อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1489

เซียวหลันยวนไม่อยากอยู่ในเมืองหลวงแล้ว

หลายวันนี้ในคุกเขาคิดมาไม่น้อย หลังจากที่คนป่วยคนนั้นถูกส่งเข้ามาเขาก็มีความคิดใหม่

"ข้าไม่มีผืนดินศักดินา" เขาถอนใจ

"ไม่มีหรือ?" อ๋องฉยงยังมีจวนฉยงโจวที่เป็นผืนดินศักดินาเลย ไปยังผืนดินศักดินาก็ยังเรียกว่าอ๋องได้ ยังเลี้ยงทหารเลี้ยงม้าได้ แล้วถ้าเซียวหลันยวนไม่มี ออกจากเมืองหลวงแล้วจะไปที่ไหนกัน?

ตัวตนฐานะของเขาก็ไม่ใช่ธรรมดา ไม่ใช่ว่าจะไปลงหลักปักฐานที่ไหนได้ส่งเดช ถึงตอนนั้นถ้ามีเรื่องอะไรขึ้น จะเป็นขุนนางราชการท้องถิ่นใหญ่กว่า หรือว่าเขาใหญ่กว่ากัน? แล้วต้องฟังใครเล่า?

นางไม่กลัวลำบาก ไม่กลัวว่าจะหาเงินไม่ได้ แต่ว่าเขาไม่ใช่ประชาชนทั่วไป หลายเรื่องก็ยังต้องเจอกับขีดจำกัด

แล้วก็ องค์จักรพรรดิจะให้เขาออกไปได้ง่ายๆ หรือ?

"ข้าถือองครักษ์เงามังกรกับตราประทับแคว้นอยู่ เดิมทีก็ออกจากเมืองหลวงไม่ได้อยู่แล้ว บวกกับก่อนหน้านี้ที่ข้าสุขภาพอ่อนแอ ไท่ซ่างหวงกลัวว่าข้าจะออกจากเมืองหลวงไกลไป ถ้าโรคกำเริบจะไม่มีคนช่วยเหลือ ไม่มีหมอหลวง ไม่มีวัตถุดิบยาอย่างเพียงพอ"

ในเมืองหลวง อย่างน้อยพวกทรัพยากรอะไรก็มีมากที่สุด

ไท่ซ่างหวงตอนนั้นไม่ให้ผืนดินศักดินากับเขา ไม่ให้เขาออกจากเมืองหลวง ก็เพราะพิจารณาไว้เช่นนี้

แต่่าตอนนี้สิ่งเหล่านี้กลับเป็นพันธนาการบนตัวเขา

"เช่นนั้นท่านบอกว่าจะออกจากเมืองหลวง แล้วจะไปที่ไหนกัน?"

ฟู่จาวหนิงคิดๆ แล้วจึงถาม "ถ้าหากออกจากเมืองหลวง องครักษ์เงามังกรก็เอาไปด้วยไม่ได้ไหม? องค์จักรพรรดิจะไม่สั่งคนให้ลงมือหรือ?"

นี่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย องค์จักรพรรดิหวาดกลัวและรังเกียจเขามาตั้งยี่สิบปีแล้ว จะปล่อยเขาไปแค่เพราะเขาออกจากเมืองหลวงได้อย่างไร?

เป็นไปได้มากว่าพอเขาออกจากเมืองหลวง องค์จักรพรรดิก็จะสั่งองครักษ์ลับมาสังหารทันที

ที่ด้านนอกก็ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว ในเมืองหลวงลงมือลำบาก

"ดังนั้น ข้าจึงเตรียมพาองครักษ์เงามังกรไปด้วย" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "ก่อนหน้านี้ไม่เคยบอกเจ้าเรื่องเหล่านี้มาก่อน เพราะว่าตอนนั้นข้ารับปากกับไท่ซ่างหวงไว้ ว่าจะช่วยเหลือองค์จักรพรรดิปกครองแคว้นเจาให้ดี"