อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1577

"พระชายารัฐทายาท! รัฐทายาทเขียนหนังสือจะหย่ากับท่านแล้ว ท่านถูกหย่าร้างแล้ว! ข้ากับเสี่ยวเหมยเป็นคนของจวนชินอ๋องเซียว พวกเราต้องรีบกลับไปแล้วสินะ?"

สาวใช้อีกคนก็ถลึงตาโต "จริงหรือ?"

"จริงสิ! นี่หมอเทวดาหลี่พูดออกมาจากปากเลยนะ"

"เช่นนั้นพวกเราก็ต้องรีบกลับจวนชินอ๋องแล้วสิ!"

สาวใช้สองคนนั้นไม่มองหลี่จื่อเหยาด้วยซ้ำ รีบเก็บของเตรียมจะหนีแล้ว

พวกเขาอยู่ที่นี่กลัวติดโรคก็เรื่องหนึ่ง หลักๆ คือหลี่จื่อเหยาปรนนบัติยากเสียเหลือเกิน! ถ้ายังอยู่ต่อไป พวกเนางไม่ทันได้ติดโรคก็อาจจะถูกทรมานจนตายไปก่อนแล้ว

จนตอนที่พวกหนีไป หลี่จื่อเหยาก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

นางคิดอยู่ตลอด ว่าเมื่อครู่นางได้ยินอะไร?

บอกว่าเซียวเหยียนจิ่งเขียนจดหมายหย่ากับนางหรือ? ไม่หรอก? เป็นไปไม่ได้หรอก?

"ท่านพ่อ"

หลังจากตั้งตัวได้หลี่จื่อเหยาก็ร้องเสียงแหลมขึ้นมา

หมอเทวดาหลี่ยังคิดว่านางเกิดเรื่องอะไรขึ้น ปิดปากลากขากะเผลกเข้ามา หลี่จื่อเหยาคิดจะหนีออกไป แต่ว่านางนอนอยู่บนเตียงนานเกินไป จู่ๆ พอหนีไปแบบนี้ เท้าซ้ายสะดุดกับเท้าขวา

พอเห็นท่าทางการเคลื่อนไหวของนางผิดปกติ หมอเทวดาหลี่ก็รู้สึกไม่ค่อยดี จึงตะโกนขึ้นมา "อย่าวิ่ง"

ตุบ!

เขาพูดช้าไปก้าวหนึ่ง หลี่จื่อเหยาสะดุดล้มลงพื้น แล้วการสะดุดนี้ยังน่าเวทนากว่าหมอเทวดาหลี่เสียอีก ตอนที่นางคะมำไปด้านหน้าก็กระแทกไปบนเก้าอี้อย่างหนัก ยิ่งไปกว่านั้น ยังกระแทกไปที่มุมพอดี

เลือดสดทะลักออกมา

หมอเทวดาหลี่ตาแทบถลนออกจากเบ้า "เหยาเอ๋อร์!!"

หลี่จื่อเหยาตายแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน