อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1447

เซียวหลันยวนเห็นว่าห้องขังตรงข้ามมีคนถูกโยนเข้ามาคนหนึ่ง

ชายหนุ่มที่เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้าสกปรกมอมแมม

คนผู้นี้ร่างผอมโซ ตอนถูกผลักเข้ามาเท้าดูอ่อนแรงมาก เดินยังไม่ถึงสองเก้าก็ล้มลงกับพื้น แล้วจึงคลานไปอยู่บนกองฟาง จากนั้นก็นอนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ

"นั่นคือใครน่ะ?" เซียวหลันยวนถามผู้คุม

ผู้คุมหลังจากส่งคนเข้ามาก็ลงดาลประตู ถอยห่างออกไปหลายก้าว หมุนตัวเดินออกไป

พอได้ยินเซียวหลันยวนถามขึ้นมา พวกเขาสบตากันผาดหนึ่ง จากนั้นจึงตอบกลับส่งๆ ตามที่หัวหน้าคุกกำชับมา

"นักโทษประหาร"

หลังจากตอบกลับพวกเขาก็คิดจะรีบเดินออกไป แต่เซียวหลันยวนก็ร้องเรียกพวกเขาอีกครั้ง

"โทษอะไร?"

ผู้คุมตอบกลับแบบขอไปที "เรื่องนี้พวกเราก็ไม่แน่ใจ"

"ส่งนักโทษเข้ามาในห้องขัง ไม่ใช่ว่าต้องอธิบายสถานการณ์อย่างชัดเจนแล้วหรือ? ไม่ชัดเจนแต่พวกเจ้าก็ยังรับเข้ามา?"

"หัวหน้าพวกเราน่าจะรู้ ยังไม่ได้กำชับกับพวกข้า"

"อย่างนั้นหรือ?"

เซียวหลันยวนไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด

อันที่จริงในใจผู้คุมก็ลนลานขึ้นมาเหมือนกัน

องค์จักรพรรดิแม้จะมารับมือกับอ๋องเจวี้ยน แต่จะมาทำลายเขาอย่างเปิดเผยแบบนี้ไม่ได้สิ มันต้องใช้มีดทื่อค่อยๆ เฉือนไม่ใช่รึ

ต่อให้ครั้งนี้ส่งเขาเข้ามาในคุก แต่ก็ขังเขาไว้เพียงสองเดือนเท่านั้น หลังจากสองเดือนอ๋องเจวี้ยนก็น่าจะได้ออกไปอยู่

องค์จักรพรรดิน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่คนเล็กจ้อยอย่างพวกเขาถ้าไปผิดไปอ๋องเจวี้ยนเข้าจริงๆ ถึงตอนนั้นแค่มือข้างเดียวของอ๋องเจวี้ยนก็บีบพวกเขาตายคาที่แล้ว