อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1445

องค์จักรพรรดิคิดจะยืมปากของเหล่าผู้คุมมาบอกเซียวหลันยวน ว่าเขาจะยืนอยู่ฝั่งฟู่จิ้นเชิน ดังนั้นเซียวหลันยวนถ้าหากคิดจะแก้แค้นเรื่องวางยาพิษในครั้งนั้น ก็เกรงว่าคงไม่ง่ายนัก

ถ้าหากเซียวหลันยวนจะชำระคแ้นกับสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินให้ได้ เช่นนั้นฟู่จาวหนิงตอนนั้นก็อาจจะถูกผลักออกไป

ถึงอย่างไร เซียวหลันยวนเจ้าก็ต้องคิดให้ดีดี

องค์จักรพรรดิรู้สึกว่า เซียวหลันยวนตอนนี้คงจะกำลังลำบากใจ ในใจคงกระวนกระวายหงุดหงิดมาก

เช่นนี้คือถูกแล้ว!

เขาไม่อยากให้เซียวหลันยวนอยู่อย่างสุขสบายนัก

เหล่าผู้คุมเองก็ยังสนทนาต่ออย่างเบิกบาน "ได้ยินว่าบ้านตระกูลฟู่ตอนนี้กำลังกินมื้อครอบครัวกันอยู่ด้วย มีความสุขกันทั้งบ้าน พูดคุยสนุกสนานถูกคอกันน่าดู"

พอมามองคุกใหญ่นี้ มืดทึมอับชื้น โดนเดี่ยวเดียวดาย อ๋องเจวี้ยนยังหิวจนท้องกิ่วเลย พอเทียบกันแล้ว จะรู้สึกว่าตนเองน่าเวทนาไหมนะ จะรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงทอดทิ้งเขาอย่างโหดร้ายหรือเปล่า?

วันนี้จนป่านนี้ที่ยังไม่ส่งข้าวให้อ๋องเจวี้ยน ก็คือเจตนาของพวกเขาเช่นกัน

ให้อ๋องเจวี้ยนท้องกิ่วแล้วได้ยินเรื่องพวกนี้

"อาหารครอบครัวของพวกเขาได้ยินว่าหมูเห็ดเป็ดไก่มีครบ คนใช้ตระกูลฟู่ออกไปซื้อกับข้าวแล้วยังซื้อสุราไปสองไหด้วย จุ๊ๆ ในคุกนี้เงียบเหงาวังเวงเหลือเกิน พอคิดถึงอาหารเต็มโต๊ะแล้ว ไหนจะยังมีสุราเลิศรสอีก น้ำชายขออดไหลออกมาไม่ได้เลย"

ผู้คุมคนหนึ่งกลืนน้ำลายเอื๊อกอย่างเกินจริง จากนั้นก็เหลือบมองเซียวหลันยวนผาดหนึ่ง

ไม่เชื่อหรอกว่าอ๋องเจวี้ยนจะยังสบายใจอยู่ได้

"ก็ไม่ใช่หรือ? พระชายาอ๋องเจวี้ยนไม่แน่ว่าวันนี้คงจะดื่มสุรากันอย่างสุขล้นเลยทีเดียว"

ผู้คุมอีกคนหนึ่งเอ่ยถามเสียงสูงกับเซียวหลันยวน "อ๋องเจวี้ยน พระชายาเอ่ยเรื่องอาหารรสเลิศเหล่านี้กับท่านบ้างไหม?"

เซียวหลันยวนไม่ตอบอะไร

"เช่นนั้นพระชายาคืนนี้จะกลับมาอยู่ในคุกับท่านไหม?" ผู้คุมถามอีก

เซียวหลันยวนยังคงไม่ส่งเสียงตอบ

ผู้คุมเห็นเขาพิงอยู่บนเตียงเล็ก หน้ากากนั่นก็ยังไม่ปลดลงมา มองไม่เห็นว่าเขายังลืมตาอยู่หรือหลับอยู่ จึงมองหน้ากันไปมา รู้สึกหมดสนุก