อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1571

หมอเทวดาหลี่สองวันนี้ก็เอาแต่ค้นคว้าว่าจะรักษาโรคนี้อย่างไรอยู่ตลอด

อันที่จริงมันก็โรคเพศสัมพันธ์นี่นะ เขารู้สึกว่าไม่ใช่จะรักษาไม่ได้

แต่ปัญหาคือ ชนิดนี้ดูจะแตกต่างกับโรคเพศสัมพันธ์ที่เขาเคยพบสมัยก่อน

ยังไม่ต้องพูดเรื่องอื่น...

"ให้ตายเถอะ ทำไมพอติดโรคนี้แล้วถึงเน่าขึ้นมานะ?"

นี่เป็นจุดที่เขาคิดไม่ตก ต่อให้เป็นโรคเพศสัมพันธ์จริงก็ไม่ได้รวดเร็วขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้นยังแค่สองวันเอง บนหน้าหลี่จื่อเหยาก็เน่าไปรุนแรงขนาดนี้แล้ว เห็นได้ด้วยตาเปล่าเลย

เดิมทีคิดว่าแค่บนหน้าเท่านั้น ถ้าหากต้องไปพบคนทาแป้งหนาหน่อย ก็ยังปกปิดไว้ได้

แต่ตอนนี้ผ่านไปสองวัน จุดที่เน่าเผื่อยก็ขยายกว้างขึ้นแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเน่าอย่างรุนแรงด้วย พอเห็นแล้วก็น่ากลัวมาก!

"นายท่าน พระชายารัฐทายาทกำลังเขวี้ยงข้าวของแล้ว ทำอย่างไรดี?" สาวใช้เข้ามารายงาน

หมอเทวดาหลี่พอได้ยินคำนี้ก็รู้สึกหงุดหงิดไปหมด

"นางทำอะไรอีกล่ะ?"

"นางส่องกระจก พอเห็นหน้าตัวเอง" คงจะรับไม่ได้ ดังนั้นเลยโมโหขึ้นมา

สาวใช้ไม่ได้พูดครึ่งหลัง

"เขาไม่ให้อะไรข้าเลย ส่งข้าไปเรือนหลังก็ไม่ถามไม่ไถ่ ท่านพ่อเองก็หนีไปท่องเที่ยวกินของอร่อย ไม่สนใจข้าเหมือนกัน แล้วข้าตัวคนเดียวจะทำอย่างไร? ข้าก็แค่อยากจะหาเงินมาติดตัวเท่านั้น มีอะไรผิดกัน?"

หลี่จื่อเหยารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะบ้าแล้ว นางลืมไปแล้วว่าใครเบล่าบนเตียงท่านอ๋องซ่อนทองไว้ให้นางฟัง แต่ตอนนี้พอมาคิดๆ คนคนนั้นจะต้องจงใจแน่ คิดจะทำร้ายนาง!

จะต้องเป็นพวกหญิงสาวเรือนหลังของเซียวเหยียนจิ่งนั่นแน่ๆ เรือนหลังเซียวเหยียนจิ่งมีอนุภรรยากับสาวใช้ในห้องนอนอยู่หลายคน หญิงสาวพวกนั้นตอนแรกสุดถูกนางโขกสับจนตัวสั่น ต่อมาพอเห็นว่านางทะเลาะกับเซียวเหยียนจิ่ง ก็เลยมีลูกเล่นตุกติกต่างๆ นานานขึ้นมา

จะต้องเป็นพวกนางที่ไม่อยากเห็นนางได้ดี จึงคิดทำร้ายนาง

"ถ้าข้าไม่ซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับให้ตัวเองบ้าง หลังจากนี้ถ้าออกไปเจอฟู่จาวหนิง ข้าจะไม่ถูกนางเทียบว่าต่ำชั้นกว่าหรือ? ข้าจะไม่ยอมให้นางมาหยิ่งยโสโอหังในสายตาข้า" หลี่จื่อเหยาเอ่ยขึ้นอย่างเคียดแค้น

หมอเทวดาหลี่มองท่าทีของนางแล้วรู้สึกเหนื่อยไปทั้งใจ