อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1442

เสี่ยวเถายกชาร้อนเข้ามา ถอยออกไปข้างๆ

ฟู่จาวหนิงจิบชาร้อนไปจิบหนึ่ง ทำให้ร่างกายอุ่นขึ้นมาหน่อย จึงเอ่ยขึ้นว่า

"จากนี้พวกท่านวางแผนทำอะไร?"

ผู้เฒ่าฟู่ชะงักไป

จาวหนิงเด็กคนนี้ ทำไมถึงไม่มีความอ่อนแออ่อนโยนกับความเป็นหญิงเลยกันนะ?

ในที่สุดได้กลับมาอยุ่กับพ่อแม่แล้ว แต่ก็ไม่มีร้องไห้ไม่อะไรเลยเลย? ยิ่งไปกว่านั้น ก็น่าจะพูดเรื่องความลำบากความน้อยเนื้อต่ำใจในช่วงนั้นหน่อยสิ ถ้าไม่พูดแล้วจะให้พ่อกับแม่เสียใจรู้สึกผิดได้อย่างไรกัน?

"จาวหนิง หลังจากนี้ก็ต้องอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวน่ะสิ" ผู้เฒ่าฟู่คิดจะเอาคืนแทนนางเสียหน่อย ตบลงไปที่หลังของฟู่จิ้นเชิน เอ่ยขึ้นเสียงเข้มงวด "จาวหนิงเด็กคนนี้ลำบากมาไม่น้อย นางเป็นเด็กคนหนึ่ง แต่ยังต้องดูแลตาแก่คนนี้ แล้วยังคอยรักษาโรคให้ข้าอีก"

"ขนาดข้ายังไม่รู้เลยว่าเด็กคนนี้ไปร่ำเรียนวิชาแพทย์มาตอนไหน ก่อนหน้านี้ข้าวก็ยังไม่ค่อยกิน ตอนที่ข้าไม่รู้ ต้องไปเจอกับความยากลำบากมาขนาดไหนกันนะ"

ผู้เฒ่าฟู่ปาดน้ำตา "นางตอนนี้เป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน นั่นไม่ใช่การแต่งงานที่พ่อแม่จัดให้ตามประเพณี ไม่ใช่การแต่งงานเพราะรักกับอ๋องเจวี้ยนที่จะผูกพันไปทั้งชีวิต แต่เป็นการแต่งงานที่ทำเพราะเหตุจำเป็น..."

"ท่านปู่ ตอนนี้มาพูดเรื่องนี้ทำไมกัน?" ฟู่จาวหนิงดูจนใจ

"เจ้าลำบากมาขนาดนั้น จะไม่พูดได้อย่างไรกัน? ต้องให้พ่อเจ้าได้รู้" ผู้เฒ่าฟู่รู้สึกว่าตนเองลำบากมันไม่เป็นไร แต่ที่หลานสาวลำบากคือไม่ได้ นี่เป็นสิ่งที่พ่อแม่นางติดค้างนาง ต้องให้พวกเขาได้รู้

"พวกเราผิดต่อจาวหนิงจริงๆ" ฟู่จิ้นเชินตาแดงรื้น มองฟู่จาวหนิง "หลังจากนี้พวกเราจะชดเชยให้เป็นอย่างดี"

"แล้วยังมีเสี่ยวเฟยอีก เด็กคนนี้ก็..."

"พวกเราเองก็ผิดต่อเสี่ยวเฟย" เสิ่นเชี่ยวร้องไห้ยื่นมือเข้ามาประคองหน้าฟู่จาวเฟย "ที่หาตัวเสี่ยวเฟยเจอ พวกเราเองก็ขอบคุณสวรรค์ด้วยเช่นกัน..."

ฟู่จาวเฟยหน้าแดงก่ำ "ต้องขอบคุณท่านพี่ของข้าด้วย"

ถ้าไม่ใช่เพราะฟู่จาวหนิง "ถ้าไม่ใช่เพราะท่านพี่ ข้าคงตายไปแล้ว"

เรื่องนี้ฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวยังไม่รู้ พวกเขาไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงเจอกับฟู่จาวเฟยได้อย่างไร ดังนั้นจึงคิดไม่ถึงว่าจะมีประสบการณ์ที่น่ากลัวเช่นนี้

"เกิดอะไรขึ้นกัน?"

และตระกูลฟู่ของพวกเขา เพราะมีนางอยู่จึงไม่บ้านแตกสาแหรกขาด

ทั้งบ้านล้วนแบกอยู่บนบ่าของนาง

ความรู้สึกซับซ้อนทั้งหมด ท้ายสุดก็จะกลายเป็นความเจ็บปวดที่รุนแรง

"จาวหนิง พ่อจะพยายามให้หลังจากนี้เป็นที่พึ่งให้กับเจ้าได้บ้าง คอยสนับสนุนเจ้า"

ฟู่จิ้นเชินไม่เคยมีช่วงเวลาที่ต้องการให้ตัวเองมีประโยชน์มากขนาดนี้มาก่อน

ก่อนหน้านี้เขา เขาสนใจแต่การสร้างชื่อเสียง ศึกษาเล่าเรียน แต่ตอนนี้เขาอยากให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นมา เพื่อจะดูแลฟู่จาวหนิงและครอบครัวในยามที่พวกเขาต้องการขึ้นมาได้

หวังว่าหลังจากนี้หากมีเรื่องอะไร จะไม่ใช่มีแต่ฟู่จาวหนิงที่คอยดูแลพวกเขา เขาเองก็จะต้องเป็นพ่อที่ดีด้วย

ฟู่จาวหนิงหัวเราะ

"ถัดจากนี้จะมีคนไม่น้อยมาหาท่านแน่ๆ กลัวไหม?"