อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1446

ใช้ชามใบโต

หลังจากพวกเขาเข้ามาก็พูดกับเขาสองสามคำ จากนั้นก็เถียงกันขึ้นมา

"ข้าบอกแล้วว่าที่บ้านข้ามีเรื่องข้าต้องกลับก่อน แต่เจ้าก็ยังให้ข้ามาด้วย เรื่องแค่นี้เจ้าทำคนเดียวไม่ได้หรือไรกัน?"

"ได้อย่างไรเล่า? เมื่อวานนี้เจ้าก็แอบหนีกลับก่อนนี่ พวกเราเข้าเวรด้วยกัน แล้วทำไมข้าต้องทำคนเดียวด้วย?"

ผู้คุมสองคนทะเลาะกันไปสองคำ หนึ่งในนั้นก็ชนกระแทกผู้คุมที่ถือน้ำแกง

"เจ้าจะทำอะไรน่ะ?"

ผู้คุมคนนั้นพอถูกกระแทก น้ำแกงในมือก็สาดออกมา รดลงไปบนเตาดังพรึบพอดิบพอดี

ควันขโมงขึ้นมาทันที

"อ๋องเจวี้ยนโปรดให้อภัยด้วย! ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ! หลี่ซื่อมันมาชนข้า!" ผู้คุมคนนั้นรีบขอขมา

"จางซานเจ้าพอแล้ว เห็นๆ อยู่ว่าตัวเองไม่ถือน้ำแกงให้ดี"

"เจ้าชนข้าแล้วมาโทษข้าหรือ?"

จางซานขว้างชามลงพื้น พุ่งเข้าไปหาหลี่ซื่อ หลี่ซื่อถอยออกไปสองสามก้าว หลังกระแทกเข้ากับลูกกรง จางซานทำท่าจะคว้าตัวเขา แต่รูปร่างเขาเตี้ย หลบมือของจางซานไปได้

จางซานขว้าเข้าไปที่ม่าน ดึงเสียงดังแคว่ก

เผ่าม่านที่แขวนบังลมบังสายตาเอาไว ถูกเขากระชากลงมาแล้ว

"เช้ากล้าลงมือที่นี่หรือ?"

หลี่ซื่อถอยออกไปหลายก้าว หยิบเชิงเทียนบนโต๊ะขึ้นมา ขว้างไปทางจางซาน ขว้างไม่โดน แต่ก็โยนเชิงเทียนออกไปนอกห้องขังแล้ว

ในห้องขังมืดลงชั่วพริบตา ไม่มีไฟเทียน ไม่มีเตาถ่านแล้ว จึงเย็นขึ้นมาอย่างชัดเจน

หัวหน้าคุกรีบตรงเข้ามา ตะคอกพวกเขาเสียงแหลม

หัวหน้าคุกเพิ่งออกไปไม่เท่าไร ก็มีคนชุดดำโยนชายหนุ่มที่ส่งกลิ่นเหม็นไปทั้งตัวเข้ามา

"เอ้าเจ้าคนนี้ส่งไปอยู่ห้องขังตรงข้ามอ๋องเจวี้ยนเสีย จำไว้ด้วย หาโอกาสให้พวกเขาได้สัมผัสกันหน่อย"

หัวหน้าคุกมองคนชุดดำ ใจเต้นผางขึ้นมา

"นายท่าน นี่คือใครกัน?"

อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ บนมือคนชุดดำทั้งสองคนมีผ้าพันไว้ เมื่อครู่ตอนที่จับชายคนนั้นก็ยังเลี่ยงมือของเขาด้วย

หลังจากโยนคนคนนี้เข้าไป พวกเขาก็รีบถอยออกมาทันที

ชัดเจนมาก ว่าพวกเขาไม่กล้าแตะต้องชายคนนี้

นี่มันแผนอะไรอีกเนี่ย?

"พวกเจ้าจำไว้ว่าตัวเองอย่าไปแตะเข้าก็พอ! โยนคนเข้าไป บอกว่าเป็นนักโทษประหาร!"