อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1488

คงไม่คิดจะให้ไทเฮาตากหิมะออกมาหรอกกระมัง?

ไทเฮายังต้องออกมารับรับสั่งด้วยตนเองหรือ? นี่จะประหลาดเกินไปแล้ว

"พวกเราไม่เข้าไปหรอก ผู้ดูแลจงบอกกับไทเฮาก็พอ" ขันทีคนนี้ตอนที่พูดก็ยังเว้นระยะห่างระดับหนึ่งกับผู้ดูแลจง ไม่อยากจะเข้าใกล้

ผู้ดูแลจงรับมาแบบตึงๆ

"องค์จักรพรรดิแจ้งว่า ก่อนหน้านี้อ๋องเจวี้ยนพักฟื้นในยอดเขาโยวชิงมาตลอด ไทเฮาดูท่าจะหวงแหนเวลาที่จะได้อยู่กับอ๋องเจวี้ยน ดังนั้นพอกลับเมืองหลวงจึงรีบตรงมาจวนอ๋องเจวี้ยนก่อน องค์จักรพรรดิเห็นใจไทเฮา ดังนั้นจึงจะให้อ๋องเจวี้ยนทำตัวกตัญญูกับไทเฮาให้ดี ให้ไทเฮาพักที่จวนอ๋องเจวี้ยนชั่วคราว อยู่ด้วยกันกับอ๋องเจวี้ยนเสีย ไม่จำเป็นต้องกลับวังหลวง"

"หา?" ผู้ดูแลจงยังไม่ทันตั้งสติได้ดี

เพราะเรื่องนี้เขาก็เพิ่งจะเคยเจอครั้งแรก นี่หมายความว่าอะไรกัน? ให้ไทเฮาไม่ต้องกลับวัง?

"ผู้ดูแลจง รีบเข้าไปแจ้งไทเฮาเร็วเข้า พวกเราจะกลับแล้ว"

ขันทีพูดคำนี้จบก็หมุนตัววิ่งออกไปทันที

ผู้ดูแลจงรีบเข้าไปรายงานกับไทเฮา

ไทเฮาเองก็ถลึงตาโตอ้าปากค้าง สงสัยว่าหูตนเองฝาดไปหรือเปล่า

"องค์จักรพรรดิไม่ให้ข้ากลับเข้าวังหรือ?"

ใช่ไหม หมายความแบบนี้ใช่ไหม?

"ดูท่าจะกลับวังไม่ได้ชั่วคราวเสียแล้ว ไทเฮา"

ฟู่จาวหนิงพอคิดก็เข้าใจความหมายองค์จักรพรรดิทันที นางอดหัวเราะเย็นชาออกมาไม่ได้

นี่ยังจะมีเรื่องอะไรได้อีก? ก็แค่กลัวว่าเซียวหลันยวนที่ติดโรคสกปรกนั่นแล้ว ไทเฮาพอเข้ามาจวนอ๋องเจวี้ยนนานขนาดนี้ ก็น่าจะติดโรคไปด้วย เลยไม่ให้นางกลับวังแล้วสินะ

"ดูแล้วก็น่าจะเป็นแบบนี้"

"องค์จักรพรรดินี่ต่ำช้าเสียจริง"

ไทเฮาเดิมทีสุขภาพก็แย่อยู่แล้ว มีความเสี่ยงที่จะติดโรคระบาดสูง ถ้าหากนางป่วยขึ้นมาในจวนอ๋องเจวี้ยน เช่นนั้นองค์จักรพรรดิก็สามารถคาดโทษให้กับเซียวหลันยวนได้

"ดูท่า องค์จักรพรรดิคิดจะกำจัดท่านทิ้งจริงๆ แล้ว!" ฟู่จาวหนิงจ้องเซียวหลันยวนหน้าถมึงทึง "ยังคิดจะทนต่อไม่ยอมสู้อีกไหม?"

เซียวหลันยวนใช้สองมือมาจับหน้านาง

"หนิงหนิง ถ้าหากพวกเราออกจากเมืองหลวง เจ้าจะยินยอมไหม?"

"ท่านคิดจะเลี่ยงจากองค์จักรพรรดิหรือ? ท่านมีผืนดินศักดินาที่ด้านนอกหรือไรกัน?" ฟู่จาวหนิงถาม