อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1466

นางเองก็เป็นคนที่ดีงาม เรื่องเช่นนั้น สถานที่แบบนั้น ความสกปรกและโรคภัยแบบนั้น นางจะไปเคยรู้จักได้อย่างไรกัน?

ดังนั้นถึงแม้เขาจะเชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงมาก แต่ครั้งนี้กลับกังวลเอามากๆ

"วิชาแพทย์ของพระชายาอ๋องเจวี้ยนยอดเยี่ยมกว่าหมอหลวงทั้งหมดอีกไม่ใช่หรือ? พวกเจ้ามากังวลแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์นี่ จะว่าไป ตอนนี้เจ้าไม่ใช่ว่าต้องไม่ถูกกับอ๋องเจวี้ยนอยู่หรือ? เขาเป็นคนจับเจ้ามาอยู่กับองค์หญิงอย่างข้านี่นา! เจ้าไม่ควรจะโกรธเขาหรือไรกัน?

องค์หญิงหนานฉือร้องเชอะ

"ข้าไม่ได้โกรธเสียหน่อย"

"เอาล่ะ ไม่ต้องมาเสแสร้งกับข้า เจ้าโกรธแล้วข้าจะทำอะไรเจ้าได้"

พวกเขาแต่งงานกับแบบงงๆ ถูกจัดการเรื่องใหญ่ทั้งชีวิตให้ ด้วยความถือตัวหยิ่งยโสของอันเหนียน จะไม่โกรธได้อย่างไรกัน?

หลายวันนี้นางเองก็เข้าใจเขาขึ้นมาบ้างแล้ว ชายคนนี้ถือตัวเอามากๆ หยิ่งด้วย

ยังไม่รู้ว่าในใจเขาใฝ่ฝันถึงหญิงงามแบบไหนที่จะมาคอยปรนนิบัติ แต่ดันถูกเจ้าหญิงหยิ่งๆ อย่างนางมาแย่งตำแหน่งภรรยาไป เขาจะรู้สึกอย่างไรกัน?

หลายวันนี้ยังเสแสร้งนิ่งอยู่นั่นล่ะ

"ไม่ได้โกรธ" อันเหนียนพูดซ้ำมาอีกคำ

อันชิงมองพี่ชาย แล้วก็มองพี่สะใภ้ นางควรจะออกไปก่อนไหม? รู้สึเหมือนนางไม่ควรจะอยู่ที่นี่ต่ออย่างไรก็ไม่รู้

"เสียใจ? ผิดหวัง? เศร้าสร้อย? อับอาย?" องค์หญิงหนานฉือใช้คำเหล่านี้ถามอันชิงอย่างสนอกสนใจ "ภาษาแคว้นเจาของข้าดีขึ้นใช่ไหม? คำไหนใช้ถูกต้องบ้าง?"

อันชิงอยากจะหัวเราะ

"พี่สะใภ้ พี่ชายข้าไม่มีอารมณ์พวกนั้นหรอก ข้าว่าไม่มีแน่ๆ"

"เช่นนั้นก็ใช้ไม่ถูกสินะ" องค์หญิงหนานฉือเองก็สนใจเรียนรู้ "แล้วควรจะใช้อะไรดีล่ะ? น้อยใจ? อับยศ? หรือว่าอะไรดี?"

"เอ่อ ให้พี่ชายข้าสอนท่านดีกว่า" อันชิงก้มหน้าดื่มชา

ริมฝีปากของอันเหนียนกดลงมา ขณะเดียวกันสองมือก็รัดเอวนาง

"ตอนนี้เป็นช่วงกลางวัน พวกเรามาทำเรื่องที่ควรทำตอนกลางคืนกันดีกว่า หลังจากนั้นเจ้าค่อยมาคิดว่าควรใช้คำว่าอะไร..."

"อันเหนียน..."

เสียงในห้อง เพียงไม่นานก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่สามารถบรรยายได้

เขาไม่รู้เสียที่ไหนว่าองค์หญิงหนานฉือไปหาพระชายาอ๋องเจวี้ยนทำไม

เลิกคิดไปได้เลย

จวนอ๋องเจวี้ยน เรือนโยวหนิง

เซียวหลันยวนตื่นขึ้นมาตอนที่แสงเทียนสั่นพร่า