อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1449

ในห้องขังหนาวมาก

การกระทำเล็กน้อยๆ ที่พวกเขาทำในวันนี้ เซียวหลันยวนมองออกอยู่แล้ว แต่ว่าเขาก็ไม่คิดเล็กคิดน้อย

เดิมทีคิดจะดูว่าพวกเขามีอะไรตามมาอีก หรือแค่คิดจะให้เขาหนาวตายเท่านั้น ตอนนี้ดูแล้ว บางทีนักโทษที่ยัดเข้ามาอย่างประหลาดคนนั้นน่าจะมีปัญหา

พอได้กลิ่นเหม็นที่เหมือนมีเหมือนไม่มีนั่น เซียวหลันยวนก็ล้วงเอาขวดยาเล็กสอบใบในอกออกมา เทออกมาขวดละเม็ด กินลงไป

เม็ดหนึ่งคือยาแก้พิษ อีกเม็ดหนึ่งคือยารักษาความอบอุ่น

ยาแก้พิษนี้ เป็นเพราะเขาค่อนข้างระมัดระวัง เตรียมตัวให้พร้อมล่วงหน้า

ส่วนยารักษาความอบอุ่น ต้องขอบคุณฟู่จาวหนิงนักสกัดยาตัวน้อย

ร่างกายอุ่นขึ้นมาทันที ทำให้เซียวหลันยวนยิ่งนับถือฟู่จาวหนิงขึ้นไปอีก และคิดถึงนางมาก

ไม่รู้นางตอนนี้หลับไปแล้วหรือยัง หรือว่ายังสนทนากับฟู่จิ้นเชินอยู่

นี่ล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น

ผู้คุมเข้ามาใส่ร้ายป้ายสีต่อหน้าเขาว่าฟู่จาวหนิงจะทิ้งเขาไปแล้ว สนใจแต่กับพ่อแม่แท้ๆ คิดว่าจะทำให้ความรักฉันท์สามีภรรยาของพวกเขาต้องแตกแยก ทำลายความเชื่อใจของพวกเขาได้

ช่างน่าขัน

ก่อนหน้านี้พวกเขาคาดเดาไว้แล้ว หลังจากสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินกลับถึงเมืองหลวงแล้วจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น สถานการณ์นี้ก็อยู่ในการคาดการณ์ของพวกเขาเช่นกัน

ฟู่จาวหนิงครั้งนี้ออกจากคุกกลับไปอยู่กับพ่อแม่ เป็นแผนการแต่เดิมของพวกเขาอยู่แล้ว

พระราชโองการขององค์จักรพรรดิพวกเขาก็นำมาแก้แผนของอีกฝ่ายได้พอดี

แต่ว่า ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่เขาก็ยังถูกบีบให้จำใจต้องแยกกับจาวหนิง และน่าจะหลายวันที่ไม่ได้กอดนางนอนหลับ แค่นี้ก็ทำให้เซียวหลันยวนกลัดกลุ้มได้แล้ว

บัญชีนี้ ท้ายสุดต้องไปคิดกับองค์จักรพรรดิให้ได้

เขาอยากจะดูเหมือนกัน ว่างองค์จักรพรรดิ จะทำไปถึงระดับไหน

องครักษ์เงามังกรทางนั้นก็ยังดูลังเลใจอยู่บ้าง ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นคนแคว้นเจา เป็นของราชวงศ์...

เซียวหลันยวนคิดเรื่องเหล่านี้ ก็รู้สึกว่าในคุกมีลมหนาวเยือกขึ้นอีกครั้ง ส่งลอดเข้ามาจากทางนั้น

เขาคิดๆ จากนั้นก็กินยาลูกกลอนลงไปอีกสองเม็ด

รีบกลับไปรายงานก็พอ

"ถ้าอย่างนั้นก็วางไว้บนโต๊ะนะ" หัวหน้าคุกให้คนเปิดประตู แล้ววางชามหนึ่งใบกับจานเล็กอีกใบไว้บนโต๊ะ พอคิดๆ จึงเดินเข้าไปที่ข้างเตียง ยื่นหัวคิดจะมองใบหน้าอ๋องเจวี้ยนให้ชัด

คิดไม่ถึงว่าพอมองไปก็เห็นแต่หน้ากาก

เขารู้สึกผิดหวังหน่อยๆ

ใบหน้าอ๋องเจวี้ยนยับเยินอย่างรุนแรงจริงกระมัง? ไม่อย่างในทำไมอยู่ในคุกนอนอยู่ในผ้าห่ม ถึงยังไม่ถอดหน้ากากออกกัน?

ถ้าไม่ถอดหน้ากากลง ก็มองไม่เห็นสีหน้าเขาสิ ป่วยแล้วจริงหรือเปล่า

"ออกไป" อ๋องเจวี้ยนพูดขึ้นมาอีกสองคำ

ตอนนี้ หัวหน้าคุกก็ฟังชัดขึ้นมาหน่อยแล้ว เสียงของอ๋องเจวี้ยนแหบพร่าเหมือนกับป่วยจริงๆ

"ขอรับ ข้าน้อยจะออกไปแล้ว"

เขาออกจากห้องขัง ลงกลอนเรียบร้อน มองไปทางผู้คุมที่มาส่งอาหาร