อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1563

ฟู่จาวหนิงเดินมาถึงตรงหน้าเขา เห็นผ้าคลุมหน้าของเขาดึงลงมาปิดปากอีกครั้ง นางพลิกมือ แล้วก็ไม่รู้ว่าในมือปรากฏมีดเล็กเปล่งประกายเล่มหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร

พอนางโบกมือ ก็ใช้มีดเล็กจัดการกรีดผ้าปิดหน้าของชายคนนั้นออก พอผ้าร่วงลงมาก็เผยสภาพของชายคนนี้ให้เห็น

ใบหน้าเขา ข้างจมูก มีหลายตำแหน่งเน่าไปแล้วจริงๆ ใบหน้าเองก็บวมแดงขึ้นหน่อยๆ

มีคนเห็นสภาพเขาก็ร้องตกใจออกมา

"หน้าของเขาเน่าไปแล้วจริงๆ!"

"คนคนนี้ติดโรคระบาดไปแล้ว!"

ชั่วขณะหนึ่ง คนทั้งหมดล้วนตกตะลึงถอยห่างอีกครั้ง มีบางส่วนขี้ขลาดกลัวตาย กระทั่งหมุนตัวตั้งท่าจะวิ่งหนี

น่ากลัว ที่นี่มีคนป่วยอยู่!

ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะถูกระบาดเข้าหรือเปล่า! พวกเขากล้าอยู่ต่อกันเสียที่ไหน?

ฟู่จาวหนิงก็เหมือนร้ว่าจะเกิดสถานการณ์เช่นนี้

ตอนนี้ถึงอย่างไรก็ให้แขกเหล่านี้ทั้งหมดวิ่งออกไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าพวกเขาเอาออกไปลือกัน ก็ไม่รู้ว่าพันธมิตรโอสถจะถูกลือกันไปแบบไหน

ดังนั้น นางจึงเอ่ยขึ้นมาว่า

"คนผู้นี้ใบหน้าเน่าไปแล้ว แต่พวกเจ้าอยากรู้ว่าเขาเป็นโรคเดียวกับชินอ๋องเซียวหรือไม่ใช่ไหม? ตอนนี้ข้าจะตรวจอาการเขา ข้ายังไม่หนีเลย แล้วพวกเจ้ากลัวอะไรกัน? ถ้าพวกเจ้ากังวล ก็อยู่ห่างออกไปหน่อยก็พอ"

สืออีเองก็เข้าใจความหมายของนาง รีบเอ่ยขึ้นต่อว่า "พระชายาของพวกเราเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่แล้ว พวกเจ้าอยากเห็นวิชาแพทย์ของนางด้วยตาตนเองไหมว่าเป็นอย่างไร?"

ผู้ดูแลคนหนึ่งของพันธมิตรพอได้ยินการเคลื่อนไหวนี้ก็ตามเข้ามาช่วยพูดให้

"พระชายารักษาอาการต่อหน้าคนมากขนาดนี้ เป็นเรื่องที่หาได้ยากมากนะ ช่วงนี้เนื่องจากโรคของชินอ๋องเซียวทำให้คนกลัวกัน ทุกคนไม่ใช่ว่าเพราะเคยสัมผัสมาถึงได้อกสั่นขวัญแขวนอยู่นี่หรอกหรือ? พอดีเลย พระชายาจะไขปริศนาให้กับทุกคนที่นี่แล้ว"

พอได้ยินพวกเขาพูดเช่นนี้ แขกเหล่านี้ก็ไม่ยกเท้าก้าวต่อแล้วจริงๆ

ฟู่จาวหนิงนั่งลง ชายคนนี้ถูกกดให้นั่งอยู่ตรงข้ามนาง ทั้งสองคนคั่นไว้ด้วยโต๊ะตัวหนึ่ง

คนทั้งเรือนเห็นว่าฟู่จาวหนิงอยู่ใกล้กับชายคนนี้มาก ใจก็แขวนขึ้นมาจนถึงคอหอย แต่อดพูดไม่ได้เลย พอเห็นนางไม่กลัวแบบนี้ ก็ทำให้พวกเขาวางใจลงได้มากจริงๆ ไม่ได้อกสั่นขวัญแขวนเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

"เอามือของเขาวางลงบนโต๊ะ"

"ขอรับ" สืออีคอยช่วยอยู่ข้างๆ ดึงมือชายคนนั้นมาไว้บนโต๊ะ

ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปจับชีพจรของอีกฝ่าย

พอเห็นนิ้วเรียวขาวของพระชายาทาบลงไปบนข้อมือชายคนนั้น ดวงตาคนทั้งหมดก็ถลึงกว้าง

พวกเขาขนาดเว้นห่างออกมายังหวาดกลัว แล้วพระชายาอ๋องเจวี้ยนยื่นมือเข้าไปแตะ นี่ไม่กลัวเลยจริงๆ ใช่ไหม?

ฟู่จาวหนิงพอทำงานแล้วจะจริงจังมาก ไม่สนใจคนรอบข้างเลย