อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1556

ต่อให้ชินอ๋องเซียวติดโรคระบาด ถ้าตอนนี้ฟู่จาวหนิงเป็นภรรยาเขา พวกเขาก็คงไม่ต้องมากลัวแบบนี้!

ไม่เห็นว่าเซียวหลันยวนที่ถูกส่งไปขังในคุกใหญ่ตั้งหลายวัน จนป่านนี้ก็ยังเรียบร้อยดีไม่เป็นอะไรหรือ?

จวนอ๋องเจวี้ยนก็ถูกองค์จักรพรรดิบอกว่าห้ามออกไปข้างนอกส่งเดชเหมือนกัน แล้วดูตอนนี้สิ?

ฟู่จาวหนิงไม่ใช่ว่าอยากออกไปไหนก็ออกได้หรือ?

ฟู่จาวหนิงแบบนั้น เขาอยากได้มาจริงๆ!

ถ้าตอนนั้นไม่มีหลี่จื่อเหยา ตอนนี้ฟู่จาวหนิงก็เป็นพระชายารัฐทายาทของเขาแล้ว ไม่ใช่ขยะอย่างหลี่จื่อเหยาคนนี้!

พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ในสายตาเซียวเหยียนจิ่งที่มองหลี่จื่อเหยาก็มีแต่ความเกลียดชัง

หลี่จื่อเหยาสบกับสายตาของเขา ก็เหมือนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือก ใจนางเย็นวาบไปทันที

นี่คือพี่เซียวที่นางรักมาหลายปีหรือ? ถึงแม้สองปีนี้จะทะเลาะกับเขาอย่างหนัก แต่ตอนนี้เอง นางเพิ่งรู้สึกถึงความหนาวเย็นจนเสียดกระดูก

หลี่จื่อเหยาเองก็เกลียดเซียวเหยียนจิ่งขึ้นมาทันทีเช่นกัน

"ท่านอยากจะส่งข้าออกไป ข้าจะไม่..." ออกไปหรอก

นางยังพูดไม่ทันจบ เซียวเหยียนจิ่งก็ตัดบทนางแล้ว มองไปทางหมอเทวดาหลี่ "ถัดจากนี้ในเมืองหลวงอาจจะเกิดการแตกตื่นกลัวกันเพราะเรื่องนี้ ถ้าหากถึงตอนนั้นท่านทำยารักษาออกมาได้ เช่นนั้นชื่อเสียงจะต้องขจรขจารไกลแน่"

หมอเทวดาหลี่เดิมทีคิดจะด่าเขา พอได้ยินคำนี้ เสียงของเขาก็หยุดลง

เซียวเหยียนจิ่งพูดต่อมาอีกว่า "แต่ถ้าหากท่านไม่มีตัวอย่างคนเป็นโรคนี้ แล้วท่นจะทำยารักษษออกมาได้อย่างไร? ตอนนี้ก็พอดีเลย หลี่จื่อเหยาก็น่าจะเพิ่งเป็นโรคระบาดนี้ น่าจะยังเบาอยู่ ท่านรักษานางขณะเดียวกันก็ค้นคว้าไปพร้อมกันได้ ถึงตอนนั้นถ้าท่านนำหลี่จื่อเหยาที่รักษาสำเร็จออกมา องค์จักรพรรดิคงจะมองท่านสูงขึ้นอีกเยอะ"

ต่อให้เป็นโรคทางเพศสัมพันธ์ จากที่เขารู้ ขอแค่ไม่หนักหนามาก ก็ยังพอมีโอกาสรักษาได้

ต่อให้รักษาให้ดีไม่ได้ สำหรับหมอที่รักษาแล้วก็ไม่ได้อันตรายขนาดนั้น

ดังนั้นเขาเองก็ไม่ได้กลัวมากเท่าไร

พอเห็นใบหน้าที่เปลี่ยนรูปไปหน่อยๆ ของหลี่จื่อเหยา แล้วยังสภาพที่เน่าเปื่อยนั่น เขาก็กัดฟัน "ได้! เอาตามนั้น ข้าจะพานางกลับไปรักษาให้ดี!"

เซียวเหยียนจิ่งผ่อนใจโล่ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขามองตนเองออกมากนัก

"นางโชคดีที่มีพ่อเป็นหมอเทวดาคนหนึ่ง" เซียวเหยียนจิ่งให้สองสาวใช้เก็บข้าวของของหลี่จื่อเหยาทันที แล้วส่งพ่อลูกออกไปจากจวนชินอ๋องเซียว

"ต้องเก็บข่าวนี้ให้มิด บอกไปว่าหมอเทวดาหลี่กลับมาจากต้าชื่อแล้วคิดถึงลูกสาว จึงรับนางกลับไปพักด้วยระยะหนึ่ง" เซียวเหยียนจิ่งเอ่ยขึ้นกับคนใช้