมี ข้าจะไปเตรียมไฟให้"

"เช่นนั้นพวกเจ้าก็เตรียมเถอะ ข้าจะไปที่จวนอ๋อง เฉินซาน รบกวนเจ้าเอารถม้าไปส่งข้าหน่อย"

"่ขอรับ"

ทางนี้ก็เริ่มวุ่นวายกันขึ้นมา

ฟู่จิ้นเชินกวักมือเรียกเสี่ยวเยว่

เสี่ยวเยว่เดินเข้ามาคารวะ "นายท่านมีอะไรจะกำชับหรือ?"

"พวกเราปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าคนมากมายแล้ว แต่เจ้าน่าจะยังไม่ใช่ สำหรับขั้วอำนาจทั้งหมดในเมืองหลวงเจ้ายังเป็นคนแปลกหน้า ช่วงนี้คงไม่มีใครจับตาดูเจ้า ดังนั้นข้าอยากให้เจ้าคอยหลบในมุมมืด"

เดิมทีเสี่ยวเยว่สาวใช้คนนี้ก็เป็นคนที่เสิ่นเสวียนให้ฟู่จาวหนิงพาไว้ข้างตัว วิทยายุทธ์ของนางไม่เลวเลย แต่ว่าฟู่จาวหนิงตอนนั้นก็ส่งนางให้กับพวกเขา

ตอนนี้ได้เวลาใช้นางพอดี

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน