อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1547

ฮูหยินเฉินกลับมาในบ้านของต่งฮ่วนจือ

ตอนที่สายัณห์กำลังมาถึง เฉินฮ่าวปิงก็กลับมาแล้ว

"ท่านแม่!"

ฮูหยินเฉินได้ยินเสียงของนาง ก็ลุกพรวดขึ้นมา จากนั้นนางก็เห็นเฉินฮ่าวปิงพาสาวใช้หน้าตาสะสวยสองคนเดินเข้ามา

ถึงอย่างไรก็เป็นคนที่เข้าใจลูกสาวดีที่สุด พอเห็นสีหน้าของเฉินฮ่าวปิง ฮูหยินเฉินก็รู้ว่านางคงจะได้เป็นท่านหญิงไปแล้ว

ใจของนางดิ่งวูบทันที

"ท่านแม่ รีบเก็บของเร็วเข้า พวกเรากลับบ้านกัน!" เฉินฮ่าวปิงเชิดคาง ดูภูมิใจมาก

"ปิงเอ๋อร์ พวกเรามีบ้านที่ไหนกัน?"

"พระชายาเยว่ให้บ้านพวกเรามา อยู่ในซอยกุ้ยเซียงข้างหน้านี่ บ้านสองตอน หลังจากนี้พวกเราก็มีบ้านของตัวเองในเมืองหลวงแล้ว"

เฉินฮ่าวปิงเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ "แล้วก็ สาวใช้สองคนนี้พระชายาเยว่ก็ยกมาให้ข้า ชิวอวิ๋น ชิวเยว่ นี่แม่ของข้า"

ชิวอวิ๋นชิวเยว่ขึ้นมาคารวะ "คารวะฮูหยิน"

ฮูหยินเฉินสีหน้ายิ่งแข็งขึ้นไปอีก

"ท่านแม่ ท่านทำไมถึงไม่ดีใจเลย? ท่านพ่อยังเป็นธุระ ให้องค์จักรพรรดิจัดหามามาอบรมมารยาทให้ข้าด้วย พรุ่งนี้จะเริ่มอบรมมารยาทในวังให้ข้า หลังจากนี้ข้าเองก็จะเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่สง่างามได้แล้ว"เฉินฮ่าวปิงเข้ามาใกล้แม่ของนาง เอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า "องค์จักรพรรดิอ่อนโยนมาก ดีกับข้ามากเลย ท่านวางใจเถอะ!"

ฮูหยินเฉินจับข้อมือนางไว้

"เจ้ารู้ไหมว่า ในราชวงศ์น่ะไร้ซึ่งความปราณี..."

"ท่านแม่!" เฉินฮ่าวปิงตัดบทนาง "บนตัวข้ามีสายเลือดราชวงศ์ไหลเวียนอยู่ พ่อข้าเป็นอ๋องฉยง แต่ก่อนตอนที่ท่านอยู่กับเขาก็รู้ตัวตนเขาแล้ว ตอนนั้นท่านก็ยังไม่ใส่ใจ แล้วตอนนี้ทำไมจึงไม่ยอมรับกัน?"

ฮูหยินเฉินกัดฟัน "นั่นก็เพราะก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ว่าเขามันไม่ได้เรื่อง!"

"ท่านน่าจะเข้าใจท่านพ่อผิดแล้ว วันนี้เข้าอธิบายกับข้าแล้ว เอาล่ะ ท่านแม่ เรื่องพวกนี้กลับไปที่บ้านเราค่อยคุยกัน ตอนนี้ข้าเป็นท่านหญิงแล้ว พ่อของข้าคืออ๋องฉยง พวกเราอยู่กับลุงต่งที่นี่อีกไม่ได้แล้วนะ คืนนี้ต้องไปแล้ว"

ไม่อย่างนั้น พ่อของนางจะไปอยู่ตรงไหนกันล่ะ?

นางมองไปรอบๆ "ลุงต่งยังไม่กลับมาใช่ไหม? ท่านแม่ เขาจะต้องเลี่ยงพวกเราแน่ ต้องเป็ฯเพราะฟู่จาวหนิงไปฟ้อง ทำให้ผู้อาวุโสจี้กดดันลุงต่ง ไม่ยอมให้ลุงต่งมาช่วยพวกเราอีก ดังนั้น พวกเรายังจะอยู่ที่นี่ไปทำไม? ทำให้ตนเองต้องอับอายหรือ?"

