อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1564

ชายคนนั้นเองก็ถลึงตาโตมองฟู่จาวหนิงด้วย

แน่นอนว่าเขาเองก็ได้ยินชื่อเสียงของฟู่จาวหนิงมาแล้ว แต่ก็ไม่เคยคิดมาก่อน ว่าจะมีวันหนึ่งได้มานั่งอยู่ตรงหน้าฟู่จาวหนิงใกล้ๆ แบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นนางยังจับชีพจรให้ตนเองอีกด้วย

นอกจากนี้ สีหน้าของฟู่จาวหนิงก็เคร่งขรึม แต่ไม่ใช่ความรังเกียจหรือหวาดกลัวแบบที่คนอื่นเห็นเขา ไม่มีความไม่สงบไม่มีความกลัวลนลาน

เอาแค่จุดนี้ ชายหนุ่มก็รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงมีชื่อเสียงสมคำร่ำลือจริงๆ

ปากของเขาขยับ อยากจะพูดอะไร ต่อให้หมอเทวดาหลี่มาดูอาการให้เขา หมอเทวดาหลี่ตอนนี้ก็น่าจะสีหน้าไม่สู้ดีนัก

ใครจะไม่รังเกียจเขาบ้าง

"คลายจุดใบ้ของเขาเสีย" ฟู่จาวหนิงบอกกับสืออี

สืออีไม่ลังเล หนึ่งนิ้วกดหนึ่งการเคลื่อนไหว จัดการคลายจุดใบ้ของชายหนุ่มคนนี้ทันที

ไม่รอให้ชายคนนี้เอ่ยปาก ฟู่จาวหนิงก็พูดขึ้นว่า "ในเมื่อเจ้ามาที่นี่เพื่อยา เช่นนั้นก็หมายความว่าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ อยากจะรักษาโรคใช่ไหม?"

ชายหนุ่มออกแรงพยักหน้าทันที

นี่ก็แน่นอนอยู่แล้ว ถ้ามีชีวิตต่อได้ใครจะอยากตายกัน? ถ้ารักษาโรคได้ ใครจะไม่อยากรักษา?

"ในเมื่ออยากจะรักษาโรค เช่นนั้นก็ห้ามอาละวาดอีก ถ้าถามอะไรเจ้าก็ตอบมา" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

ชายหนุ่มไม่มีความคิดจะต่อต้านแล้ว พยักหน้าทันที "พระ พระชายา ท่านถามเลย ท่านถามอะไรข้าจะตอบให้หมด!"

"ใครให้เจ้ามาที่นี่ซื้อยา?" ฟู่จาวหนิงถาม

พนักงานข้างๆ ก็รีบเข้ามาบอกกับนางคำหนึ่ง "พระชายา พอเขาเข้ามาก็จะซื้อยาหนึ่งหม้อ นั่นคือหม้อที่เขาเอามา"

พนักงานชี้ไปที่หม้อใบหนึ่งบนพื้น

"หม้อใบนั้นใบใหญ่เอาเรื่องอยู่นะ" ฟู่จาวหนิงบอก