อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1527

ฟู่จาวหนิงสูดลมหายใจลึก เรื่องนี้ นางเองก็โกรธมาก เพราะบาดเจ็บล้มตายไปมากมายเลยนี่นา นางได้ยินว่าเหมืองภูเขาหวงทางนั้นมีคนงานเหมืองอยู่มากมายไปหมด

คนพวกนั้นล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์

"การจะทำให้เหมืองภูเขาถล่มลงมาไม่ใช่เรื่องง่าย และไม่ใช่งานที่ใช้เวลาไม่กี่วันจะทำสำเร็จด้วย การเตรียมงานใหญ๋ขนาดนี้ แค่เพื่อจะแย่งทองชุดเดียวหรือ?"

"บางที ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการแค่ทองล่ะ?"

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง พอเห็นนางคิ้วขมวดกัน ก็อดใจอ่อนขึ้นมาไม่ได้ ยื่นมือไปลูบคิ้วของนางให้เรียบ

"เอาล่ะ หนิงหนิง เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่ต้องให้เจ้ามากังวลหรอก เจ้าไม่ใช่จะไปหาผู้อาวุโสจี้หรือ? ไปเถอะ"

ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้ไปขอวัตถุดิบยาชุดหนึ่งจากต่งฮ่วนจือ ให้เวลาเขาเตรียมตัวสองวัน ตอนนี้น่าจะเตรียมเสร็จแล้ว นางต้องพาคนไปเอากลับมา

เรื่องเหมืองภูเขาหวงทางนั้น มันก็ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องกังวลจริงๆ

นางถอนหายใจ "ถ้าอย่างนั้นก็เอาเถอะ ข้าจะไปหาท่านอาจารย์แล้วนะ ท่านก็อย่าเหนื่อยเกินไปล่ะ"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้ว่าเรื่องนี้ถึงแม้จะไม่ต้องให้นางมากังวล นางกังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่เซียวหลันยวนจะต้องไตปรวจสอบแน่ๆ

"ได้"

เซียวหลันยวนเดิมทีกำลังรอว่าองค์จักรพรรดิจะเอาไม้ไหนมารับมือเขาอีก ผลคือดันเกิดเรื่องที่เหมืองภูเขาหวงขึ้นเสียก่อน เกรงว่าองค์จักรพรรดิตอนนี้น่าจะยังไม่มีใจมารับมือกับเขา คงต้องรีบไปจัดการเรื่องทางนั้นแล้ว

ฟู่จาวหนิงมาถึงพันธมิตรโอสถ พอลงจากรถม้า ก็เห็นว่าด้านนอกพันธมิตรโอสถมีรถม้าจอดอยู่หลายคัน

รถม้าล้วนตกแต่งอย่างสวยงาม แค่เห็นม่านหน้าต่างที่พันด้วยดอกไม้และลูกปัดแกว่งไกวไปมา ก็บอกได้แล้วว่าเป็นรถม้าที่เหล่าหญิงสาวนั่งกัน

นางรู้สึกประหลาดใจ แขกที่มายังพันธมิตรโอสถส่วนใหญ่เป็นหมอ หรือพวกพนักงานของร้านขายยา ไม่ก็พวกผู้ดูแลที่มาซื้อยากลับไปที่บ้านตระกูลต่างๆ พวกหญิงสาวปกติจะไม่มากัน ตอนนี้ทำไมถึงมีรถม้าหญิงสาวจอดอยู่ตั้งมากขนาดนี้?

ตอนที่นางกำลังตกตะลึงอยู่ ก็มีรถม้ามาจอดอีกคัน พอลมพัด ก็มีกลิ่นหอมแป้งประทินลอยเข้ามาในจมูกนาง

ไม่รู้ว่าคนแบบไหนนั่งอยู่บนรถม้า แต่ถ้าใช้แป้งประทินไปแค่ไหนเนี่ย แทบจะสำลักตายอยู่แล้ว

รถม้าจอดลงตรงหน้านาง คนในรถม้าก็เลิกม่านลงจากรถ

นางเหมือนจะเห็นยาขนาดเม็ดถั่วแดงหลายเม็ดทาอยู่ที่คอของอวิ๋นจู

อวิ๋นจูร้องขึ้นมา "ใครป่วย? เจ้านั่นล่ะที่ป่วย!"

"อย่างนั้นหรือ? ข้ายังว่าตอนไปที่คุกครั้งหนึ่ง เจ้าจะติดโรคระบาดจากในคุกมาเสียอีก" ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว

"เจ้าอย่ามาพูดจามั่วซั่วนะ! เจ้าอยู่ในคุกตั้งหลายวันไม่เห็นจะป่วย แล้วทำไมข้าถึงต้องติดโรคระบาดนั่นด้วยกัน?"

อวิ๋นจูถลึงตาใส่นาง รีรบร้อนเดินเข้าประตูพันธมิตรโอสถไป

ฟู่จาวหนิงมองแผ่นหลังนาง ยกเท้าเดินเข้าไปด้วยเช่นกัน

ผู้ดูแลของพันธมิตรโอสถตรงเข้ามารับ "พระชายาอ๋องเจวี้ยน วัตถุดิบยาของท่านเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ให้ข้าน้อยสั่งคนขนออกมาเลยไหม?"

ฟู่จาวหนิงฟังความหมายเขาออก เหมือนจะให้นางรออยู่ตรงนี้ แล้วไม่ต้องเข้าไปหรือ?