อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1488

คงไม่คิดจะให้ไทเฮาตากหิมะออกมาหรอกกระมัง?

ไทเฮายังต้องออกมารับรับสั่งด้วยตนเองหรือ? นี่จะประหลาดเกินไปแล้ว

"พวกเราไม่เข้าไปหรอก ผู้ดูแลจงบอกกับไทเฮาก็พอ" ขันทีคนนี้ตอนที่พูดก็ยังเว้นระยะห่างระดับหนึ่งกับผู้ดูแลจง ไม่อยากจะเข้าใกล้

ผู้ดูแลจงรับมาแบบตึงๆ

"องค์จักรพรรดิแจ้งว่า ก่อนหน้านี้อ๋องเจวี้ยนพักฟื้นในยอดเขาโยวชิงมาตลอด ไทเฮาดูท่าจะหวงแหนเวลาที่จะได้อยู่กับอ๋องเจวี้ยน ดังนั้นพอกลับเมืองหลวงจึงรีบตรงมาจวนอ๋องเจวี้ยนก่อน องค์จักรพรรดิเห็นใจไทเฮา ดังนั้นจึงจะให้อ๋องเจวี้ยนทำตัวกตัญญูกับไทเฮาให้ดี ให้ไทเฮาพักที่จวนอ๋องเจวี้ยนชั่วคราว อยู่ด้วยกันกับอ๋องเจวี้ยนเสีย ไม่จำเป็นต้องกลับวังหลวง"

"หา?" ผู้ดูแลจงยังไม่ทันตั้งสติได้ดี

เพราะเรื่องนี้เขาก็เพิ่งจะเคยเจอครั้งแรก นี่หมายความว่าอะไรกัน? ให้ไทเฮาไม่ต้องกลับวัง?

"ผู้ดูแลจง รีบเข้าไปแจ้งไทเฮาเร็วเข้า พวกเราจะกลับแล้ว"

ขันทีพูดคำนี้จบก็หมุนตัววิ่งออกไปทันที

ผู้ดูแลจงรีบเข้าไปรายงานกับไทเฮา

ไทเฮาเองก็ถลึงตาโตอ้าปากค้าง สงสัยว่าหูตนเองฝาดไปหรือเปล่า

"องค์จักรพรรดิไม่ให้ข้ากลับเข้าวังหรือ?"

ใช่ไหม หมายความแบบนี้ใช่ไหม?

"ดูท่าจะกลับวังไม่ได้ชั่วคราวเสียแล้ว ไทเฮา"

ฟู่จาวหนิงพอคิดก็เข้าใจความหมายองค์จักรพรรดิทันที นางอดหัวเราะเย็นชาออกมาไม่ได้

นี่ยังจะมีเรื่องอะไรได้อีก? ก็แค่กลัวว่าเซียวหลันยวนที่ติดโรคสกปรกนั่นแล้ว ไทเฮาพอเข้ามาจวนอ๋องเจวี้ยนนานขนาดนี้ ก็น่าจะติดโรคไปด้วย เลยไม่ให้นางกลับวังแล้วสินะ