อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1575

ฟู่จิ้นเชินหัวเราะขึ้นมา จากนั้นจึงกวักมือเรียกเฉินซาน กำชับกับเขาสองสามคำ

เฉินซานหลังจากฟังแล้วดวงตาก็เปล่งประกาย พยักหน้าออกไปจัดการ

ผู้เฒ่าฟู่มองลูกชาย จากนั้นก็มองหลานชาย แล้วก็มองไปยังภรรยาลูกชายที่ไม่มีความเห็นอะไร ถามขึ้นมาว่า "จิ้นเชินเอ๋ย เจ้าให้เฉินซานไปทำอะไรล่ะนั่น?"

"ท่านพ่อ ไม่ใช่ว่าต้องฉลองหรือ? ก็แค่ไปเตรียมการฉลองน่ะ" ฟู่จิ้นเชินตอบ

ผู้เฒ่าฟู่ชะงักไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยต่อว่า "การถูกหย่าร้างสำหรับหญิงสาวแล้ว เป็นเรื่องที่น่าเวทนามากนะ พวกเราไปทับถมคนอื่นแบบนี้ มันดูไม่ค่อยดีหรือเปล่า?"

เขาคิดว่าทำเรื่องแบบนี้แล้วจะดูโหดเหี้ยมเกินไป

"ท่านพ่อ ข้าได้ยินเสี่ยวเฟยบอกว่า หลี่จื่อเหยาคนนี้ วันที่จาวหนิงของพวกเราแต่งงาน เข้ามาขวางเกี้ยวเจ้าสาวของนาง คิดจะดึงนางในเกี้ยวออกมาแล้วยังรังแกนางอีกนะ" เสิ่นเชี่ยวเอ่ยปากขึ้นบ้างแล้ว

หลังจากที่นางกลับเมืองหลวงก็หาคนไปสอบถามเรื่องวันนั้นอย่างละเอียด

คนที่บอกกับนางมากที่สุดคือเซี่ยซื่อ

เซี่ยซื่อตอนนั้นแม้จะไม่อยู่ในเหตุการณ์ แต่หลังจากเกิดเรื่อง นางก็ได้ยินคนไม่น้อยพูดกัน ยิ่งไปกว่านั้น นางยังไปถามคนที่เห็นมากับตาอีกด้วย

เสียงของเสิ่นเชี่ยวดูเย็นชา "ได้ยินว่า หลี่จื่อเหยาคนนั้น ตอนนั้นฉีกชุดแต่งงานของจาวหนิงพวกเราด้วย คิดจะให้นางต้องอับอายต่อหน้าคนอื่น"

ต้องรู้ด้วย ว่าถ้าทางทำสำเร็จ แม่นางที่หน้าบางหน่อย อาจจะฆ่าตัวตายบนถนนได้เลย

การผิดศีลธรรมของสตรีสำคัญยิ่งกว่าชีวิต

ไม่ว่าตอนท้ายฟู่จาวหนิงจะเกิดเรื่องจริงหรือไม่ แต่เป้าหมายของหลี่จื่อเหยาคือจะรังแกนาง จุดนี้หนีไม่รอด

ฟู่จิ้นเชินสบตากับนางผาดหนึ่ง

สามีภรรยาสองคนใจเชื่อมถึงกัน ตอนนี้จึงคิดแบบเดียวกัน

พวกเขาสิบกว่าปีนี้หลบหนีอยู่ภายนอก ไม่ได้ผ่านวันแบบคนปกติ ดังนั้นอุปนิสัยใจคอของพวกเขา จึงไม่ได้ดีงามเช่นแต่ก่อนแล้ว

หลี่จื่อเหยาตอนนั้นรังแกลูกสาวของพวกเขา ตอนนี้พวกเขาก็แค่จะทับถมเท่านั้น จะเป็นอะไรไป?

"นี่ แต่ก็เพราะหลี่จื่อเหยาอาละวาดจนงานแต่งของจาวหนิงกับรัฐทายาทเซียวพัง ดังนั้นจาวหนิงถึงได้มาแต่งกับหลันยวนนะ ตอนนี้พวกเขาสามีภรรยาก็ดีอยู่มิใช่หรือ? ตอนนั้นเป็นข้าที่สายตาเลอะเลือน รัฐทายาทเซียวคนนั้น ไม่ใช่คู่ครองที่ดีจริงๆ"

ผู้เฒ่าฟู่รู้สึกว่า ตอนนั้นยังดีที่หลี่จื่อเหยาพังงานแต่งไป ไม่เช่นนั้นฟู่จาวหนิงถ้าต้องแต่งเข้าจวนชินอ๋องเซียว เช่นนั้นคนที่ต้องติดโรคแล้วโดนทอดทิ้ง มันก็คือจาวหนิงมิใช่หรือ?

พอคิดเช่นนี้ เขาก็รู้สึกเห็นใจหลี่จื่อเหยาขึ้นมาอย่างประหลาด รู้สึกว่าหลี่จื่อเหยาเหมือนรับแทนฟู่จาวหนิงไปเสียอย่างนั้น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน