อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1589

ถ้าไม่ใช่ว่าป่วย จะพูดวิธีการสมองกลับแบบนี้ออกมาได้หรือ?

"บังอาจ!"

แค่องค์จักรพรรดิได้ยินคำนี้ กลับมีปฏิกิริยาเร็วเหลือเกิน แค่พริบตาก็เข้าใจว่าเขากำลังกังขาตนเอง

ขุนนางที่ปรึกษารีบโค้งเอวลงทันที "กระหม่อมผิดไปแล้ว"

"เจ้าเองก็ไม่คิดดูหน่อย ไม่ใช่แค่เมืองเจ้อที่มีผู้ประสบภัย ยังมีอีกหลายที่ที่มีผู้ประสบภัย ถ้าหากทั้งหมดต้องให้ข้าควักเงินมาเลี้ยงพวกเขา เช่นนั้นคลังหลวงก็ว่างเปล่าน่ะสิ!"

"องค์จักรพรรดิ ภาษีจากประชาชนก็ต้องใช้ที่ประชาชน"

"เหอะๆ" องค์จักรพรรดิหัวเราะเย็นชา "จะให้ข้าส่งคนไปตรวจบ้านของเจ้าไหม?"

ขุนนางที่ปรึกษาพูดมาเหมือนจะน่าฟัง เหมือนเขาเป็นขุนนางที่ทำเพื่อประชาชนอย่างแท้จริง ถ้าภาษีที่เก็บมาทั้งหมดต้องเอาไปใช้บนตัวประชาชน แล้วพวกขุนนางที่ปรึกษาจะไม่ละโมบกันหรือ?

คนอื่นคิดว่าเขาไม่รู้ ขุนนางที่ปรึกษามีอยู่เยอะจะตาย!

เพียงแต่เขารู้สึกมาตลอด น้ำใสเกินไปก็ไม่มีปลา คนเราเองก็เช่นกัน การจะหาขุนนางที่ซื่อสัตย์สุจริตจริงๆ เป็นเรื่องยากมาก มันก็มีพวกแบบที่พูดอะไรทำอะไรก็น่ารังเกียจไม่เป็นที่พอใจ อย่างเช่นอันเหนียน เขารังเกียจมาก! ดังนั้นนี่จึงจะทำให้ขุนนางที่ปรึกษานั่งอยู่ในตำแหน่งของตนได้อย่างสบายใจ

เขายังคิดว่าตัวเองยอดเยี่ยมจริงๆ เสียด้วยนะ

ขุนนางที่ปรึกษาหน้าซีด พูดอะไรต่อไม่ได้แล้ว

เขาถอยออกมาจากห้องหนังสือหลวง หลังจากออกมาก็โมโหกระฟัดกระเฟียด จนต้องไปร่ำสุราที่โรงสุราอย่างอดไม่อยู่ ดื่มให้มันเมามายไปเลย

เซียวหลันยวนเดิมทีก็สั่งคนจับตามองเขาไว้แล้ว พอเห็นโอกาสเช่นนี้จึงไม่มีทางพลาด คิดหาวิธีให้คนไปหลอกมา

หลังจากข่าวส่งกลับมา ก็มาเล่าให้ฟู่จาวหนิงฟัง

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินความคิดนั่นขององค์จักรพรรดิ ก็รู้สึกตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก

"ไม่ถูกสิ ทำไมข้าถึงคิดว่าองค์จักรรพรดิเหมือนจะไม่ปกติจริงๆ ถ้าเขามีสมองแค่นี้ตอนนั้นทำไมถึงขึ้นครองบัลลังก์ได้?"

นั่งในตำแหน่งจักรพรรดิก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนะ