อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1448

"คนละชาม ดื่มเสีย"

"หัวหน้า นี่คืออะไร?" ดมไปพักหนึ่งก็มีกลิ่นชวนขยะแขยงขึ้นมาเลย

"ยา ดีกับพวกเจ้านะ รีบดื่มลงไปเสีย"

พวกเขาทำงานในคุกมานาน อันที่จริงก็ค่อนข้างใส่ใจอยู่ อย่างตอนที่หัวหน้าเคยได้ตำรับยาดีดีมา แล้วนำวัตถุดิบยาในตำรับยานั่นไปต้มเป็นยา จากนั้นคอยดื่มเป็นระยะๆ ก็สามารถขจัดความชื้นและหนาวเย็นออกจากร่างกายไปได้

ทุกครั้งที่ดื่มหมดเขาก็รู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้นมาพอควร

ตอนนี้ที่เอายาน้ำนี้ออกมาให้ เพราะเห็นว่าผู้คุมเหล่านี้ติดตามตนเองมาโดยตลอด ปกติแล้วก็เชื่อฟังดี ถ้าหากเปลี่ยนคนใหม่ไปก็เกรงว่าจะดูแลยาก ดังนั้นเขาจึงเอาใจใส่พวกเขาเป็นพิเศษ

นักโทษคนนั้นใครจะรู้ว่าติดโรคอะไรมา? ถึงอย่างไรก็สัมผัสไปแล้ว ดื่มยาน้ำป้องกันไว้ก่อนก็ไม่ได้ผิดอะไร

ผู้คุมสองคนจึงทำได้แค่บีบจมูก แล้วกรอกยาน้ำชามนั้นลงไป

แทบจะสำรอกออกมา

"ตอนกลางคืนก็ออกไปพัดลมด้วย" หัวหน้าคุกกดเสียงต่ำเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

"ยังต้องพัดอีกหรือ?"

"คืนนี้หิมะจะตกหนัก อากาศจะเย็นขึ้นอีก ตอนนี้ก็แทบจะแช่มือข้าเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว ในห้องขังถ้ามีลมพัดเข้ามาอีก นั่นมันเอาชีวิตคนได้เลยนะ"

"คืนนี้ พัดที่ห้องนั้น พัดกลิ่นบนตัวนักโทษคนนั้นไปทางอ๋องเจวี้ยน"

เช่นนี้ก็จะเพิ่มโอกาสให้อ๋องเจวี้ยนติดโรคร้ายบนตัวคนผู้นั้นได้

ผู้คุมถอนหายใจ

กลางดึก พวกเขาห่อตัวเองจนเหมือนขนมจ่าง หอเอาไว้หนาๆ อ้อนไปด้านหลังห้องขังเตรียมจะพัดลม

กำแพงทางนี้ถูกพวกเขาขุดเป็นร่องไว้แล้ว ต่อไปต้องมาอุดร่องนี้แน่นอน แต่ตอนนี้ไม่ใช่ทำเพื่อรับมือกับอ๋องเจวี้ยนหรอกหรือ?

ร่องแตกดูคล้ายกับใยแมงมุม มองผ่านๆ เห็นไม่ชัดนัก

ตอนนี้กำแพงทางนั้นมีเสียงลมหวีดหวิวพัดเข้ามาเป็นระยะ แต่ด้วยแสงเทียนสลัวๆ ก็ไม่เหมือนว่ากำแพงมีรู ไม่มีร่องแตกใดๆ อยู่

แต่มันหนาวจริงๆ ทั้งชื้นทั้งหนาว

เขาขยับตัวอย่างยากลำบาก ผลักกองหญ้าออกไปอีกมุมหนึ่ง แล้วเปลี่ยนไปนอนอีกมุมหนึ่ง

แต่ไม่ว่าจะมุมไหน ก็ยังหนาวจนทำเอาคนอยากจะตายเสียให้ได้

เซียวหลันยวนนอนอยู่บนเตียง ด้วยกำลังภายในที่ยอดเยี่ยมของเขา กระทั่งได้ยินเสียงฟันของอีกฝ่ายขบสะท้านกันขึ้นมา

ยิ่งไปกว่านั้น มีกลิ่นหนึ่งลอยเข้ามารางๆ อีกด้วย

เหม็นมาก

คล้ายกลิ่นเนื้อเน่าที่กองอยู่ใบใบไม้เน่ามานาน เหมือนจะลอยมาจากทางด้านนั้น