อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1573

หลี่จื่อเหยาถือว่าเป็น "คู่มือ" กับฟู่จาวหนิงมาหลายปีแล้ว คนที่นางกับฟู่จาวหนิงแย่งกันมาหลายปีก็คือเซียวเหยียนจิ่ง

ตอนนี้นางคือภรรยาของเซียวเหยียนจิ่ง ฟู่จาวหนิงเป็นแค่คนที่ถูกถอนหมั้นวันนั้น แล้วไม่มีทางเลือกจึงหันไปแต่งงานกับอ๋องเจวี้ยน จึงไม่ควรมีชีวิตดีกว่านาง

"อ๋องเจวี้ยนเป็นคนที่อยู่ได้ไม่กี่ปีแล้วแท้ๆ แล้วนางก็จะเป็นม่ายเร็วขึ้น! ถึงอย่างไร ข้าก็ยังดีกว่านาง!"

หลี่จื่อเหยาร้องเสียงแหลม "ท่านพ่อ ท่านต้องรักษาข้าให้ได้ ท่านจะให้ข้ากินยาตอนไหน? หน้าของข้าจะต้องดีขึ้น ไม่ ท่านต้องช่วยข้าทำยาบำรุงผิว ข้าจะสวยขึ้น ข้าจะออกไปหาฟู่จาวหนิง ข้าจะไปดูหน้าอ๋องเจวี้ยนให้ชัดๆ!"

"เจ้าสงบลงหน่อยเถอะ ตอนนี้ข้ายังไม่รู้เลยว่าเจ้าป่วยเป็นอะไรกันแน่ แล้วจะไปหายามาจากไหน!"

หมอเทวดาหลี่ได้ยินนางร้องเสียงดังขนาดนี้ ก็รู้สึกปวดหัวหน่อยๆ

"ท่านยังไม่ได้เข้ามาจับชีพจรให้ข้าเลย! ไม่ใช้ต้องมาดูฟังสอบถามจับชีพจรใกล้ๆ หรือ? ท่านพ่อ ท่านเอาแต่ยืนอยู่ด้านนอก แค่เข้ามาดูข้าสักหน่อยก็ไม่มี แล้วท่านจะทำยาอะไรออกมาได้กัน?"

หลี่จื่อเหยาพูดประโยคหนึ่งสะกิดเข้ากลางใจ "ท่านพ่อ หรือว่าท่านจะกลัว? ขนาดท่านยังกลัวว่าข้าจะระบาดไปใส่ด้วยใช่ไหม?"

ใช่ เขาเองก็ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ

ถ้าหากพูดออกมาตรงๆ ยังไม่รู้ว่านางจะอาละวาดไปถึงไหนเลย

"ข้าตายังดีอยู่ ไม่ได้ฝ้าฟาง ยืนอยู่ตรงนี้ก็ยังมองเห็นเจ้า จะว่าไปเหยียนจิ่งทางนั้นก็ส่งจดหมายอาการโรคของชินอ๋องเซียวมาแล้ว ข้าดูหน่อยก็พอ"

เซียวเหยียนจิ่งให้ที่ชาวนาในอุทยานที่รู้หนังสือคนหนึ่ง ทุกๆ สองสามวันให้เข้าไปถามสถานการณ์ของชินอ๋องเซียวทางนั้น จากนั้นก็บันทึกง่ายๆ ไว้หน่อย อย่างเช่นวันนี้ท่านอ๋องท้องเสียสามครั้ง เหมือนไข่เน่าดิบๆ

แต่ว่าคนที่อุทยานเหล่านั้นเดิมทีก็กลัวติดโรคระบาด จำนวนครั้งที่ไปถามจึงไม่มากนัก ส่วนใหญ่ก็จะถามอยู่ห่างๆ คำสองคำว่าท่านอ๋องวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง เอามาเขียนเสร็จแล้วก็ส่งมอบ

เช่นนั้นจดหมายที่ส่งมาถึงมือเซียวเหยียนจิ่ง เซียวเหยียนจิ่งจึงส่งต่อมาให้หมอเทวดาหลี่ทางนี้

แต่ก็ไม่ได้ค้นคว้าอะไรออกมาได้เลย หมอเทวดาหลี่ตอนนี้แค่หยิบขึ้นมารับมือกับหลี่จื่อเหยาเท่านั้น

และขณะที่พ่อลูกทั้งสองคนกำลังคุมเชิงกันนั้น ผู้ดูแลจวนหลี่ก็วิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก