อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1562

"พระชายา มีคนมาอาละวาดที่นี่"

สืออีสือซานวันนี้ตามมาด้วย ไป๋หู่วันนี้พักผ่อน

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ก็รู้ว่าตนเองออกมาข้างนอก ในเมืองหลวงก็ไม่แน่ว่าจะปลอดภัย ดังนั้นพอพาสืออีสือซานออกมา นางก็ยังพาเฝิ่นซิงมาด้วย

เฝิ่นซิงพอเข้ามาก็ได้ยินชายคนนั้นเอะอะโวยวาย หน้าก็ขรึมลงไปทันที

จากที่นางเห็น พระชายาลงแรงปรุงยาเหล่านี้ คิดเอาไว้อย่างรอบคอบ การให้คนในพันธมิตรมาต้ม ถือว่าพิจารณาเอาไว้รอบด้านแล้ว

วัตถุดิบยาบวกกับฟืนไฟ แล้วยังมีเงินค่าแรงที่เหล่าพนักงานมาทำให้ หนึ่งชามสิบเหวิน พูดได้ว่าถูกมากแล้ว

เหล่าประชาชนควรจะรู้สึกว่า่โชคดีจึงจะถูก ทำไมถึงมีคนเข้ามาอาละวาดได้กัน?

"สืออีสือซาน เข้าไปดูหน่อย"

ฟู่จาวหนิงเองก็เห็นชายคนนั้นแล้ว ตอนที่นางหันหน้ามา นางก็เห็นชายคลุมหน้าคนนั้นแล้ว

นางรีบเสริมเข้ามาให้คำหนึ่ง "ระวังหน่อย อย่าให้ถูกเขาข่วน แล้วก็อย่าโดนเลือดเขาด้วย"

ถึงแม้ชายคนนี้พันหน้าไว้อาจจะไม่มีเรื่องอะไร แต่ถึงอย่างไรก็มาซื้อยา แล้วยังแต่งตัวเสียขนาดนี้ นางระวังไว้ก่อนดีกว่า

"ขอรับ พระชายา" สืออีกกับสือซานช่วงนี้ตามติดฟู่จาวหนิง แน่นอนว่าเข้าใจความหมายของนางอยู่

ทั้งสองคนรีบขึ้นหน้าไป

และตอนนี้เอง ชายคนที่ถูกพนักงานปฏิเสธอยู่ตลอดกำลังแย่งกระบวยยาวในมือของพนักงานอีกคนเข้ามา

"ข้าตักเองก็ได้!"

เขาร้องขึ้น ตักน้ำยาขึ้นมาเต็มกระบวย ส่วนอีกมือหนึ่งก็เลิกผ้าพันหน้าขึ้น แล้วยื่นกระบวยนั่นไปที่ริมปาก กรอกลงไปอึกใหญ่ๆหลายอึก

อย่างกับวัวดื่ม!

คนทั้งหมดล้วนถูกเขาการกระทำนี้ของเขาทำให้ตกตะลึงไป ตั้งตัวกันขึ้นมาไม่ได้ชั่วขณะ

เขายังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ มือก็ชา กระบวยในมือจับไว้ไม่อยู่แล้ว กระบวยด้ามนั้นร่วงหล่นลงพื้น

เขาเงยตาขึ้น ก็เหิ้นองครักษ์สองคนเดินเข้ามา

"พวกเจ้า..."

สืออีกับสือซานพุ่งเข้ามา ขณะเดียวกันก็ประกบหิ้วทางซ้ายขวา ลากเขาออกมาไปอีกด้านหนึ่งที่ห่างจากยาและลูกค้าที่ล้อมดู

พวกเขาจัดการสกัดจุดคนผู้นี้ ไม่ให้เขาขยับตัวได้อีก

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนทำร้ายคน! รังแกประชาชน! พวกเข้าอย่ากำเริบเสิบสานนัก! ข้า!" เขาเรียกออกมาคำหนึ่ง จุดใบก็ถูกสืออีกดลงไป

ตอนนี้ปากของเขาก็อ้าปากค้าง แต่ไม่มีเสียงอะไรเปล่งออกมา

รอบๆ สงบขึ้นมาไม่น้อยเลยทีเดียว