อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1444

เพราะพวกเขามีคุณความดีต่อองค์จักรพรรดิ ตอนนั้นองค์จักรพรรดิจึงเริ่มให้ความสำคัญกับฟู่จิ้นเชิน บวกกับฟู่จิ้นเชินเองก็มีชื่อเสียงไปทั้งเมืองหลวง มากล้นความสามารถ ทุกวันในโถงศึกษา ร้านน้ำชา เหล่านักปราชญ์ผู้ศึกษาเหล่านั้น ต่างก็ท่องบทกลอนงานประพันธ์ของฟู่จิ้นเชินเป็นส่วนใหญ่

ต่างพูดกันว่าฟู่จิ้นเชินเป็นดวงดาวประทานปัญญาความสามารถวรรณกรรมที่จุติลงมาบนโลกในอนาคตต้องได้เป็นจอหงวนอย่างแน่นอน

ความสามารถของจอหงวน บวกกับคุณความดีต่อองค์จักรพรรดิ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังรู้สึกว่าฟู่จิ้นเชินหน้าตาที่หาได้ยากยิ่งอีกด้วย

สรุปก็คือ จวนชินอ๋องเซียวรู้สึกว่าฟู่จิ้นเชินมีเส้นทางในอนาคตที่รุ่งโรจน์

ด้วยความสามารถของเขาถ้าพยายามให้ดี พอลูกๆ ถึงอายุที่สามารถแต่งงานได้ ตระกูลฟู่ก็น่าจะกลายเป็นตระกูลใหญ่ทรงอิทธิพลในเมืองหลวงไปแล้ว

เขามีสายตาที่ดี จึงตีตราจองไว้ก่อน

ดังนั้น ชินอ๋องเซียวจึงเอ่ยปากออกมาเองหลายครั้ง ถ้าหากเด็กในท้องนางเป็นหญิง ก็ให้มาหมั้นหมายกับรัฐทายาทน้อยของบ้านเขาไว้เลย

องค์จักรพรรดิเองก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ฟู่จิ้นเชินที่เพ่ิงมา พอเห็นรัฐทายาทน้อยที่ตอนนั้นยังเด็กมากดูน่ารักน่าชัง ถ้าจวนชินอ๋องเซียวหลังจากนี้สามารถคุ้มครองลูกสาวตนเอง เขาจึงรับปากไป

"คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ชินอ๋องเซียวไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนั่นก็เรื่องหนึ่ง แต่นี่กลับทับถมลงมาอีก หลังจากนี้พวกเรากับจวนชินอ๋องเซียวถือว่าเป็นศัตรูกัน เซียวเหยียนจิ่งต่อให้มาสำนึกเสียใจทีหลัง พวกเราจะไม่มีวันให้โอกาสเขาอีก" เสิ่นเชี่ยวเอ่ยขึ้นอย่างโมโหกระฟัดกระเฟียด

"เรื่องนี้แน่นอน พี่หญิงของข้าจะต้องไม่ชอบเซียวเหยียนจิ่งอยู่แล้ว นางไม่เห็นเซียวเหยียนจิ่งในสายตาเลย!" ฟู่จาวเฟยโบกกำปั้น "ถ้าเขายังมาพัวพันกับท่าน ข้าจะซัดเขาเอง ท่านพี่ ข้าเรียนวิชากังฟูกับพี่ใหญ่จงเจี้ยนมานานแล้ว ตอนนี้พอเรียกเป็นยอดฝีมือได้แล้วนะ"

ผู้เฒ่าฟู่กระแอมขึ้นมา

เจ้าไม่ต้องมาพูดเรื่องที่ฟู่จาวหนิงแต่ก่อนเอาแต่วิ่งไล่ตามเซียวเหยียนจิ่งกับสองสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินจะได้ไหม?

พอพูดแล้ว ก็รู้สึกเหมือนจาวหนิงดูอับอาย ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้นางก็ไม่ได้มองเซียวเหยียนจิ่งแล้วจริงๆ

แต่ถ้าไม่พูด หลังจากนี้พวกเขาถ้าได้ยินเรื่องในอดีตจากปากของคนอื่น จะคิดถึงอย่างไรกับจาวหนิง?

"เจ้าจะไปต่อยเขาทำไมกัน? ช่วงนี้อยู่ในบ้านดีดีอย่าวิ่งซนออกไปไหน"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตนเองจำเป็นต้องอยู่กับพวกเขาดีดีหน่อย "ตอนต้องมีคนไม่น้อยที่คิดจะยกเรื่องความแค้นของจวนอ๋องเจวี้ยนกับพวกเราขึ้นมาสร้างความวุ่นวายแน่ ดังนั้นพวกเราต้องใจเย็นเข้าไว้ เจอเรื่องอะไรก็อย่าทำตัวบุ่มบ่าม ไม่เช่นนั้นอาจจะติดกับดักคนอื่นเข้าได้ แล้วจะเกิดเรื่องขึ้น"

ภาพนี้เพียงไม่นานก็ถูกคนนำไปแจ้งถึงในคุก บรรยายให้อ๋องเจวี้ยนฟัง

"เฮอะ พระชายาอ๋องเจวี้ยนตอนนี้ดูมีความสุขเหลือเกิน พ่อแม่ลกับมาแล้ว ปู่เองก็สุขภาพดีขึ้น แล้วยังมีน้องชายอีกคนอีก หลังจากนี้ครอบครัวตระกูลฟู่ก็คงอยู่ต่อไปได้แล้ว แม้จะบอกว่าไม่เจอกับมาสิบกว่าปี แต่ถึงอย่างไรก็เป็นพ่อแม่แท้ๆ นี่นะ สายเลือดทางญาติ เพียงไม่นานคงจะสนิทกันขึ้นมาแน่ๆ"

ผู้คุมจงใจพูดคุยกันนอกห้องขังให้เซียวหลันยวนได้ยิน

เซียวหลันยวนฟังไม่ออกที่ไหนว่าพวกเขาจงใจมาพูดให้ตนเองฟัง

"องค์จักรพรรดิตอนนั้นก็ชื่นชมคุณชายใหญ่ฟู่มาก ตอนนี้ก็เหมือนจะยังมีไมตรีอยู่บ้างกระมัง ดังนั้นพอได้ยินว่าพวกเขากลับมาแล้ว ก็เลยรีบอนุญาตให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนกลับไปอยู่กับพ่อแม่นี่ไง"

"ได้ยินว่าคุณชายใหญ่ฟู่ตอนนั้นเคยช่วยชีวิตองค์จักรพรรดิไว้ ใช่ไหมล่ะ องค์จักรพรรดิจะอย่างไรก็คงต้องปกป้องเขาอยู่บ้างนั่นล่ะ?"

ผู้คุมพูดจบก็เหล่มองมาทางเซียวหลันยวน