อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1569

"พระชายา ข้าน้อยจะตามท่านไปด้วย"

"ฟังคำสั่ง"

ฟู่จาวหนิงไม่ให้นางต้องปฏิเสธอีก ให้นางกลับไปที่จวนอ๋องก่อน

ตอนที่ต่งฮ่วนจือเข้ามาเฝิ่นซิงก็กำลังจะออกไป เขาหลีกทางให้ หันหน้ามองไปยังซุนจู้ที่ถูกมัดอยู่

พอเห็นรอยเน่าเปื่อยบนใบหน้าซุนจู้ ใจของเขาก็ขรึมลงมา

"ศิษย์น้องหญิง คนคนนี้..."

"อืม ตรวจอาการแล้ว ศิษย์พี่รองอย่าเข้ามาใกล้เขา"

"แล้วตอนนี้จะจัดการอย่างไร? ส่งเขาให้กับจวนทางการหรือ?" ต่งฮ่วนจือก็ไม่เดินเข้ามาใกล้จริงๆ

"พวกท่านส่งข้าให้จวนทางการไม่ได้นะ ข้าจะพาไป ข้าจะพาพวกท่านไปจับแม่นางเฉี่ยวทั้งสองคน" ซุนจู้ร้องขึ้นมา

"เจ้าหุบปากเถอะ"

ฟู่จาวหนิงไม่รู้สึกดีด้วยกับซุนจู้คนนี้เลย

ผู้ชายที่ไร้น้ำใจไร้ความซื่อสัตย์และไร้คุณธรรม

"แม่นางเฉี่ยวทั้งสองคนคือใครอีกล่ะนั่น?" ต่งฮ่วนจือมองฟู่จาวหนิง "เจ้าจะให้เขาพาไปไหน? ศิษย์น้องหญิง เขาเป็นคนป่วย แต่เจ้าก็ยังจะไปกับเขาหรือ?"

"เขาคือคนป่วย ข้าคือหมอ"

"แล้วเจ้าก็ยังเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนด้วย ศิษย์น้องหญิง มีคนป่วยบางคนไม่คู่ควรให้เจ้าไปรักษาอยู่นะ ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้เจ้าจะเป็นหมอ แต่สำคัญที่สุดคือต้องดูแลความปลอดภัยของตนเองก่อน"

ไม่อย่างนั้นจะปกป้องคนอื่นอย่างไร แล้วจะไปอธิบายกับอ๋องเจวี้ยนอย่างไร? แล้วก็อาจารย์จะเสียใจมากด้วย

ฟู่จาวหนิงให้พวกเขาเตรียมวัตถุดิบยาฆ่าเชื้อโรคบางส่วน จัดการทำความสะอาดที่นี่เสียรอบหนึ่ง

ต่งฮ่วนจือจำคำพูดของนางไว้ ส่งพวกเขาพาชายคนนั้นออกจากพันธมิตรโอสถด้วยสายตา

ผู้ดูแลสองคนนั้นจึงเดินกลับมาอยู่ข้างกายต่งฮ่วนจือ "ผู้จัดการใหญ่ พระชายาอ๋องเจวี้ยนพาคนคนนั้นไปแล้วจริงหรือ? นางไม่กลัวเลยหรือไร?"

"นางมีน้ำหนักให้ความสำคัญอยู่" ต่งฮ่วนจือเก็บสายตาลงมา แล้วไปถามถึงสถานการณ์ชายคนนั้นอย่างละเอียดกับพนักงาน

ฟู่จาวหนิงไม่ได้ให้ซุนจู้ขึ้นรถม้า สืออีเองก็ไม่ยอม เขาดึงซุนจู้ให้เดินไป สือซานขับรถตามมา

กลัวว่าคนเดินถนนจะมองเห็นใบหน้าเน่าเฟะของเขาแล้วหวาดกลัว เขาจึงหาผ้าผืนหนึ่งมาพันหน้าของเขาไว้

ก่อนหน้านี้ตอนที่ได้ยินสถานการณ์ของคนป่วยคนนั้น ฟู่จาวหนิงก็รู้แล้วว่าเขาใช้ชีวิตไม่ค่อยดี แล้วก็ตามคาด สถานที่ที่พวกเขาอยู่เรียกได้ว่าเป็นชุมชนแออัดในเมืองหลวงเลยทีเดียว