อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1572

เขามองนาง ราวกับมองคนโง่คนหนึ่ง

"เหยาเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้ายังคิดจะชิงดีชิงเด่นกับฟู่จาวหนิงอยู่อีกหรือ?"

"อะไรคือข้าไปชิงดีชิงเด่นกับนางกัน? เดิมทีข้าก็เก่งกว่านางอยู่แล้ว คู่หมั้นของนางข้าบอกจะแย่งก็แย่งมาได้ นางไล่ตามเซียวเหยียนจิ่ง อ้อนวอนอยู่หลายปี ผลลัพธ์ก็ยังแพ้ให้ข้านี่?"

"นางไม่ต้องการเซียวเหยียนจิ่งตั้งนานแล้ว ตอนนี้นางเป็นถึงพระชายาอ๋องเจวี้ยน อ๋องเจวี้ยนปฏิบัติกับนางราวกับจันทร์ส่องแสง!"

"แล้วมันทำไมกัน? ท่านพ่อ ท่านออกจากบ้านไปตั้งนาน ยังไม่ได้ยินข่าวหรือ? ครึ่งปีก่อน มีคนเห็นใบหน้าของอ่องเจวี้ยน หน้ากากของเขาถูกกระชากออก เผยให้เห็นใบหน้าแท้จริง น่ากลัวขนาดไหนท่านรู้ไหม?"

หลี่จื่อเหยาถูกขังอยู่ในเรือนหลังไม่ได้รับข่าวอะไรมาตลอด ข่าวจึงล่าช้าไปตั้งไม่รู้นานเท่าไรแล้ว

แต่ว่าพูดถึงเรื่องนี้ก็ยังขึ้นมาก็ค่อนข้างจะตื่นเต้นอยู่ "ท่านพ่อ ท่านยังไม่รู้กระมัง? คนในเมืองหลวงล้วนกำลังพูดกันว่า อ๋องเจวี้ยนมีหน้าเหมือนผีเลย! แล้วยังมีเด็กเ,้กตั้งหลายคนพอได้ยินชื่อของเขาก็ตกใจจนร้องไห้จ้า! เขาตอนนี้ออกจากบ้านก็ยังต้องใส่นห้ากากอยู่ใช่ไหมล่ะ? ท่านคิดว่า ฟู่จาวหนิงจะชอบเขาได้หรือ?"

"นางต้องถูกเขาทำให้ตกใจไปหลายครั้งแล้วแน่! ตอนที่อยู่ด้วยกันกับเขาในใจก็ไม่รู้ว่าทรมานแค่ไหนด้วย! เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นนางคงเสแสร้งทำเป็นไม่สนใจแน่ แต่อันที่จริงตอนกลางคืนคงหลบร้องไห้ตัวสั่นอยู่ในผ้าห่ม!"

หมอเทวดาหลี่ได้ยินคำพูดนางแล้วก็โมโหจนแทบจะขำออกมา

"เจ้าคิดเยอะเกินไปแล้ว? เจ้าไม่ได้ยินข่าวจวนอ๋องเจวี้ยนมานานแค่ไหนแล้วกัน? ถ้าเจ้าได้เจอฟู่จาวหนิงตอนนี้ เจ้าจะได้เห็นว่านางร้องหรือไม่ร้องไห้!"

สภาพฟู่จาวหนิง กำเริบเสิบสานจะตายชัก

ตอนที่นางยังไม่ได้เข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ นางยังยืดอกเชิดหน้าอยู่ต่อหน้าปะรธาน ต่อหน้าหมอเทวดาตั้งเยอะอยู่เลย พูดออกมาปาวๆ ต่อหน้าผู้อาวุโสที่คุณสมบัติสูงกว่านางอายุมากกว่านางตั้งเยอะอย่างไม่มีท่าทางขลาดกลัว

สภาพนางแบบนั้นมีตรงไหนกันที่จะบอกว่าพอเห็นใบหน้าเหมือนผีของอ๋องเจวี้ยนแล้วจะมุดร้องไห้ในผ้าห่ม?