อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1588

เมืองเจ้อทางนั้นใกล้จะคลั่งแล้ว

หนังสือราชการขอความช่วยเหลือทั้งหมดส่งไปที่เมืองหลวงอยู่ตลอด

บนโต๊ะขององค์จักรพรรดิมีหนังสือราชการกองอยู่เต็ม แต่ก็ยังไม่กลับมาประชุมเช้า

ขุนนางที่ปรึกษาก็รู้สึกไม่ดี เข้าไปหาองค์จักรพรรดิเพื่อเสนอความเห็นอ้อมๆ

"องค์จักรพรรดิ ผู้ประสบภัยมีมากขึ้นเรื่อยๆ เมืองเจ้อทางนั้นไม่อาจจัดหาที่พักได้อีกแล้ว เราควรจะประชุมเช้ากับเหล่าขุนนางเพื่อหารือเรื่องนี้แล้วกระมัง?"

"ข้ายังไปประชุมเช้าไม่ได้"

องค์จักรพรรดิไม่สนใจ

"องค์จักรพรรดิ ต่อให้ไม่หารือเรื่องผู้ประสบภัย ต้าชื่อก็จะมีทูตเข้ามาแล้ว แคว้นหมิ่นทางนั้นก็จะมีทูตมาอีก ถึงตอนนั้นถ้าระหว่างทางเจอเข้ากับกลุ่มผู้ประสบภัยจะทำอย่างไรกัน? เรื่องนี้ต้องมาหารือกันให้ดีนะ"

"พวกเขาคงมาไม่ถึงเร็วขนาดนั้นกระมัง? ต้าชื่อน่าจะต้องอีกเป็นเดือน แคว้นหมิ่นทางนั้นยิ่งไกลเข้าไปใหญ่ รอพวกเขามา ผู้ลี้ภัยพวกนั้นคงไม่อยู่บนถนนแล้ว"

ขุนนางที่ปรึกษาแทบจะโมโหจนเป็นลม

ไม่มีคนไปช่วยจัดแจงที่พักให้ผู้ประสบภัย แล้วผู้ประสบภัยพวกนั้นช่วงนี้จะหายไปหรือ?

องคฺ์จักรพรรดิไม่กลัวว่าถึงตอนนั้นบนถนนจะมีพวกหิวตายหรือ? บนถนนไม่มีผู้ประสบภัยเดินก็จริง แต่ข้างทางกลับมีแต่ศพคนตาย เช่นนั้นชื่อเสียงของแคว้นเจายังจะเหลืออีกไหม?

ชื่อเสียงขององค์จักรพรรดิจะยังเหลืออยู่ไหม?

แล้วก็ ถ้าไม่หันไปสนใจผู้ประสบภัยพวกนั้นล่ะก็ เรื่องราวจะยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนี้อาจจะวุ่นวายขึ้นมาก็ได้

"องค์จักรพรรดิ เมืองเจ้อทางนั้นผู้ประสบภัยเต็มไปหมด พวกเราอย่างน้อยก็น่าจะส่งคนไปช่วยเหลือผู้บริหารท้องถิ่นบ้าง ไหนยังจะหมอกับวัตถุดิบยาอีก ทางนั้นขาดแคลนอย่างหนัก"

ขุนนางที่ปรึกษาระงับความโกรธไว้ ยังคิดจะพยายามกล่อมต่อ

ถึงแม้เขาจะละโมบ แต่เรื่องที่ควรทำก็ยังต้องทำ แล้วก็ไม่อยากให้แคว้นเจาเกิดความวุ่นวายอะไรขึ้นเหมือนกัน

"ที่นั่นมีผู้ประสบภัยอยู่เท่าไร?" องค์จักรพรรดิขมวดคิ้ว ถามขึ้นคำหนึ่ง