อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1587

ฟู่จาวหนิงรีบปลอบประโลมเขา

"การช่วยเหลือผู้ประสบภัย? เจ้าเข้าใจหรือ?"

ดวงตาของเซียวหลันยวนเปล่งประกายเล็กๆ อดทวนประโยคนี้ขึ้นมาไม่ได้

คำพูดนี้น่าสนใจจริงๆ เรื่องแบบนี้ นางไปเข้าใจมาจากที่ไหนกัน?

ฟู่จาวหนิงใจสั่นกึก

มัวแต่สนใจเรื่องปลอบ จนหลุดปากไปเสียแล้ว

นางน่าจะไม่มีประสบการใดๆ เลยจึงจะถูกสิ?

พอเห็นสายตาเซียวหลันยวนผิดปกติ นางก็ชดเชยเข้ามาทันที "ตอนอยู่ที่ต้าชื่อเคยมีประสบการณ์ครั้งสองครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถูกลอบโจมตีบนถนนเมืองหลวงนั่นก็ด้วย สถานการณ์ที่สับสนวุ่นวายแบบนั้น ข้าเองก็มีประสบการณ์อยู่นะ"

นางทำได้แค่เอาเรื่องตอนต้าชื่อออกมาพูดเท่านั้น

ถึงอย่างไรก็มีแค่ตอนนี้ที่เซียวหลันยวนไม่รู้

และไม่รู้ว่าเซียวหลันยวนเชื่อหรือไม่

นางลุกขึ้นยืน พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดเขา เงยหน้ามองเขา น้ำเสียงออดอ้อน "ข้าเป็นหมอ ข้าเองก็มีหน้าที่ของข้านะ"

เซียวหลันยวนมองเห็นการยืนหยัดในตาของนาง

ช่วงนี้เขารู้เรื่องของผู้ประสบภัยมาไม่น้อยเลยจริงๆ เมืองเจ้อทางนั้นเองก็ขอความช่วยเหลือไปทางเมืองหลวงแล้วหลายครั้ง ผู้บริหารท้องถิ่นเมืองเจ้อเป็นศิษย์พี่คนหนึ่งของอันเหนียน อันเหนียนเคยบอกเรื่องนี้กับเขามาแล้ว

ผู้ประสบภัยเมืองเจ้อมีมากมายเต็มไปหมด จนแทบจะจัดแจงที่พักให้ไม่ได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องเสื้อผ้าเสบียง ผู้ประสบภัยเหล่านั้นก็ยังมีโรคเล็กโรคใหญ่ไม่ขาด ทุกวันล้วนมีคนหนาวตาย น่าเวทนามาก

อันเหนียนบอกไปแล้ว แต่องค์จักรพรรดิก็ไม่สนใจ

เพราะต้องจัดหาที่พักให้กับผู้ประสบภัยกลุ่มใหญ่ต้องใช้เงินมากมายมหาศษล วัตถุดิบยาพวกเขาเองก็มีอยู่ไม่มากนัก