อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1450

ผู้คุมไม่กล้าเข้าไป กระทั่งยังใช้มือบีบจมูกไว้ ส่วนมืออีกข้างก็โยนหมั่นโถวเข้าไปในห้องขัง

"นี่ กินข้าวเช้าซะ!"

พอคุยกับนักโทษคนนั้น น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปเป็นอีกแบบ หยาบคายขึ้นมาก

แต่นักโทษคนนั้นก็ไม่ขยับเขยื้อน

"ได้ยินหรือยัง? เรียกเจ้าให้มากินข้าวเช้าน่ะ!" ผู้คุมตะโกนเสียงดังไปอีกคำหนึ่ง

คนคนนั้นยังคงไม่ขยับเขยื้อน กระทั่งเสียงครางก็ยังไม่มี

ผุคุมหันหน้ามองไปทางหัวหน้าคุก ใช้สายตาสอบถามเขา: หัวหน้า เอาอย่างไรดี?

หัวหน้าคุกคิดจะบอกว่า จะกินก็กินไม่กินก็เรื่องของเขา

นักโทษเหล่านี้พวกเขาไม่มีทางไปปรนนิบัติ

แต่นักโทษคนนี้นั้นต่างออกไป เขาจึงขมวดคิ้ว "ปลุกเขาขึ้นมา"

แม้จะบอกว่าให้ปลุกเขาขึ้นมา แต่พวกเขาก็ยังไม่กล้าเข้าไป จึงหยิบกระบอกท่อนหนึ่งยื่นเขาไปแหย่ๆ นักโทษคนนั้น

แหย่ไปทีแรก ไม่ขยับ

แหย่อีกที ก็ยังไม่ขยับ

ผู้คุมรู้สึกว่าผิดปกติแล้ว จึงออกแรงกระทุ้ง "ถ้ายังไม่ลุกอีกข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ!"

เขาออกแรงพอควร แทงไปเช่นนี้ ถ้าเป็นปกติต้องร้องเจ็บแล้ว ไม่อย่างนั้นก็ต้องมีปฏิกิริยาพลิกตัวหลบบ้าง แต่นักโทษคนนี้ยังคงไม่ขยับ

ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกว่าความรู้สึกที่แทงลงไปนี่ผิดปกติ

"หัวหน้า แข็งไปแล้ว.."

หัวหน้าคุกตกตะลึงขึ้นมา รีบส่งสัญญาณให้พวกเขาเปิดประตูคุกเข้าไปดู

ผู้คุมอุดจมูก หยิบกระบองเดินเข้าไป

เมื่อคืนยังไม่ได้เห็นหน้าคนผู้นี้อย่างชัดเจน

ตอนนี้พอเข้าไปเขาก็ใช้ไม้เขี่ยเส้นผมที่บังใบหน้าคนผู้นี้อยู่ แล้วมองให้ชัดๆ

พวกเขาสาดน้ำด้านนอก พัดลม คนคนนั้นเดิมทีก็เจ็บป่วย จะไปทนความหนาวเสียดกระดูกแบบนั้นได้อย่างไร? คงหนาวตายไปทั้งเป็นกระมัง!

"พวกเจ้ายังไม่ต้องไปแตะต้องคนคนนั้น ข้าจะไปถามว่าตอนนี้ต้องทำอย่างไร!"

หัวหน้าคุกบอกจะออกไป ผู้คุมก็รีบดึงเขาไว้ เอ่ยขึ้นอย่างพรั่นพรึง "หัวหน้า ท่านไปถามมาหน่อยว่าเขาป่วยอะไร? ทำไมมันถึงน่ากลัวเสียขนาดนั้น?"

เมื่อครู่ที่เขาเห็นก็แทบจะสำรอกออกมาแล้ว

"ได้ ข้าจะไปถาม พวกเจ้าก็รีบไปล้างตัวเสีย อย่าเข้าไปทางนั้นอีก"

ซวยจริง จงใจส่งคนป่วยโรคระบาดเข้ามาตายในพื้นที่ของเขา หัวหน้าคุกเองก็รู้สึกแย่เหมือนกัน

ในห้องหนังสือหลวง

ชินอ๋องกงนั่งอยู่เบื้องหน้าองค์จักรพรรดิ เอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา

"โรคที่คนนั้นเป็นสกปรกมาก หากแค่สัมผัสไปสามถึงห้าวัน รับรองว่าต้องติดโรคระบาดแน่นอน ถึงตอนนั้น ฟู่จาวหนิงก็ไม่แน่ว่าจะยอมมารักษาอ๋องเจวี้ยนอย่างสุดกำลังอีกหรือไม่ ถึงอย่างไรโรคนั้นก็เป็นโรคที่ติดมาเพราะขลุกอยู่ในสถานที่อย่างซ่องโสเภณีนานเกินไปนั่นล่ะ"

ฟู่จาวหนิงไม่มีทางไม่สนใจ