อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1491

องค์จักรพรรดิเดิมทีวางแผนไว้ดีแล้ว

สองเดือนนี้เขาได้รับข่าวจากแคว้นหมิ่นมา ว่าแคว้นหมิ่นส่งกลุ่มทูตมากลุ่มหนึ่งอยู่ระหว่างทางมาแคว้นเจา เจ้าแคว้นมีเรื่องจะปรึกษา

องค์จักรพรรดิไม่รู้ว่าแคว้นหมิ่นที่ไม่เคยเข้ามาโดยตลอด ทำไมจู่ๆ จึงส่งทูตเข้ามา แต่ก็มาให้เขาได้หยิบยืมโอกาสนี้ บีบให้อ๋องเจวี้ยนส่งตราประทับแคว้นเจากับองครักษ์เงามังกรออกมาได้พอดี

ก่อนหน้านี้อ๋องเจวี้ยนจะเป็นคนถือตราประทับแคว้นเข้ามาในวังเอง ประทับให้ด้วยตนเอง จากนั้นก็นำมันกลับไป

แต่ตอนนี้อ๋องเจวี้ยนออกจากจวนไม่ได้ ก็ทำได้แค่ส่งตราประทับออกมาเท่านั้นแล้ว

ถึงตอนนั้นเขาก็มาใช้โอกาสที่อ๋องเจวี้ยนป่วยหนัก แล้วยังมีโรคติดต่อ มีมีเหตุผลที่จะส่งตราประทับคืนไปให้ แล้วเก็บมันไว้

แล้วก็ แคว้นหมิ่นที่แกร่งขนาดนั้น ส่งทูตมาที่แคว้นเจา จะต้องพากำลังทหารชั้นเยี่ยมาด้วยแน่นอน เข้าที่จะพบกับทูต ข้างกายจำเป็นต้องมีองครักษ์เงามังกรคอยคุ้มกัน

ดังนั้นตอนั้นนั้นองครักษ์เงามังกรก็ยังต้องส่งมาที่ข้างกายเขา

ถ้าส่งมาแล้วก้เอาออกไปมไ่ได้อีก เพราะอ๋องเจวี้ยนป่วยโรคสกปรกนั่น!

เหตุผลนี้ใช้ได้เลยจริงๆ !

อ๋องเจวี้ยนถ้ายังมัวชักช้า ก็จะเป็นการทำร้ายไทเฮาอีก จัดการคาดโทษไว้บนหัวเขา แล้วชิงมาเลยตรงๆ

แน่นอน ดีที่สุดคือให้อ๋องเจวี้ยนป่วยตายไปเสีย นี่คือสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว!

องค์จักรพรรดิเฝ้ารอให้อ๋องเจวี้ยนตาย

"องค์จักรพรรดิ คนที่ส่งไปหาข่าวกลับมาแล้ว จวนอ๋องเจวี้ยนยังคงเงียบอย่างประหลาดขอรับ ในเรือนก็ไม่มีเงาคนอยู่เลย"

องครักษ์ลับเข้ามารายงานอย่างรวดเร็ว

ในเรือนจวนอ๋องเจวี้ยนมีหมะถมกันหนา แต่กลับไม่มีคนใช้ออกมากวาหิมะ คนทั้งหมดล้วนอยู่ในเรือน ด้านนอกเงียบสนิท

"ไม่มีคนหรือ?" องคืจักรพรรดิรู้สึกไม่อยากเชื่อ "หรือว่าคนทั้งจวนจะป่วยไปแล้วจริงๆ?"

"แต่ก็ยังมีร่องรอยควันไฟอยู่ขอรับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็คือป่วยหนัก แต่ยังไม่ตายหรือ? ต้องกินต้องดื่มนี่นะ ต่อให้ต้มยาก็ยังต้องมีควันบ้าง" องค์จักรพรรดินั่งไม่ติด เดินมือไหล่หลังวนไปมาอย่างร้อนรน

"แล้วไทเฮาล่ะ?"

"ไม่เห็นไทเฮาเลย คนของพวกเขาล้วนไม่กล้าแฝงตัวเข้าไป ทำได้แค่มองจากบนต้นไม้ด้านนอก กุ้ยหมัวมัวที่อยู่ข้างกายไทเฮาก็ไม่เห็นแม้เงาเลย"

"แล้วจวนตระกูลฟู่ทางนั้นล่ะ? ฟู่จิ้นเชินกับฟู่หลินซื่อล่ะ?" องค์จักรพรรดิถามต่อ

"ฟู่จิ้นเชินช่วงนี้เบิกบานมาก ช่วงปีใหม่หลายวันนี้พาฟู่จาวเฟยออกไปสวัสดีปีใหม่เสียทั่ว"

คิ้วองค์จักรพรรดิขมวดจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้

"ฟู่จิ้นเชินคิดจะทำอะไรอีก? ถึงได้กำเริบเสินสานเสียขนาดนี้?"

เขาไม่กล้าอ๋องเจวี้ยนมาคิดบัญชีเลยหรือ? ถึงแม้จวนทางการจะยกเลิกประกาศจับเขาไปนานแล้ว และไม่ได้คาดโทษกับเขา แต่เรื่องในตอนนั้นพวกเขาก็ยังเป็นคนที่น่าสงสัยที่สุดนี่นา

คนทั้งหมดล้วนกำลังรอดูมหรสพ รอดูว่าอ๋องเจวี้ยนจะแก้แค้นอย่างไร ฟู่จาวหนิงที่อยู่ตรงกลางจะทำอย่างไร คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าตอนนี้จะเป็นเช่นนี้

"น่าจะเพราะจวนอ๋องเจวี้ยนปิดประตูไม่ต้อนรับแขก อ๋องเจวี้ยนไม่ปรากฏตัวอยู่ตลอด ฟู่จิ้นเชินจึงคิดว่าอ๋องเจวี้ยนน่าจะปล่อยวางเรื่องคิดบัญชีกับพวกเขาไปแล้ว"

"แล้วพวกเขาไม่สนใจฟู่จาวหนิงเลยเรอะ?"

องค์จักรพรรดิยังรู้สึกแปลกมากๆ ตอนนั้นฟู่จิ้นเชินกับฟู่หลินซื่อดูแล้วน่าจะเป็นคนที่ห่วงใยครอบครัวมาก ดูรักทนุถนอมลูกสาวที่เพิ่งเกิดมากด้วยเช่นกัน ตอนนี้นางอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยนไม่ออกมา แต่สามีภรรยาฟู่จิ้นเชินกลับไม่คิดหาวิธีที่จะได้เจอนางหรือ?