อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1566

ยังดีที่วันนึงต้มยาไว้สามหม้อใหญ่ ก่อนหน้านี้ขายหมดไปแล้วหนึ่งหม้อ หม้อที่สองยังเหลือกว่าครึ่งก็ถูกปนเปื้อนไปแล้ว นี่ยังมีหม้อที่สามอยู่

วันนี้เกรงว่าจะไม่พอขายเสียแล้ว

พนักงานยกหม้อนั้นขึ้นมา แล้วเททิ้งต่อหน้าคนมากมาย

เหล่าแขกพวกนั้นพอเห็นยาหม้อนี้ถูกเททิ้ง จึงวางใจกันขึ้นมา

"กระบวยนั่นก็ควรจะล้างด้วยไหม?" มีผู้เฒ่าคนหนึ่งกลัวตายมาก ร้องขึ้นมาคำหนึ่ง

คนข้างๆ ก็อดขำขึ้นมาไม่ได้ "ก็ทิ้งไปเลยไม่ได้หรือ? ยังจะล้างอีก เสียแรงเปล่า"

พนักงานพันธมิตรโอสถเองก็จัดการใช้เท้าหักกระบวยนั่นทิ้งไป "ทิ้งเลยทิ้งเลย แค่นี้ก็พอแล้วใช่ไหม?"

พวกเขาไปหยิบกระบวยอันใหม่มา

แล้วจึงตักให้กับต้วนฉวินคนนั้นก่อนชามหนึ่ง "นายท่านต้วน ของท่านขอรับ"

"ขอบคุณขอบคุณ" ต้วนฉวินไม่เกรงใจแม้แต่น้อย หลังจากรับไปก็ดื่มจนหมดรวดเดียว

ยาน้ำชนิดนี้ ถึงจะบอกว่าไม่ได้มีรสชาติดีนัก พอรีบดื่มเขาก็แทบจะอาเจียนออกมาแล้ว แต่ก็รีบสะกดเอาไว้

มองหม้อยาที่เต็มเปี่ยมใบนั้น เขายังดูกระสับกระส่ายอยู่ "หมอเทวดาฟู่ ท่านว่าข้าด้องดื่มอีกสักชามไหม?"

บอกว่าห้ามดื่มมากไป ถ้าอย่างนั้นเขาดื่มสองชามครึ่ง ก็น่าจะได้อยู่กระมัง?

ไม่อย่างนั้นรู้สึกใจมันไม่สงบเอาเสียเลย

"จะดื่มไปเยอะๆ ทำไมกัน" ฟู่จาวหนิงก็โมโหจนแทบจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง "ข้าจะบอกอีกครั้งนะ ยานี้มีประโยชน์ในการป้องกันล่วงหน้า ยิ่งไปกว่านั้นไม่ต้องดื่มเยอะ ดื่มวันละชามทุกวันก็พอ"

และไม่รู้ว่าคนพวกนี้คิดอย่างไร ยาแผนจีนที่ขมขนาดนี้ หนึ่งวันดื่มสักชามก็ถือว่าไม่น้อยแล้ว ทำไมถึงอยากจะดื่มมากๆ กัน?