อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1558

จวนชินอ๋องเซียวกลายเป็นขี้ปากคนทั้งเมืองไปแล้ว

เซียวเหยียนจิ่งอยากจะปิดเรื่องนี้ไว้ แต่ยิ่งปิดกลับยิ่งรุนแรงขึ้น

กระทั่งเพราะเขาไปพยายามปิดข่าวลือ เลยมีคนบอกว่าเขาถูกพ่อสวมเขาให้เสียแล้ว หน้าตาป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี และเพราะกลัวคนจะมาล้อเลียนว่าบ้า ดังนั้นจึงพยายามอย่างหนักที่จะหยุดข่าวลือนี้

ข่าวลือคาวๆ แบบนี้ ลือกันได้ไวที่สุด และลือกกันไปอย่างพิลึกพิลั่นที่สุดด้วย

หลี่จื่อเหยาตอนนั้นมาพัวพันเซียวเหยียนจิ่ง ทำทุกทางเพื่อทำลายพิธีแต่งงานของเซียวเหยียนจิ่งกับฟู่จาวหนิง นางตอนนั้นเอาแต่เรียกเขาว่า "พี่เซียว" ปาวๆ แต่ตอนนี้เพิ่งผ่านไปสองปี ทำไมจึงปีนไปถึงเตียงของพ่อพี่เซียวแล้วกัน?

"ถ้าไม่ใช่ครั้งนี้หลี่จื่อเหยาเป็นโรคระบาดนั่น รัฐทายาทเซียวก็คงจะยังไม่รู้เรื่องรู้ราว"

"เมื่อเป็นแบบนี้ จวนชินอ๋องเซียวคงจะวุ่นวายขึ้นจริงๆ แล้ว"

"แล้วไม่ใช่หรือ? เช่นนั้นก็โชคดีแล้วที่พระชายาอ๋องเจวี้ยนตอนนั้นไม่ได้แต่งงานเข้าจวนชินอ๋องเซียว นี่ถือว่าแคล้วคลาดเลยสินะ?"

ในเมืองหลวงทุกที่มีแต่คนกระซิบกระซาบกันเช่นนี้ แต่คนที่พูดถึงฟู่จาวหนิงก็มีแค่ส่วนน้อย

ถึงอย่างไรตอนนี้ฟู่จาวหนิงก็เป็นพระชายาอ๋องเจวียนไปแล้ว ใครๆ ก็รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนไม่ควรไปแหยมด้วย ถ้าพูดพระชายาอ๋องเจวี้ยนมากเกินไป เดี๋ยวจะโดนอ๋องเจวี้ยนมาเก็บบัญชีเอาน่ะสิ?

มีคนพูดไปอีกระดับหนึ่งด้วย

"จากเรื่องนี้ก็มองออกได้อยู่ใช่ไหม ว่าจวนชินอ๋องเซียวสู้จวนอ๋องเจวี้ยนไม่ได้?"

"แค่นั้นที่ไหน? รัฐทายาทเซียวก็ห่างชั้นกับอ๋องเจวี้ยนคนละโยชน์เลย"

ถึงแม้เซียวเหยียนจิ่งจะอายุน้อยกว่าอ๋องเจวี้ยนเล็กน้อย แต่ทั้งสองคนเหมือนไม่มีอะไรมาเทียบกันได้เลย พอดูทางอ๋องเจวี้ยนแล้ว ไม่ใช่แค่ทำให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนมีใจให้เขา แม้ว่าทั้งสองคนจะมีความแค้นเรื่องที่แม่ของนางเคยวางยาพิษใส่ในอดีต แต่ก็ยังอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขได้

ยิ่งไปกว่านั้น พอเจอกับเรื่องอะไร อ๋องเจวี้ยนก็ยังปกป้องพระชายาอ๋องเจวี้ยนได้ด้วย

เอาแค่ครั้งนี้ จวนอ๋องเจวี้ยนกับจวนชินอ๋องเซียวล้วนถูกสงสัยว่ามีคนติดโรคระบาด องค์จักรพรรดิล้วนให้พวกเขาปิดประตูไม่รับแขกห้ามออกมาสุ่มสี่สุ่มห้า

แต่จวนอ๋องเจวี้ยนบอกว่าปิดก็ปิดจริงๆ นั่นล่ะ แต่ก็ยังปกติสุขดี ผ่านไปพักหนึ่งแล้ว องค์จักรพรรดิก็ไม่ค่อยจะสนใจแล้ว พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็ยังออกมาแล้วด้วย

ต่อมาพอถูกคนมากมายจับจ้อง แรงกดดันเขาก็ทวีขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เขารู้สึกแย่มาก

เขาเพิ่งรับลูกสาวกลับมาได้ไม่ถึงสองวัน เพิ่งจะเริ่มรักษาหวัดให้กับลูกสาวเอง ถึงอย่างไรนางก็เหมือนจะเป็นหวัด

ส่วนที่เน่าเปื่อยบนหน้าเหล่านั้นยังไม่ได้เริ่มรักษา ผลลัพธ์คือคนทั้งเมืองมาจับจ้องเขาเสียแล้ว

ตอนนี้ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงและหน้าตาของหลี่จื่อเหยาเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวไปถึงชื่อเสียงและหน้าตาของเขาด้วย

ถ้าหากรักษาไม่ได้ เช่นนั้นหน้าตาของเขาคงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

ถึงตอนนั้นฟู่จาวหนิงจะมาเย้ยหยันเขาไหมนะ?

สาวใช้สองคนนั้นก็น่าโมโหจริงๆ เอาแต่ออกห่างหลี่จื่อเหยา กินข้าวดื่มน้ำพอส่งเข้ามาในห้องก็ไม่สนใจแล้ว

หลี่จื่อเหยาโมโหจนคว่ำถาดไปถึงสองวันต่อกัน