อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1487

ฟู่จาวหนิงบอกเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้กับไทเฮา

พอได้ยินว่างองค์จักรพรรดิสั่งขังเซียวหลันยวน ให้เขาไปนั่งทบทวนสำนึกในคุกสองเดือน ไทเฮาก็โมโหจนสองมือสั่นระริก

"องค์จักรพรรดิทำเกินไปแล้ว เกินไปจริงๆ! ตอนนั้นเขารับปากไท่ซ่างหวงไว้ดิบดี แต่ตอนนี้ดันลืมไปจนหมดสิ้น!"

ไทเฮาพอคิดว่าสุขภาพเช่นนี้ของเซียวหลันยวน ต้องไปอยู่ในคุกตั้งหลายวัน ใจก็ปวดจนแทบจะพัง

อย่าว่าแต่ไทเฮา กระทั่งหมัวมัวก็ยังรู้สึกปวดใจมาก

"จาวหนิง เจ้าบอกกับข้าหน่อย ว่าสุขภาพของอายวนตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง? เจ้ารักษาเขาไว้แล้วใช่ไหม?"

ไทเฮาดึงแขนฟู่จาวหนิง ถามนางตาแดงรื้น

"ก่อนหน้านี้สุขภาพเขาย่ำแยมากจริงๆ อย่าว่าแต่ในคุกสองเดือนเลย เอาแค่สองชั่วยาม เขาก็อาจจะล้มป่วยได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพิษที่เขาติดมาก็ไม่ได้ถอนออกมาตลอด ตอนนี้ไม่รู้ว่าดีขึ้นแล้วหรือยัง"

ฟู่จาวหนิงเองเหลือบมองไปทางเซียวหลันยวนที่ยังแกล้งหลับผาดหนึ่ง

ให้ไทเฮารู้น่าจะไม่มีปัญหาหรอกกระมัง? นางมองออก ว่าไทเฮาเป็นห่วงเซียวหลันยวนจริง ถึงแม้ก่อนหน้านี้นางจะไม่ชอบไทเฮา แต่เซียวหลันยวนตอนนี้ก็คิดจะค่อยๆ เผยออกมาว่าสุขภาพของตนเองนั้นไปในทางที่ดีขึ้น

จะให้เขาเอาแต่แกล้งเป็นคนป่วยกระเสาะกระแสะอยู่ตลอด นางเองก็ไม่ค่อยชอบ

ผีขี้โรคก็ไม่ใช่ว่าจะน่าฟังนัก เวลาพูดดูอัปมงคลจะตายไป

"ตอนอยู่ที่ต้าชื่อข้าหาวัตถุดิบยามาได้ครบแล้ว หรือก็คือพิษของเขาเพิ่งถอนออกไปไม่นาน ตอนนี้ร่างกายเองก็ดีขึ้นมาก แต่ไทเฮาเองก็รู้ ว่าสุขภาพเขาเดิมทีก็ไม่แข็งแรง อ่อนแอตั้งแต่เด็กจนโต แล้วยังต้องกินยามากขนาดนั้นอีก"

ไทเฮาฟังนางพูดอย่างตั้งใจและตึงเครียด พยักหน้าตอบรับ

"ยาสามส่วนนั้นเป็นพิษ กินยาตั้งมากมายไปตั้งหลายปี ร่างกายเองก็เสียหายบ้างเช่นกัน ดังนั้นตอนนี้พูดได้ว่าร่างกายของเขายังต้องค่อยๆ พักฟื้น คอยบำรุง จะบอกว่าแข็งแรงมากก็ยังเป็นไปไม่ได้"

ฟู่จาวหนิงพูดอย่างระมัดระวัง ถึงอย่างไรตอนนี้เซียวหลันยวนก็ยังแกล้งป่วยอยู่