"ลุงต่งของเจ้าดีกับเจ้าขนาดนั้น รอเขากลับมา พวกเราค่อยหารือว่าถัดจากนี้จะทำอย่างไรต่อ..." ฮูหยินเฉินไม่อยากไป

เฉินฮ่าวปิงโมโหจนขำ

"ท่านแม่ พ่อของข้าในที่สุดก็หาพวกเราจนพบ ท่านยังจะอยู่ในบ้านของชายคนอื่นอีก นี่มันอะไรกัน? พ่อข้าบอกว่า ถ้าพวกเรายังอยู่กับลุงต่งต่อไป เขาก็จะไม่ละเว้นลุงต่ง เขาจะไม่ทนดูข้ายอมรับชายคนอื่นเป็นพ่อหรอก"

"เจ้าพูดไร้สาระอะไร? ลุงต่งของเจ้าหลายปีมานี้ก็ช่วยเหล่าพวกเรามาอย่างไม่คิดเล็กคิดน้อย แม่กับเขาก็ขาวสะอาด เจ้าเองก็รู้อยู่ แล้วตอนนี้พูดอะไรออกมากัน?" ฮูหยินเฉินหน้าเคร่งขึ้นมา

"เอาล่ะ ข้าไม่พูดแล้ว แต่ว่าที่นี่พวกเราอยู่ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ท่านไปกับข้า"

เฉินฮ่าวปิงดึงฮูหยินเฉิน แล้วให้สาวใช้ไปช่วยเก็บข้าวของ

ของที่พวกนางแม่ลูกนำมามีไม่เยอะ เพียงไม่นานก็เก็บเสร็จ เฉินฮ่าวปิงพลางปลอบพลางดึง พาฮูหยินเฉินออกจากบ้านสกุลต่ง มาถึงบ้านในซอยกุ้ยเซียง

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนได้ข่าว

"พาฮูหยินเฉินมาเลยดีไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

แทนที่จะให้องค์จักรพรรดิกับอ๋องฉยงแย่งไปก่อน สู้พวกเขากำเริบเสิบสานเสียหน่อย ดึงตัวฮูหยินเฉินข้ามาในจวนอ๋องแล้วถามให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า

"ยังไม่ถึงเวลา"

เซียวหลันยวนส่ายหัว ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็เท่ากับเป็นปฏิปักษ์กับองค์จักรพรรดิอย่างเป็นทางการแล้ว

แล้วพวกเขาก็ยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่อยู่ในมือฮูหยินเฉินคืออะไรกันแน่ ถ้าหากไม่ใช่ของที่มีค่ามากสำหรับพวกเขา เช่นนั้นก็จะได้ไม่คุ้มเสีย

ดังนั้น ต้องรอให้เรื่องกระจ่างขึ้นอีกหน่อย อย่างน้อยต้องรู้ให้ได้ก่อนว่อะไรอยู่ในมือฮูหยินเฉิน

"ข้าไปถามจากนางให้เลยดีไหม?" ฟู่จาวหนิงใช้ความคิด ในสมองก็คิดถึงเรื่องจะใช้ยาให้นางสารภาพออกมาแล้วหลายครั้ง

ใช้ยาเหล่านั้น ไม่ต้องกลัวว่าฮูหยินเฉินจะไม่ซื่อตรงเลย

"ไม่ต้องรีบ ให้ดึงคนออกมาอีกหน่อย"

เซียวหลันยวนกลับมีอีกความคิดหนึ่ง

ช่วงนี้เขาเองก็รู้สึกได้ว่าบางคนในราชสำนักใจเริ่มไม่มั่นคง องค์จักรพรรดิสุขภาพไม่ดี ถ้าหากเขาแย่ลงอีกหน่อย เหล่าองค์ชายก็จะเริ่มนั่งกันไม่ติดแล้ว

เขากำลังรอโอกาส

"เอาล่ะ เรื่องพวกนี้ข้าจะให้คนจับตาดูไว้ เจ้าไม่ต้องคิดเยอะ กินข้าวเถอะ"

สองคนกำลังกินข้าวอยู่ อันเหนียนก็เข้ามา แล้วยังแปลงโฉมเข้ามาด้วย